1. ۱از شب نرفته دوش پاسی دو بیشترمن‌ پاسدار آنک آن مه ‌کند گذر
2. ۲هردم به خویشتن‌گویان به زیر لبکایدون شب مرا طالع شود سحر
3. ۳بربوی آنکه ‌کی خورشید سر زندمی‌رفت وقت من با بوک و با مگر
4. ۴بسته روان دو چشم بر چرخ تیره جرموز روشنان چرخ در چشم من سهر
5. ۵بس فکرها که‌ کرد اندر دلم‌ گذاربر طمع اینکه یار بر من‌ کند گذر
6. ۶گردون باژگون بر من نمود عِرضاز سیر دم به دم بس‌اگونگو صور
7. ۷تمثالهای نغز بارو‌ی تابناکآورد نو به نو از پشت یکدگر
8. ۸گفتی نشسته‌اند در آبگون غرابخوبان قندهار ترکان غاتفر
9. ۹کیوان نموده چهر چون پیر منحنیبهرام تفته رخ چون ترک کینه‌ور
10. ۱۰ناهید و مشتری چون اهل زهد و لهوآن ارغنون به ‌کف این طیلسان بسر
11. ۱۱ماهی و گاو را جایی شده مقامخرچنگ و شیر را سویی شده مقر
12. ۱۲هم خوشه هم بره بی‌دانه و سُرویهم‌کژدم و کمان بی‌چشم و بی وتر
13. ۱۳نسر و سماک او بد جفت و بر خلافآن رامح این به‌عزل آن ساکن این‌ بپر
14. ۱۴گردان بنات نعش ‌گر‌د جدی چنانکافلاک را مدار پیرامن مدر
15. ۱۵گفتی‌که آسمان‌گردیده آسکونزو ماهیان سیم آورده سر به‌در
16. ۱۶یا نی یکی ارم آکنده از سمنیا نی یکی صدف آموده از دُرر
17. ۱۷من بر مدار چرخ بردوخته دو چشمتاکی زمان هجر آید همی به‌سر
18. ۱۸تاگاه آنکه ماه بنشست بر زمینناگاه بر فلک برخاست بانگ در
19. ۱۹زان سهمگین صدا جستم فرا ز جاآسیمه سر دوان رفتمش ‌بر اثر
20. ۲۰هم برگمان غیر اندر دلم هراسهم با خیال یار اندر سرم بط‌ر
21. ۲۱با خوف و با رجا گفتم‌ کیی هلاکاین ‌وقت ‌شب ‌گذشت ‌نتوان به بوم و بر
22. ۲۲دزدی و یا قرین در صلح یا به‌ کینباری‌ که‌یی چه‌یی بنمای و برشمر
23. ۲۳با خشم‌ گفت هی هوش حکیم بینکا-‌ه‌از آشنا نشناسد از دگر
24. ۲۴بگش‌ای در مایست تا بنگری‌که‌کیستای دلت منتظر ای جانت محتضر
25. ۲۵در باز کردمش حیران و تن زدهتا بنگرم‌ که‌ کیست آن دزد خانه‌بر
26. ۲۶چون بنگریستم دزدیده زیر چشمدیدم ‌که بود یار آن ترک سیمبر
27. ۲۷از شو‌ق مقدمش چرخی زدم سه چارمی‌خواست از تنم ‌کردن روان سفر
28. ۲۸گفتم به چشم من بخ‌بخ درآ درآای شمع کاشغر ای سرو کاشمر
29. ۲۹بردمش در وثاق‌ گفتمش از وفاقهان برفکن‌کله هین برگشاکمر
30. ۳۰بنشست و برفکند از روی دلبریزان چهر دلستان آن زلف دل‌شکر
31. ۳۱گفتی طلوع‌کرد در آن فضای تنگیک چرخ مشتری یک آسمان قمر
32. ۳۲خالش به تیرگی آزرم زنگبارچهرش به روشنی آشوب‌ کاشغر
33. ۳۳قد یک بهشت سرو رخ یک سپهر ماهاین ماه سرو چرخ آن سرو ماه‌بر
34. ۳۴از زلف خم به‌خم یک شهربند ه داماز چشم باسقم یک دهر شور و شر
35. ۳۵سنگیش در بغل باغیش در رخانکوهیش در ازار موییش در کمر
36. ۳۶لب یک ‌بدخش لعل خط یک تتار مشکلعلی‌ گهرفشان مشکی قمر سپر
37. ۳۷رخسار و زلف او جبریل و اهرمنگفتار و لعل او یاقوت و نیشکر
38. ۳۸یاقوت را بود گر نیشکر بدلجبریل را بودگر اهرمن به بر
39. ۳۹چشمش‌ گه نگه‌ گفتی‌ که بسته استدر هر سر مژه صد جعبه نیشتر
40. ۴۰مطبوع و دلربا از فرق تا قدممنظور و دلنشین از پای تا به سر
