1. ۱مرغ شب پیشتر از آنکه برآرد آوازدل شوریده نوا، زمزمه ای کرد آغاز
2. ۲می سرایید دل و کلفت آواز نبودایمن از فتنه گریهای زبان غمّاز
3. ۳دادم از شور جنون بال و پر شوق به هوشکردم از شوق درون، روزنهٔ گوش فراز
4. ۴تا چه راز است که از پرده برون می آید؟تا چه تار است که اندیشه، کشیده ست به ساز؟
5. ۵از طرب صومعه دارانِ دماغ آوردندسر برون از حجب عنصری کاخ مجاز
6. ۶شوق در گرم عنانیّ و طلب در جستنمژه در بال فشانی و نگه در پرواز
7. ۷زخمه بر عود اثر زد دل و من سنجیدماو سراینده و من پرده نیوشندهٔ راز
8. ۸من ز عاشق سخنی، گوش برآواز خبراو به جادو نفسی، عشوه فروش اعجاز
9. ۹من به آتش جگری موسی مشتاق سروشاو به دلکش خبری شعلهٔ طور اعزاز
10. ۱۰من به حسرت شکنی منتظر بوی یمناو به شیرین دهنی، خسرو خوبان طراز
11. ۱۱نکته سربسته تر از غنچه راز محمودپرده پیچیده تر از طرّهٔ مُشکینِ ایاز
12. ۱۲نمک اندوزتر از پسته ٔ شور لیلیسینه پردازتر از ناله مجنون به گداز
13. ۱۳حالتی بوالعجب آمد ز سماعم در پیشبی خودی را نتوان کرد بیان با خود باز
14. ۱۴ناگهان مرغ شباهنگ برآورد خروشهم صفیران چمن سیر، کشیدند آواز
15. ۱۵مست پیمانه اوا آتش، من و شمع سحریمی پرستان به می و قبله پرستان به نماز
16. ۱۶دل مرا گفت که مستانه نوایی سر کنتو هم آخر ز غم آن بت عشّاق نواز
17. ۱۷پاسخش دادم ازین مصرع سنجیده خویشآنچه انجام ندارد چه نمایم آغاز؟
18. ۱۸باز دل گفت که مشتاق سخنهای توامای بلاغت ز کلام تو مطرّز به طراز
19. ۱۹بکش ای بحر نوال، از رگ نیسان قلمگهری چند به گوشم، چه حقیقت چه مجاز
20. ۲۰الله الله که نتابی رخ ازین ملتمسمای صریر قلمت را به نواسنجان ناز
21. ۲۱گفتم از عذر و تعلل نشماری ز رهیتازه عهدی ست مرا با ملک بی انباز
22. ۲۲که نگویم به جز از نعت رسول عربیخواجهٔ هر دو سرا، دادرس بنده نواز
23. ۲۳باعث خلقت کل، هادی ارباب سبلسر و سرخیل رسل، محرم خلوتگه راز
24. ۲۴بخششش عام چو احسان خداوند کریمبرنگردد تهی از درگه او دست نیاز
25. ۲۵با ردای کرمش، قامت امّید قصیرخلعت رحمت او بر قد تقصیر دراز
26. ۲۶صیت شرعش، به ملاهی چو زند بانگ غضبنغمه خون گردد و با زخمه چکد از رگ ساز
27. ۲۷دولت از همّت او لطمه خور دست لئیمسیر چشم از رشحات کف فیّاضش آز
28. ۲۸دردم نزع به خاطر گذرد گر یادشسوی تن جان به لب آمده، می گردد باز
29. ۲۹آبرویی که مرا در دو جهان هست آن استکه به اقبال جبین سایی اویم ممتاز
30. ۳۰سرو را از اثر معنی اخلاص است اینکه گهر ریزدم از خامهٔ صورت پرداز
31. ۳۱نفسم همسفر قافلهء بوی یمننالهٔ من حدی دشت نوردان حجاز
32. ۳۲با دم پاک من افسانه گر آرند خسانپورمریم نشود لعبتی لعبت باز
33. ۳۳نکهت عنبر سارا نشود عالمگیرگر برون بر ندهد بوی خود از پردهٔ ساز
34. ۳۴گر بود بی خردی زادهٔ دربا گهراننتواند به گرانمایه دلان شد انباز
35. ۳۵رنج بی فایده از سعی نخواهد بردنماکیان گر نکند پرورش بیضهٔ غاز
36. ۳۶جانگزا زهر شود نکتهٔ شیرین منشنیشکر، عقرب جراره شود در اهواز
37. ۳۷رَه خطیر است حزین، این همه بی باک مکنبه کمیت قلم ارجاع عنان در تک و تاز
38. ۳۸وقت آن است که در بزم محبّت من و دلبرفروزیم به محراب دعا، شمع نیاز
39. ۳۹شام احباب تو روشن، ز دل نورانیدشمن جاه تو را سر بود اندر دم گاز