1. ۱ای داور آفاق که از فرط سخاوتبر خوان نوالت دو جهان ماحضر آید
2. ۲چون خانهٔ زنبور مر آن کاخ مسدّسبا وسعت کاخ کرمت مختصر آید
3. ۳تنها نه ترا مژدهٔ فتح آمده امروزهر روز ز نو مژدهٔ فتح دگر آید
4. ۴انگیخت عدویت شَرَر فتنه و غافلکش عمر به کوتاهی عمرر شرر آید
5. ۵آمد ز در مهر و به کین رفت ولیکنزان ره که به پا رفت دگر ره به سر آید
6. ۶عفو تو ز آغاز امان داد مر او راتا مایهٔ آسایش خیل بشر آید
7. ۷عدل تو نمی‌خواست که آن دزد خطاکاراز عفو تو ایمن ز بلا و خطر آید
8. ۸می‌خواست دگرباره زند نوبت طغیانتا باز بر او کیفری از بد بتر آید
9. ۹خصم تو چنان کرد که عدل تو همی‌خواستتا باز سزاوار زیان و ضرر آید
10. ۱۰حالی ز میان رفت و به کین تو کمر بستغافل که ورا سیل بلا تا کمر آید
11. ۱۱از حیله به جیش تو رسانید گزندیپنداشت که آن حیله بلا را سپر آید
12. ۱۲غافل که چو شد پی‌سپر وادی نیرنگدر وادی نیرنگ اجل پی‌سپر آید
13. ۱۳انگیخت ز خود همچو چنار آتش و غافلکز شعلهٔ آن آتش بی‌برگ و بر آید
14. ۱۴بر شمع چو پروانه بزد خویش و ندانستکز شمع چو پروانهٔ بی‌بال و پر آید
15. ۱۵فرداست که در جشم‌عدو چشمهٔ خورشیداز مردمک چشم‌ بتان تیره‌تر آید
16. ۱۶فرداست که در دشت وغا تیر خدنگتبدخواه ترا بر رک جان نیشتر آید
17. ۱۷فرداست که در شأن تو از عالم بالاآیات ظفر بیشتر از پیشتر آید
18. ۱۸گفتند ازین پیش بهم بیهده گویاندر پارس نه جز تنگ قماش و شکر آید
19. ۱۹از فارسیان فتنه و آشوب نیزدزی پارس سپه از حشر در حشر آید
20. ۲۰هرکس که به شیراز درآید ز پی جنگگویی به مثل بر سر گنج گهر آید
21. ۲۱زین مشت طرب پیشهٔ نازک تن عیاشکی سختی ارباب وغا در نظر آید
22. ۲۲هر گوش که نشنید به جز زمزمهٔ چنگشک نیست که از دمدمهٔ کوس کر آید
23. ۲۳بخت تو چنین کردکه تا خلق بداندکز فارسیان نیزگهی شور و شر آید
24. ۲۴تنها نه ز بنگاله بدینجا شکر آرندگه جای شکر حادثهٔ جان ‌شکر آید
25. ۲۵تنها نه همین تنگ طبرزد رسد از مصرگه در عوض تنگ طبرزد تبر آید
26. ۲۶تنها نه همین گندم و جو روید ازین ملکتنها نه همین حاصل آن سیم و زر آید
27. ۲۷گه صارم و خنجر هم از آن ملک برویدگه جوشن و مغفر هم ازآن ملک برآید
28. ۲۸تنها نه مطر بارد میغش به بهارانکز میغ گهی تیر به جای مطر آید
29. ۲۹تنها نه به صحراش غزالست خرامانگاهی هم از آن بیشه برون شیر نر آید
30. ۳۰القصه کسی جز تو نیارد که درین عهداز عهدهٔ یک‌روزهٔ این ملک برآید
31. ۳۱نه هرکه ز همدوشی قدر تو زند لاففی‌الحال مؤید ز قضا و قدر آید
32. ۳۲نه هرکه نهاد پای بر اورنگ شود شاهنه هرکه به سر تاج نهد تاجور آید
33. ۳۳بد کن به عدو دادگر تا بتوانینیکست هرآن بد که به بیدادگر آید
34. ۳۴تا هست‌ جهان ‌صیت‌ تو چون پرتو خورشیدهر روز در اطراف جهان مشتهر آید