1. ۱این طارم فرخنده که پیداست زبیدابالاتر و والاتر از این گنبد خضرا
2. ۲گر خود زمی است از چه فلک دارد در زیرور خود فلک است از چه زمین دارد بالا؟
3. ۳چرخی است که سیرش همه بر ماه زماهیسیلی است که موجش همه، برابر ز دریا
4. ۴سیلی که سپارد به فلک پیکر خورشیدسیری که نگارد به زمین زهره زهرا
5. ۵آید همه زان اختر رخشنده سیارزاید همه زین گوهر ارزنده یک تا
6. ۶مه آرد و اختر چو کند میل به هر سوزر بارد و زیور چو کشد خیل به هر جا
7. ۷خورشید جهان گردد ازو تیره و پنهانخورشید شهان آید ازو روشن و پیدا
8. ۸اندر دل این گرد بر افروزد گوئینوری که فروزان شده بر سینه سینا
9. ۹من خود به عیان بینم امروز درین دشترازی که شنیدم به خبر از شب اسرا
10. ۱۰یا موکب مسعود ولی عهد درین روزبر خرگه عالی رسد از درگه اعلا
11. ۱۱باز آمده با کام دل از کعبه مقصودچون خواجه جن و بشر از مسجد اقصا
12. ۱۲زان دشت همه اسب و سوارست سراسرزان شهر همه نقش و نگارست سراپا
13. ۱۳دشت از تک اسبان و سواران دلاورشهر از قد رعنای جوانان دلارا
14. ۱۴خلدی است بیاراسته در ساحت گیتیچرخی است به پا خاسته از مرکز غبرا
15. ۱۵افروخته زین چرخ بسی زهره و پروینافراخته زان خلد بسی سدره و طوبی
16. ۱۶هر سو نگری ماهی آراسته برزینهر جا گذری سروی پیراسته بر پا
17. ۱۷گل روید و سرو امروز در کوچه و برزنمه پوید و مهر امروز بر پشته و صحرا
18. ۱۸مهر و مه و پروین همه در جوشن فولادسرو و گل و نسرین همه در جامه دیبا
19. ۱۹دیبا همه زیباتر از استبرق جنتجوشن همه روشن تر از آئینه بیضا
20. ۲۰یک قوم گزیده سرانگشت تحیریک قوم گزیده لب دیوار تماشا
21. ۲۱یک قوم همی آمده از دشت به خرگاهیک قوم همی آمده از شهر به صحرا
22. ۲۲با بخت همی گفتم: کای روسیه آخرتا کی ز تو باشم من درمانده و دروا
23. ۲۳من از تو، به رنج اندر و در صومعه زاهدامروز به رقص اندر و در مدرسه ملا
24. ۲۴گفت: این گنه از تست که گویند ترا نیستدر گفت بد از عرض خود اندیشه و پروا
25. ۲۵گفتم: به ملک، گفتند گفت:آری و گفتم:آوخ که شدم کشته به کام دل اعدا
26. ۲۶گفت: از چه هراسی که شه عادل هرگزبی حجت قاطع نکشد تیغ، بیاسا
27. ۲۷گفتم: نه هراسم ز کس الا تو و گرنهنطق من و تقریر هجاکو، کی، حاشا
28. ۲۸گفت: ازمن اگر بیم همی داری بگریزگفتم: به کجا؟گفت: به خاک در، دارا
29. ۲۹عباس شه آن خسرو فرخنده کز آغازهم یاور دین آمده، هم داور دنیا
30. ۳۰آنک از اثر تربیتش خیزد و ریزداز ابر نم، از لجه یم، لولو لالا
31. ۳۱وان کز نظر مکرمتش آید و زایداز رز عنب، از آب عنب نشاه صهبا
32. ۳۲هر جا ز حدیثش سخنی افتد خیزداز خاک نی ، از نی، شکر ، از شکر، حلوا
33. ۳۳گر پرتو لطفش نبود بار ور آیدکی شاخ به گل، تاک به مل، خار به خرما؟
34. ۳۴ور قوت حکمش نبود جلوه گر آیدکی آینه صافی از صخره صما