شاعر کلاسیک

غنی کشمیری

۱۰۴۳–۱۰۷۹ ق.سرینگر

محمدطاهر غنی آشای معروف به غنی کشمیری (۱۰۳۹؟ - ۱۰۷۹ قمری) شاعر پارسی‌گوی اهل جامو و کشمیر است. سروده‌های او مورد توجه شاعران بزرگ شبه قارهٔ هند مانند علامه اقبال لاهوری، میر تقی میر، سعادت حسن منتو بوده و نقل قول شده است. گفته می‌شود غالب دهلوی چهل بیت از او را به اردو ترجمه کرده است. او متعلق به خاندان آشای کشمیر بود و در منطقهٔ راجوری کادال سرینگر زندگی می‌کرد و از شاگردان سرشناس ملا محسن فانی کشمیری شاعر و نویسندهٔ کشمیری بود. او بیشتر اشعار خود را در زمان سلطنت شاه جهان و اورنگ‌زیب سرود و توسط اورنگ‌زیب به دربار فراخوانده شد و مرثیه‌ای برای شاه درگذشته سرود. گفته می‌شود که او گاهی در حین سرودن اشعارش را با آواز می‌خواند. او در جوانی درگذشت (در مورد سن او در هنگام وفات اختلاف وجود دارد، بعضی از محققان اعتقاد دارند او در هنگام وفات ۴۱ ساله بوده است). او در سرینگر به خاک سپرده شد. اشعار او به تصحیح احمد کرمی منتشر و به همت حسان لاهوری به گنجور افزوده شده است.

جستجو در آثار غنی کشمیری

کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.

به شعر مورد نظر بپر

شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.

آثار

غزلیات — ۱۲۹ اثر

شمارهٔ ۱

جنونی کو که از قید خرد بیرون کشم پا را • کنم زنجیر پای خویشتن دامان صحرا را

شمارهٔ ۲

میار ای بخت بهر غرق ما در شور دریا را • پر ماهی مگردان بادبان کشتی ما را

شمارهٔ ۳

تهی کن ایدل از پروردهٔ خود زود پهلو را • که آخر نافه تا کشتن بود همراه آهو را

شمارهٔ ۴

تواند صورتی دادن شبیه آن پریرو را • مصور گر کند از بال عنقا خامهٔ مو را

شمارهٔ ۵

دمی که یار گذارد قدم بخانهٔ ما • سزد که کعبه شود سنگ آستانهٔ ما

شمارهٔ ۶

ز روی ماه سیاهی به نور ماه نرفت • نیامده است به کاری کمال خویش مرا

شمارهٔ ۷

در معرکه صد زخم رسد گر بتن ما • زان به که بود داغ سپر بر بدن ما

شمارهٔ ۸

گفتگو یکرنگ نبود عاقل و هشیار را • در نفس باشد تفاوت خفته و بیدار را

شمارهٔ ۹

چشم ما روشن شد از خاک در میخانه‌ها • ریختند از سرمه گویا رنگ این کاشانه‌ها

۱۰

شمارهٔ ۱۰

ما بلبلان بلند نسازیم خانه را • خوش کرده ایم خانهٔ یک آشیانه را

۱۱

شمارهٔ ۱۱

نماید حکمتش چون در شفابخشی ید بیضا • گذارد پنبه را بر داغ ماهی از کف دریا

۱۲

شمارهٔ ۱۲

شد ختم بر حدیث تو آخر بیان ما • باشد نگین نام تو مُهر دهان ما

۱۳

شمارهٔ ۱۳

اگر میدید با هم اتحاد بلبل و گل را • مصور میکشید از رنگ گل تصویر بلبل را

۱۴

شمارهٔ ۱۴

به مردم می‌کند نرگس ز هر جانب اشارت‌ها • که فصل گل به چشم کم نباید دید گلشن را

۱۵

شمارهٔ ۱۵

بی نشانی دارد آزاد از بلا وارسته را • دام باشد نقش پای خویش صید جسته را

۱۶

شمارهٔ ۱۶

چسان کنم دم بسمل بلند افغان را • ز سرمه کرد سیه تاب تیغ مژگان را

۱۷

شمارهٔ ۱۷

پیش بین بر خصم در تدبیر سبقت میبرد • خواب تا چشمت نبندد به که بندی خواب را

۱۸

شمارهٔ ۱۸

سفر چگونه کنی از دیار خاطرها • که دامن تو بگیرد غبار خاطرها

۱۹

شمارهٔ ۱۹

امروز منم شهرهٔ عالم ز نحیفی • عمریست که از ضعف فتادم به زبان ها

۲۰

شمارهٔ ۲۰

شب که سازد غم آغوش تو بی تاب مرا • گر بود فرش ز مخمل نبرد خواب مرا

درباره‌ی غنی کشمیری

او متعلق به خاندان آشای کشمیر بود و در منطقهٔ راجوری کادال سرینگر زندگی می‌کرد و از شاگردان سرشناس ملا محسن فانی کشمیری شاعر و نویسندهٔ کشمیری بود. او بیشتر اشعار خود را در زمان سلطنت شاه جهان و اورنگ‌زیب سرود و توسط اورنگ‌زیب به دربار فراخوانده شد و مرثیه‌ای برای شاه درگذشته سرود.

گفته می‌شود که او گاهی در حین سرودن اشعارش را با آواز می‌خواند.

او در جوانی درگذشت (در مورد سن او در هنگام وفات اختلاف وجود دارد، بعضی از محققان اعتقاد دارند او در هنگام وفات ۴۱ ساله بوده است). او در سرینگر به خاک سپرده شد.

اشعار او به تصحیح احمد کرمی منتشر و به همت حسان لاهوری به گنجور افزوده شده است.

۱۲۹

شعر در دیوان

۱۲۹

غزلیات