1. ۱داد از سپهر غدّار آه از جهان فانیکان‌ حاسدیست‌ مکار وین دشمنیست‌ جانی
2. ۲آن دزد مردم‌ آزار در زیّ اهل بازاراین گرک آدمی‌خوار در کسوت شبانی
3. ۳هریک‌ چو مار قتال زیبا و خوش خط و خالما بیخبر ازین حال وز حیلت نهانی
4. ۴آن هردو مار خفته ما نرم نرم رفتهسرشان به‌برگرفته از روی مهربانی
5. ۵ما بیخبرکه ناگاه نیشی زنند جانکاهکان لحظه طاقت آه نبود ز ناتوانی
6. ۶ز انسان که‌ یکدومه‌ پیش ‌آن ‌هر دو خصم ‌بد کیشکردند سینها ریش از نیش ناگهانی
7. ۷صیت بلا فکندند در ری وبا فکندندسروی ز پا فکندند چون سرو بوستانی
8. ۸کشتند کامران را شهزادهٔ جوان راکز داغ او جهان را مرگیست جاودانی
9. ۹چشم آهوی رمیده رخ میوهٔ رسیدهخط سنبل دمیده لب آب زندگانی
10. ۱۰دل گوهر شهامت کف لجهٔ کرامتفد معنی قیامت رخ صورت معانی
11. ۱۱خط یک سفینه عنبر لب یک خزینه‌‌گوهرتن رحمت مصوٌر رخ کوکب یمانی
12. ۱۲خاقان ز فرط جودش کامی لقب نمودشکاو رنگ و مهد بودش در عهد کامرانی
13. ۱۳او رفت‌و مهد و اورنگ ‌از غم‌نشسته دلتنگرخساره کرده گلرنگ از اشک ارغوانی
14. ۱۴چون‌ در غمش ز هر تن برخاست شور و شیونچون وقت کوچ کردن غوغای کاروانی
15. ۱۵قاآنی از هلاکش شد سینه چاک چاکشگفتا برم به خاکش تاریخی ارمغانی
16. ۱۶زان‌ پس که‌ خون‌ دل‌ خورد این مصرع‌ ارمغان بردشهزاده کامران مرد نومید در جوانی