1. ۱آرزومند توام، بنمای روی خویش راور نه، از جانم برون کن آرزوی خویش را
2. ۲جان در آن زلفست، کمتر شانه کن، تا نگسلیهم رگ جان مرا، هم تار موی خویش را
3. ۳خوبرو را خوی بد لایق نباشد، جان منهمچو روی خویش نیکو ساز خوی خویش را
4. ۴چون بکویت خاک گشتم، پایمالم ساختیپایه بر گردون رساندی خاک کوی خویش را
5. ۵آن نه شبنم بود ریزان، وقت صبح، از روی گلگل ز شرمت ریخت بر خاک آبروی خویش را
6. ۶مرده ام، عیسی دمی خواهم، که یابم زندگیهمره باد صبا بفرست بوی خویش را
7. ۷بارها گفتم: هلالی، ترک خوبان کن، ولیهیچ تأثیری ندیدم گفتگوی خویش را