1. ۱ای دل لباس عاریتی از جهان مخواهبر دوش، بار منت هفت آسمان مخواه
2. ۲تا می توان به لخت جگر ساخت، صبر کندون همّتانه، از فلک سفله نان مخواه
3. ۳دل می خراش و قوت نما و غذا مجویلب تشنه باش و رشحی ازین خاکدان مخواه
4. ۴پروانه تا توان شدن، ازگلستان مگویبر شاخسار شعله نشین، آشیان مخواه
5. ۵در شام هجر، جامهٔ نیلی به بر مکناز صبح عید، حلّهٔ کافورسان مخواه
6. ۶داری طمع که دور به کام دلت شوداز دوست غیر کام دل دشمنان مخواه
7. ۷خواهی قدم به تارک روحانیان زنیسر را به داغ عشق ده و طیلسان مخواه
8. ۸پروانه وار بال ملمّع به تن خوش استدر بر حریر شعله کن و پرنیان مخواه
9. ۹از هر دو کون، شاهد زیبای فقر رابگزین قرین و خسروی قیروان مخواه
10. ۱۰در موج خیز حادثه چین بر جبین مزنگر تیغ کین ز چرخ ببارد امان مخواه
11. ۱۱خواهی که راز غیب نیوشی خمش نشینداری طمع که گوش دهندت، زبان مخواه
12. ۱۲بی همدمان، ز روضه رضوان فرح مجویبی روی دوستان طرب بوستان مخواه
13. ۱۳مهر و وفا ز طینت سیمین تنانا مجویرسم محبت از دل نامهربان مخواه
14. ۱۴دیدار یار می طلبی طاقت تو کو؟گلگشت ماهتاب به ملک کتان مخواه
15. ۱۵سویت سموم اگر بوزد، رو به پس مکنخورشید حشر اگر بدمد، سایبان مخواه
16. ۱۶در بحر بی کران بلا دست و پا مزندرکام اژدها چو درافتی امان مخواه
17. ۱۷از جلوه های عالم فانی ز جا مروبنشین و ابرش فلکش زیر ران مخواه
18. ۱۸بر نفس خود سوار شو و بارگی مجویبر نطع فقر واکش و برگستوان مخواه
19. ۱۹ترک تعلق ایمنت از راهزن کندبرگ سفر ز خود بفشان، کاروان مخواه
20. ۲۰این نُه صدف ز گوهر مهر و وفا تُهیستجنس وفا ز جوهریِ آسمان مخواه
21. ۲۱دنبال جلوه های سراب جهان مَرودل پاس دار و دیدهٔ حسرت فشان مخواه
22. ۲۲تا موسیان طبع کجا رو به حق کنندناقوسیان بتکده لبّیک خوان مخواه
23. ۲۳در گلشن زمانه، حزین را نشان مجویعنقای مغرب از قفس بلبلان مخواه
24. ۲۴بفکن ز کف صحیفه و بشکن دوات رازبن بیش، بار خامه به دوش بنان مخواه