1. ۱آینه ی روبروی من از یاد نمی‌رود
2. ۲کجای باید از تماشا برخیزم
3. ۳و سایه ی دورترین درخت جهان را
4. ۴به تهی خانه‌های تا دوردست آسمان
5. ۵بیاورم ؟
6. ۶کجا باید از تماشا برخیزم ؟
7. ۷چه قدر درخت ، در همیشه ی ایندشت‌ها تنهاست
8. ۸چه قدر راه ، مرا تا مردمان پراکنده برد
9. ۹تقصیر جاده هاست
10. ۱۰که مردمان پراکنده دورند
11. ۱۱تقصیر چشمه هاست
12. ۱۲که مردمان پراکنده دور می‌میرند
13. ۱۳مردمان آن سوی نمی‌دانم کی باران ریز
14. ۱۴مردمان این سوی نمی‌دانم کی آفتاب در
15. ۱۵مردمانی که چه قدر سکوت کردند و آنها فقط سکوت کردند
16. ۱۶حالا به زیارت تنهاترین درخت جهان می‌روم
17. ۱۷من به شیوه پدر
18. ۱۸با گام‌های مقدس به راه افتادم
19. ۱۹و حالا چه قدر نزدیک زیارتم
20. ۲۰و حالا چه قدربه سایه ی تنهاترین درخت شهید می‌رسم
21. ۲۱که سکوت
22. ۲۲مادران زمین را تاب آورده است
23. ۲۳من به سکوت تمام مادرانی می‌روم
24. ۲۴که جاده‌های بی‌آمدن
25. ۲۵تا چشم‌های خیسشان رفته است
26. ۲۶من پسر تمام مادران زمینم
27. ۲۷که در تکرار راه
28. ۲۸دورترین جاده‌ها را بیدار می‌کنم
29. ۲۹و حالای چشم انتظاری مادران نقاب و باد در پیراهن
30. ۳۰کنار لمس جنوبی‌ترین
31. ۳۱لیموی‌تر
32. ۳۲برای تمام آن سالها سکوت
33. ۳۳حرف جاده‌های نرفته را آورده ام
34. ۳۴و حالا چه قدر دلم پر از گرفتن است
35. ۳۵برای تمام سکوت مادران
36. ۳۶که پشت پرچین روسری‌های پرگره مردند
37. ۳۷چه قدر دلم پر است
38. ۳۸آینه ی روبروی من از یاد می‌رود ؟
39. ۳۹دارم چه قدر افشا می‌شوم
40. ۴۰سکوت مادران
41. ۴۱زمین
42. ۴۲تقصیر نرفتن و تکرار آینه ای است
43. ۴۳که روبروی من
44. ۴۴آینه پر از حرف جاده‌های نرفته
45. ۴۵آینه پر از تماشای جهان است
46. ۴۶حالا که به شیوه پدر
47. ۴۷به راه آفتاب در آمدم
48. ۴۸تقصیر آینه هاست
49. ۴۹که مردمان پراکنده دور می‌میرند