1. ۱آمد سحر ز کوی تو دامن کشان صبااهدی السّلام منک عَلی تابع الهدا
2. ۲جز عشق هر چه هست ضلال است و گمرهیاز بنده راه راست، ز عشق است تا خدا
3. ۳شد زان سلام زنده، عظام رمیم منگفتم به صد نیاز که اهلاً و مرحبا
4. ۴داری اگر دگر سخن از یار بازگوگفتا زیاد ازین نبود هوش آشنا
5. ۵دارم حکایتی اگر از خویش می رویخواهی شنیدنش به اشارات غمزدا
6. ۶گشتم ازین ترانهٔ دلکش به صد طربچون نی تهی ز خویش، من زارِ بی نوا
7. ۷بیگانهام چو دید ز خود، در دلم دمیددر پرده هر چه داشت نواهای آشنا
8. ۸آن خوش نسیم کرد چو آهنگ بازگشتباز آمدم به خویش از آن سکر دلگشا
9. ۹یک دامن اشک در قدمش ریختم به عجزگفتم به او نهفتهکه روحی لک الفدا
10. ۱۰چون می کنی زیارت آن خاک آستانچون می رسی به درگه آن کعبهٔ صفا
11. ۱۱از من بکن به خاک درش عرض سجدهایگردد اگر قبول، زهی عز و اعتلا
12. ۱۲پس بعد از آن زمین ادب بوسه ده، بگوکاین خسته نیست بی تو دمی از غمت جدا
13. ۱۳گر زیست درجداییت، ازجان سخت اوستور مرد در غم تو لک العز و البقا
14. ۱۴مطرب ترانهٔ دگر از پرده ساز کنزیرا که حرف عشق نمی دارد انتها
15. ۱۵یک شمّه بی بقایی ایام بازگوافسانهای بسنج ز یاران بی وفا
16. ۱۶بیهوده نیست قصّهٔ این تیره خاکداندر چشم عبرت، این کف خاک است توتیا
17. ۱۷در سایه اش نبوده کسی را فراغتیتا بوده است بر سر پا این کهن بنا
18. ۱۸یکرنگ در زمانه کسی نیست با کسییک گل درین چمن ندهد بویی از وفا
19. ۱۹سنگ مزارها نبود سر به سر، که هستدر چشم عبرت، آینه هایی بدن نما
20. ۲۰هر نوک خار، ناوک مژگان دلبریستهر مشت خاک، پیکر شوخیست دلربا
21. ۲۱هر غنچهای ز تنگ دهانی نشان دهدرخسار نو خطیست، ز هرجا دمدگیا
22. ۲۲هر لاله ای نمونه ی حسن برشته ای ستهرسنبلی خبر دهد از زلف مشکسا
23. ۲۳مضمون تازه، مصرع موزون قامتیستهر جا دمید سروی ازبن عاربت سرا
24. ۲۴عبرت بود نصیب من از حادثات چرخروشن شود چراغ من از گرد آسیا
25. ۲۵از تاب اگرگره نفتد بر زبان منحرفی ز حال در هم خود می کنم ادا
26. ۲۶روزیکه بود درکف من دامن وطنپایم همین به دامن خود بود آشنا
27. ۲۷هرگز نبود خلوتم از اهل دل تهیدر دیده بود، کلبه ی من باغ دلگشا
28. ۲۸چون آفتاب، نور ز هر خشت می دمیدهر صفحه داشت همچو دل صوفیان صفا
29. ۲۹بود ار چه در کفم همه سامان عشرتیبودم نشسته بی همه، با نقش مدعا
30. ۳۰آشوب دهر، زد سرپا بر بساط منبگرفت ذره ذره کف خاک من هوا
31. ۳۱برداشت صرصر، از سر شاخ آشیان منافکند هر طرف خس و خاشاک من جدا
32. ۳۲حاجت روای شاه و گدا بود درگهماکنون فکنده در به درم چرخ، چون گدا
33. ۳۳خوش نعمتیست دولت دنیا به شرط بذلخوش دولتی است نعمت و خوش لذتی سخا
34. ۳۴اکنون چو بید با کف خالی نشسته امشرمندگیست حاصلم از خویش و آشنا
35. ۳۵در حیرتم که چون شده در یک مقام جمعاین همّت رسای من و دست نارسا؟
36. ۳۶آسودگی چگونه کنم در بساط فقر؟نی می کند به ناخن شیران ز بوریا
37. ۳۷هر چند هست شعلهٔ غیرت زبانه زنبا آنکه هست پایهٔ همّت سپهرسا
38. ۳۸شد سرد، دل ز رغبت دنیا و آخرتاز بس که گرم بود تبم، سوخت اشتها
39. ۳۹برتافتهست، روی دلم از بلند و پستوجهت للذی فطر الارض و السما
40. ۴۰یا واهب المواهب، ذوالجود والمننیا منزل الرّغایب، ذاالفضل والعطا
41. ۴۱هر چند مدتی در بیگانگی زدمیا رب به محرمیت دلهای آشنا
42. ۴۲مگذر پایمال دیار مذلتمیا باریء البریه، یا رافع السما
43. ۴۳بودم به کنج بیت حزن با دل حزینیعقوب وار از همه کس رو در انزوا
44. ۴۴بر روی دل گشاده در باغ وحدتمپوشیده دیده از خس و خاشاک ماسوا
45. ۴۵دیشب صبا نهفته به گوش دلم دمیدکای خامه ات ز نافهٔ مشکین گره گشا
46. ۴۶طبع سخنور تو بهار شکفتگیستچون غنچه، سر به جیب فرو بردهای چرا؟
47. ۴۷آموخت کبک مست به دشت ازتو قهقههدر باغ، بلبلان به تو دارند اقتدا
48. ۴۸قفل در دل است زبان، چون بود خموشباشد ز دل، گشودن این قفل مدعا
49. ۴۹سرکن رَهِ ستایش شاهنشهی که هستنعلین پای زایر او، تاج عرشسا
50. ۵۰نفس نبی، علی ولی، حجت جلیصاحب لوای هر دو سرا شاه اولیا
51. ۵۱جانم ز هوش رفت ازین خوش ادا سروشبیگانه ساخت از خودم این حرف آشنا
52. ۵۲زد جوش، آب و رنگ بهار طراوتمشد شاخِ خشک خامهٔ من، گلبنِ ثنا