1. ۱ازچهل سال فزون شد که به شیرین سخنیمن چو خورشید در اقطار جهانم مشهور
2. ۲آن سرافیل نفس سوخته ام کزتف دلمی دمد از گلوی خامهٔ من نفخهٔ صور
3. ۳بالد از تربیت نالهٔ من شعلهٔ شوقزیر بال نفسم، گرم شود آتش طور
4. ۴هر گهر کز رک نیسان قلم ریخته امبود آویزه ی گوش و بر ایام و شهور
5. ۵دشمن و دوست، چه دانا و چه نادان، گیرندمصرعم را به صد اکرام چو بیت معمور
6. ۶وحش و طیر از اثر نالهٔ من در شورندچون سراییدن داوود، به آیات زبور
7. ۷طرفی ازشهرت وازشعرکه بستم این استکه سخن، قدر مرا کرد به عالم مستور
8. ۸ذلّت شعر، فرو برد مرا در دل خاکزیر این گرد کسادی شدهام زنده به گور
9. ۹آن فرومایهٔ بیچاره که امروز، زبانبگشاید به سخن، با همه سامان قصور
10. ۱۰نه شکوهی، نه شعوری، نه زبانی، نه دلیلفظ را عار ز ربط وی و از معنی عور
11. ۱۱از دهن هر چه برآرد، به گریبانش رودمی زند بیهده از بهر خود این خر، طنبور
12. ۱۲به کتاب لغت و دفتر اشعار کنداز رَهِ کدیه، به دریوزهِ الفاظ مرور
13. ۱۳کند از جهل مرکّب سیه ارچند ورقآن سجلّی ست به حُمقش، برِ اصحاب شعور
14. ۱۴طرف او چیست ندانم ز سخن، حیرانم؟که به امّید چه، این پیشه به خود بسته به زور؟