1. ۱ای مقتدای آبهای آشوب
2. ۲در روزگار جسارت مرداب
3. ۳طوفان آخرینی
4. ۴/ که بر گستره خاک خواهد گذشت
5. ۵ای شوکت طلوع هزار آفتاب
6. ۶تو شیونی
7. ۷/ بلند‌تر از
8. ۸/ فرود هزار کهکشان به زمین
9. ۹و عصبانی که
10. ۱۰/ اسب‌های خشمگین
11. ۱۱/ پیش بینی کرده‌اند
12. ۱۲من کدامم
13. ۱۳/ که فهم عظمت کائنات نویسم
14. ۱۴و بیقراری زمین را اندازه کنم
15. ۱۵و جرأت من آنقدر نیست
16. ۱۶/ که طوفان را به ادراک آورد
17. ۱۷احساس می‌کنم
18. ۱۸/ عمارتها بر شانه ی زمین
19. ۱۹/ سنگینی می‌کنند
20. ۲۰و بوی احتیاج
21. ۲۱/ از درز کلبه‌ها بیرون زده است
22. ۲۲و غربت راست کرداران
23. ۲۳/ که دهان زخم به کتفشان می‌خندد
24. ۲۴همیشه فکر می‌کنم
25. ۲۵/ این آخرین شبی است که از کوچه می‌گذرد
26. ۲۶باغها از پائیز برمی گردند
27. ۲۷و درختان در انتظار بارش آخرین
28. ۲۸/ سر خوش می‌ایستند
29. ۲۹بر آخرین قله‌های انتظار ایستاده‌ایم
30. ۳۰/و زمین را
31. ۳۱/ که در باتلاق تقلب بازیگوشی می‌کند
32. ۳۲/ تشر می‌زنیم
33. ۳۳بی‌گمان
34. ۳۴/ تا فتح قله ی دیگر
35. ۳۵/ فرمان عشق آتش است
36. ۳۶مرا با رکود مردابها کاری نیست
37. ۳۷من به تقلای دست‌های کریم
38. ۳۸/ نماز خواهم برد
39. ۳۹و خاک مستعد را
40. ۴۰/ با نهرهای روان
41. ۴۱/ آشتی خواهم داد
42. ۴۲و هرچه من نباشم
43. ۴۳/ عمر آفتاب دراز
44. ۴۴چراغ‌های سرخ
45. ۴۵/مجال را از خفاش ربودند
46. ۴۶و زمین را
47. ۴۷به روزی بزرگ
48. ۴۸/ بشارت دادند
49. ۴۹و ما که آفتاب را
50. ۵۰بر بلندای این خاک می‌بینیم
51. ۵۱چگونه می‌توان به انکار عشق برخاست
52. ۵۲و یاس‌ها را از عطر افشانی باز داشت
53. ۵۳مگر می‌شود به چشمه فرمان توقف داد
54. ۵۴و لال باد آن
55. ۵۵/ که دهان به غیظ می‌گشاید
56. ۵۶و باغ را
57. ۵۷و چراغ را
58. ۵۸/ با دم هرز خویش
59. ۵۹/ مسموم می‌دارد
60. ۶۰این سان که به تقدیس معصیت نشستی
61. ۶۱و چشم از آفتاب بستی
62. ۶۲بدان که جولان شیطان
63. ۶۳/ به طلوع عشق نمی‌انجامد
64. ۶۴انکار عشق
65. ۶۵اقرار فصاحت آن دلی است
66. ۶۶که چشم از روشنی بر می‌دارد
67. ۶۷و رو به روی بهار حصار می‌کارد
68. ۶۸باید دست‌ها را به قبضه ی شمشیر سپرد
69. ۶۹/ و حنجره ی بدی را فشرد
70. ۷۰آه ای پیشوای اقیانوس‌های شورش
71. ۷۱شب نشینی دنیا به طول انجامید
72. ۷۲/ طوفان را رها کن
73. ۷۳/ و اسب آشوب را
74. ۷۴/ افسار بگسل!
75. ۷۵ارباستان، 15/1/1364