1. ۱هر چند که دنیاست رَه و ما همه راهیافتاده مرا زورق هستی به تباهی
2. ۲پوشیده شب ظلمت گیتی، گهرم رامن چشمهٔ حیوانم و هند است سیاهی
3. ۳یا هست مضیّق تن و من یوسف زندانیا خود من و چرخیم به هم، یونس و ماهی
4. ۴یا انجم سطع فلک و صبح جهانماز اشک سحرگاهی و از آه پگاهی
5. ۵انصاف به دیوان که جویم به که نالم؟دعوی ز من و از فلک سفله گواهی
6. ۶من دانم و دل کز ستم دهر چه دیدمدل آینهٔ صورت حال است کماهی
7. ۷برگوهر من رفته ستم در خزف آبادنه حسرت مالی ست نه اندیشهٔ جاهی
8. ۸هر لحظه بود نفرتم از دهر فزونترتا هست در اقطار جهان، آمر و ناهی
9. ۹اسباب مساعد نشد، ایّام معاونورنه نیم از روی خرد، مُخطی و ساهی
10. ۱۰صد پلّه فرود آورد از قدر مقاممگر عقل خطابم دهد ادراک پناهی
11. ۱۱من نورم و اجرام طبیعی همه ظلمتیکجا نشود جمع سفیدیّ و سیاهی
12. ۱۲یاور نه و اسباب تنافر همه حاضردر عهد من آماده بود هر چه بخواهی
13. ۱۳بی گرز و کمند از کف رستم چه گشاید؟رایج به زر و سیم شود سکّهٔ شاهی
14. ۱۴با جوهر ذاتی چه کند سام تهی دست؟جان مفت دهد، تیغ ز کف داده سپاهی
15. ۱۵فرزین چو گشادی ندهد فیل شود ماتهر کس به حریفی ست درین عرصه، مباهی
16. ۱۶گر جذبهٔ بیجاده عنان گیر نگرددجنبش ز مقامی نکند، قوّت کاهی
17. ۱۷در پیچ و خم غم، گسلد رشتهٔ عمرشرستم نرسد گر به سر بیژن چاهی
18. ۱۸انتاج محال است ز شکلی که عقیم استتدبیر چه سازد به قضایای الهی
19. ۱۹معنی نبود در رقم دفتر ایّامتاریخ جهان است پر از قصهٔ واهی
20. ۲۰کودک نیم ای چرخ که بازم به تو لُعبتاقبال تو خوش باد به اصحاب ملاهی
21. ۲۱ته کاسهٔ جم روزیِ این گرسنه چشمانارزانی این تاجوران تخت و کلاهی
22. ۲۲سختی ز تو، از صبر قوی پنجه تحمّلخصمی ز تو، از دیدهٔ من خیر نگاهی
23. ۲۳پایان نبود بخل تو و همّت ما راابعاد مجرد نپذیرند تناهی
24. ۲۴از قسمت افلاک حزین، این گله بگذاراز بیش وکم آن نفزایی و نه کاهی