1. ۱آنجا که خامه، شکّر گفتار بشکندطوطی، سخن به غنچهٔ منقار بشکند
2. ۲در عالمی که خبرت و انصاف جوهری ستنظمم بهای گوهر شهوار بشکند
3. ۳دامان ابر از عرق شرم تر شودکلکم چو آستین گهربار بشکند
4. ۴آنجا که رای روشنم از رخ کشد نقابآیینه را روایی بازار بشکند
5. ۵زیبد به نخل بندی بستان رنگ و بوکلکم کلاه گوشه به گلزار بشکند
6. ۶گردند حوریان خیالم چو رونماگل را ز شرم، رنگ به رخسار بشکند
7. ۷آرد به موشکافی طبع من اعترافزلف سخن کسی که به هنجار بشکند
8. ۸خارا اساس فکرت رنگین کرشمه امساغر چو لاله بر سر کهسار بشکند
9. ۹ایمان به شعرم آورد آن نکته رس که اودر سومنات دل بت پندار بشکند
10. ۱۰گوشی نمی دهم به سخنهای ناپسندکالای زشت قدر خریدار بشکند
11. ۱۱نیزار استخوان، قلم پیل بند منزین ریزه شاعران سبکسار بشکند
12. ۱۲روشن بود به خرده شناسان که قدر کاراز شومی زبونی همکار بشکند
13. ۱۳آن مایه از کجاست کسی را که همچو منبازار گرم ابر گهربار بشکند؟
14. ۱۴آن نکهت از کجاست نفسهای تیره راتا اعتبار نافهٔ تاتار بشکند؟
15. ۱۵آن حدّت از کجاست سخنهای سرد راتا در رگ دلی اثر خار بشکند؟
16. ۱۶آن فطرت از کجاست که سر جوش فکرتشچون من رواج ساغر سرشار بشکند؟
17. ۱۷آن قوّت از کجاست کسی را که از بنانبازوی کلک اخطل و مهیار بشکند؟
18. ۱۸باید به کف چو خامهٔ من موسوی عصاتا سحر بوالمفاخر پندار بشکند
19. ۱۹آن کیست غیر من که به یک عمر استخواندر کار فکر وجودت اشعار بشکند؟
20. ۲۰پنجاه سال کیست که یک نیستان قلممثقب صفت به گوهر افکار بشکند؟
21. ۲۱آن همّت از کجاست کسی را که در طلبخواب سحر به دیدهٔ بیدار بشکند؟
22. ۲۲آن غیرت از کجاست کسی را که در جهانچون من نگه به چشم خریدار بشکند؟
23. ۲۳مرغوله ریز خامهٔ مشکین شکنج منقدر و بهای زلف شب تار بشکند
24. ۲۴برگ گلی ست هر ورقم کز غرور نازخار کرشمه در دل گلزار بشکند
25. ۲۵لاقی نمی زنم که خجل گردم از کسیگو خار رشک در رگ اغیار بشکند
26. ۲۶باشد اگر شگفت کسی را به دعویمشاید کزین بلاغت گفتار بشکند
27. ۲۷نازک دلم، زیاده نیارم نفس کشیدز اندک بهانه خاطر بیمار بشکند
28. ۲۸در غرّهٔ حیاتم و از رنج چون هلالنزدیک شد که دوش مرا بار بشکند
29. ۲۹دم سردی زمانه، فسرده ست خاطرماز یک نسیم، رونق گلزار بشکند
30. ۳۰جای شگفت نیست که ساغر به سنگلاخاز کف رها چو گشت به ناچار بشکند
31. ۳۱ای دل به هوش باش که طرّار روزگارغافل در خزاین اعمار بشکند
32. ۳۲از دامنش به منزل آسودگی رسانپایی که در کشاکش رفتار بشکند
33. ۳۳دانسته ام که افعی حرص و امل بلاستسنگ قناعتم سر این مار بشکند
34. ۳۴تنگم ز دهر، تا به کی این زال زشت خوبی موجبی مرا دل افگار بشکند؟
35. ۳۵دلبر کجاست کاین دل صد ره شکسته رااز یک نگاه مست، دگر بار بشکند؟
36. ۳۶لب در همین دعاست من دلشکسته راهر دل که بشکند به کف یار بشکند
37. ۳۷در تنگنای سینه کلید گشایشیستهر دشنه ای که غمزه خونخوار بشکند
38. ۳۸خاک کسی که زلف پریشان دهد به بادمشک ختن به طبلهٔ عطّار بشکند
39. ۳۹هر قطره ای که از رخ ساقی چکد به جامنرخ گرانِ گوهرِ شهوار بشکند
40. ۴۰دل را به خاک میکده بر، کاین کهن سبوگر بشکند، به خانهٔ خمّار بشکند
41. ۴۱کم نیستند از می غم دل شکستگاناز زور باده شیشهٔ بسیار بشکند
42. ۴۲آباد باد کوی محبّت که این هوادر سر خمار کافر و دیندار بشکند
43. ۴۳مغزم ز رعشه پخت، مگر این خمار راجام ولای ساقی ابرار بشکند
44. ۴۴شیر خدا علی ولی کز نهیب اورنگ رخ سپهرِ سیه کار بشکند
45. ۴۵آن معجز آیتی که به شأن ولایتشاقرار نغمه، بر لب انکار بشکند
46. ۴۶قانون نواز عهد عدالت اساس اواز دشنه، زخمه بر رگ زنّار بشکند
47. ۴۷قهرش عروق را به تن خاره بگسلدعفوش سرود بر لب زنهار بشکند
48. ۴۸گنجور کارخانهٔ یزدان که هر نفسنطقش، درِ خزینهٔ اسرار بشکند
49. ۴۹دست گدای مدح گرش در حریم نازطرف کلاه شاهد فرخار بشکند
50. ۵۰طغیان شوق بین که به سر می روم چو سیلجایی که پای خامهٔ رهوار بشکند
51. ۵۱ای صفدری که در صف رویینه پیکرانگرزت قد تهمتن کهسار بشکند
52. ۵۲ای سروری که بر سر مستانِ شیرگیرتیغ تو جام نخوت سرشار بشکند
53. ۵۳در ناف شرک، کاوش رمح تو نی کنددر چشم و هم کلک تو مسمار بشکند
54. ۵۴هر صبح زاغ حرص چو پرّد ز آشیاناز مغز دشمنان تو ناهار بشکند
55. ۵۵دریادلان به حیرت ذات تو غرقه اندکشتی بسی به قُلزم زخّار بشکند
56. ۵۶خواهد دل از تو گوشهٔ چشم ترحّمیتا زلف آه بر لب اظهار بشکند
57. ۵۷شاها منم کمینه غلامی که خدمتمبازار چاکران وفادار بشکند
58. ۵۸عهدی نبسته ام به ولایت ز جان و دلکز سیر دور ثابت و سیار بشکند
59. ۵۹خارش اگر کنی گل عزّت به سر زندآن را که عشق، قیمت و مقدار بشکند
60. ۶۰کلک حزین توست که در مدح گستریناخن به کان گوهر افکار بشکند
61. ۶۱چون سر کند نی قلمم ناله های زارقدر نوای مرغ گرفتار بشکند
62. ۶۲مشاطگیِّ کلک مرا آورد سپاسزلف سخن چو صفحهٔ رخسار بشکند
63. ۶۳چون خامه افکنم صف معنی خورد به هملشگر چو شد، درفش نگونسار بشکند
64. ۶۴این عقد گوهری که به نام تو بسته امبازار هر قصیده در اقطار بشکند