1. ۱چشم تو برانگیخت ز دل ذوق کهن رادر کام ورع ریخت می توبه شکن را
2. ۲تا نام شب وصل تو آمد به زبانمچون شمع لبم می مکد از ذوق دهن را
3. ۳در دل شکند یا به لب آید؟ چه صلاح است؟پیچیده خروشی به گلو مرغ چمن را
4. ۴از زندگی بیهده چندان شده ام سیرکز رشتهٔ جان ساخته ام تار کفن را
5. ۵از محرمی شانه به آن طره چه گل کرد؟کاشفتگیی هست سر زلف سخن را
6. ۶چون عاشق مشتاق، گشاید مژه آغوشدر غربت اگر یاد کنم خاک وطن را
7. ۷مشکین سخنی خامه ام انگشت نماکرداز نافه شناسند، غزالان ختن را
8. ۸بر روی تو حیران پریشانی زلفمسنبلکده کرده ست، گریبان سخن را
9. ۹هرکس نفسش بوی دل خسته ندارداز چاه برآورده تهی دلو و رسن را
10. ۱۰شاید که کند راه غلط، پیک نسیمیبگشای حزین ، روزنه بیت حزن را