1. ۱به خدایی که از اشارت کنعالمی را نموده معماری
2. ۲که مرا شعر و شاعری عار استکاش بودم ازین هنر عاری
3. ۳بارها خواستم کزین ذلّتدوش خود را دهم سبکباری
4. ۴نکته، بی خواست می رسد به لبمچون طبیعی ست نغز گفتاری
5. ۵در نوشتن بسی مماطله رفتیک نوشتم ز صد به دشواری
6. ۶زآنچه هم بر زبان خامه گذشتشد پریشان بسی ز بیزاری
7. ۷پاره ای هم، به قید ضبط آمدهمچو در نافه، مشک تاتاری
8. ۸سی هزار است، در چهارکتابنظم کلک بدایع آثاری
9. ۹تنگ شد در فراخنای جهانخامهٔ من، ز تنگ مضماری
10. ۱۰کلکم آن طوطی شکرشکن استکه بود شهره، در شکرباری
11. ۱۱چشم دارم که چون گهرسنجیگهرم را کند خریداری
12. ۱۲گر ببیند میان این همه گنجکه فشاندم به دست بیزاری
13. ۱۳لفظ و مضمون غیر را، کم و بیشکه بر آن گشته خامه ام جاری
14. ۱۴رفعت پایه بیند و هنرمننهد تهمتم به طرّاری
15. ۱۵کرده بر آستان فطرت منمه و خور، آرزوی مسماری
16. ۱۶مشک سای مشام عطّار استنافهٔ نقطه ام به عطاری
17. ۱۷گشته از شرم نقش خامه‎‎ ‎ منمتواری، بتان فرخاری
18. ۱۸نی وحدت سُرا چو برگیرمگسلد رشته، گبر زناری
19. ۱۹باده ریزد به ساغر مخمورورقم را اگر بیفشاری
20. ۲۰آفت دشمن است و نیروی دوستصفدر خامه ام به صفداری
21. ۲۱همّت و مایه ام از آن بیش استکه مرا کدیه خوی، پنداری
22. ۲۲مبتذل گو، توان شناخت که کیستطبع جوهرشناس اگر داری
23. ۲۳آرد اذعان، به رای روشن منچشم انصاف اگر نینباری
24. ۲۴نتوان چارهٔ توارد کردنه ز حزم و نه از جگرخواری
25. ۲۵رسی آنگه به درد ما که چو ماخامه گیری به دست و بنگاری