1. ۱غیر، نفی غیرت یکتای بی همتاستینقش لا در چشم وحدت بین من الاستی
2. ۲فرقهٔ اشراقیان و زمرهٔ مشائیانغوطه در حیرت زدند، این چشمه حیرت زاستی
3. ۳غوص این دریا دمی در خود فرو رفتن بودسر برآری گر ز خود، قطره نه ای دریاستی
4. ۴عالم از خورشید رخسارش تجلی زار شدآفتابی در دل هر ذرّه ای پویاستی
5. ۵چشمهٔ چشم تو را لای حجاب انباشته ستورنه خود جام جهان را دیده بیناستی
6. ۶بی خبر باشد فرشته، بشنو از لا تعلمونآدمی دانای راز عَلَّمَ الاسماستی
7. ۷نقش های بوالعجب در زیر چون پیدا شدی؟گر نه نقّاش زبردستی در آن بالاستی
8. ۸تو ز بالا پای معنی گیر و بگذر از جهاترتبه اش بالاست وز کون و مکان والاستی
9. ۹هست بالا وصف آن عالم که نبود امتدادانبساط ار نیست امّا سخت روح افزاستی
10. ۱۰عالمی باشد که عقل و جان از آن آمد به مانه غلط گفتم که دایم عقل و جان آنجاستی
11. ۱۱مولوی گفت از ازل حال ابد معلوم بودآنچه ما داریم پنهان، پیش او پیداستی
12. ۱۲چون ز ما جز فعل زشت اینجا نیامد در وجوداز وجود این قالب جان را چرا پیراستی؟
13. ۱۳گفت دانا: قابل جان بود قالب در جهانبُخل دور از فضل فیّاض جهان آراستی
14. ۱۴بال شاهین نظر را آسمان پرواز کنکژ مدان و کژ مبین و کژ مگو گر راستی
15. ۱۵هست هستی خیر محض و بخشش او جود محضنقص ما عاید به ما، این است اوا حق بی کاستی
16. ۱۶هریکی را بود از احسان او چثشم وجودگر گل و لعلستی و گر خار و گر خاراستی
17. ۱۷داد حکمش هر چه را اعیان ثابت خواستندگرچه ما محکوم، گویا او به حکم ماستی
18. ۱۸شد محک فرمان حق نقاد ونقد قلب راکاین مس استی، آهن ستی، یا زَرِ حَمراستی
19. ۱۹خواهش و رعنایی از ما بندگان زیبنده نیستآنچه آن سلطان زیبایان کند زیباستی
20. ۲۰ما گدا او پادشا، ما بنده، او فرمانرورستخیز از ما گر انگیزد که حکم او راستی
21. ۲۱دل به غیر از عروه الوثقای حق هرگز مبندفیض او عام است، اگر امروز و گر فرداستی
22. ۲۲ملک دنیا نیست غیراز داغ حسرت سوختنملک دین جو، چشم آخر بین گرت بیناستی
23. ۲۳ملک آن می دان که پایندهست نه پایان پذیرعاریت عار است اگر خود ملکت داراستی
24. ۲۴با همه آلودگیها گفته ای، دل پارساستپارسا دل کی چنین استی؟ بت ترساستی
25. ۲۵بیت معمورت شکم شد خانهٔ دینت خرابکعبهء دل جوی، تاکی بر در دلهاستی؟
26. ۲۶هرکه فانی شد ز خود، باقی به حق خواهد شدنگر توانی بگسلی از خویشتن، یکتاستی
27. ۲۷تا گرفتار خودی، در دوزخ نقد خودیاز خودی گر فارغی، در جنّت المأواستی
28. ۲۸یا حبیبی انت فرج کربت القلب الحزینعمرها شد در هوایت بی سر و بی پاستی
29. ۲۹رحم فرما، یک نظر بر سینه چاکش نگردر خرابات محبّت عاشق رسواستی
30. ۳۰صفحه را دریای خون کردی بیفکن خامه راآستینت جوی خون و دیده خون پالاستی