41. ۴۱شاید که تاجری از شرم پیکرشدر پارس‌ ناورد دیبای شوشتر
42. ۴۲باری نگار من ننشسته بر بساطگفتا شراب سرخ آور به جام زر
43. ۴۳داری به چهر من تاکی نظر هلابرخیز و برفکن درکار می نظر
44. ۴۴بی‌نقل و بی‌نبید دل را رسد حزنبی‌جام و بی‌قدح جان را بود خط‌ر
45. ۴۵گرچه بودگنه مندیش‌ و می بدهبا فضل‌ کردگار جرمست مُغتفر
46. ۴۶برجسته در زمان آوردمش به پیشزان جوهر خرد زان پایهٔ ظفر
47. ۴۷زان می‌که مور ازو گر قطره‌یی خورددر حمله برکند چنگال شیر نر
48. ۴۸زان می ‌که گر فروغش‌ افتد به شوره‌زارخاکش شود سمن سنگش شود گهر
49. ۴۹زان می ‌که جسم ازو یکسر خرد شودنارفته در گلو نگذشته در جگر
50. ۵۰وان رشک حور عین از شیشه ی بلوردر جام زر فکند آن لعل معصفر
51. ۵۱چون خورد ساغری پر کرد دیگریبر من بداد و گفت ای مرد هوشور
52. ۵۲از می شدن خراب آید نکوترمچون منقلب بود اوضاع دهر در
53. ۵۳بگذشته زان ‌که مرد اندر طریق فقرمقبول‌تر بود چندان‌که بی‌خبر
54. ۵۴مظور چون یکیست از این همه برونبا این رمه چری تاکی به جوی و جر
55. ۵۵تن خانه فناست ویران شدنش بهجان آیت بقاست آباد خوبتر
56. ۵۶در پیش عاشقان هستی بود و بالدرکیش بیدلان مستی بود هنر
57. ۵۷تن کوی خواهشست دل کاخ آرزوزین کوی شو برون زین کاخ رو بدر
58. ۵۸در عالم بقا بس عیشها کنیبتوانی ارگذشت زین عیش مختصر
59. ۵۹از خویش درگذرگر یار بایدتتا هستی تو هست یارست مستتر
60. ۶۰در جلوه‌‌گاه دوست بود توشد حجاباین پرده برفکن آن جلوه درنگر
61. ۶۱از هٔد هست و نیست وارسته شو هلاگر در حریم دوست بایدت مستقر
62. ۶۲وارستگی بهست از قید کفر و دینوارستگی خوشست از فکر نفع و ضر
63. ۶۳زین چار مادرت باید گریختنخواهی‌مسیح‌وش‌ گر رفت زی پدر
64. ۶۴هرکس طلب‌ کند با یار خرگهیوصل مدام را در شام و در سحر
65. ۶۵سودای عم و خال دارد همی وبالبرخیز و از جهان بگریز و از پسر
66. ۶۶وارستگان نهند بر فرق چرخ پایآزادگان زنند با آفتاب بر
67. ۶۷وارسته در جهان دانی‌کنون ‌کی استمولای نامدار دستور نامور
68. ۶۸گردون هنگ و هش دریای عز و مجدگیهان داد و دین دنیای فال و فر
69. ۶۹آقاسی آنکه هست شخصش درین جهانچون روح در بدن چون نور در بصر
70. ۷۰جودش چو فیض ‌ابر نازل به ‌خار و گلفیضش‌چو نور مهر شامل‌به خشک و تر
71. ۷۱ازکاخ قدر او طاقیست نه رواقاز ملک جاه او شبریست بحر و بر
72. ۷۲نفس شریف اوست گر هیچ جلوه‌کردتأیید آسمان در کسوت بشر
73. ۷۳هرچند بوالبشر نسرایمش ولیکامروز خلق را باشد همی پدر
74. ۷۴بر یاد قهر او سم زاید از عسلوز باد مهر او گل روید از حجر
75. ۷۵با ابر دست او ابرست چون دخانبا بحر طبع‌ او بحرست چون شمر
76. ۷۶در حفظ مملکت ‌کلکش قو‌یترستاز رمح سام یل از تیر زال زر
77. ۷۷او قطب وقت و دهر گردان به‌گرد اوچونان‌ نه فلک پیراهن مدر
78. ۷۸دل در هوای او نیندیشد از جنانجان با ولای او نهراسد از سفر
79. ۷۹بر هرچه امر اوست اجرا دهد قضابر هرچه حکم اوست اذعان‌کند قدر
80. ۸۰آنجا که قدر اوست‌ گردون بود زمینآنجاکه قهر اوست دوزخ بود شرر
81. ۸۱با عزم ثاقبش‌ صرصر بود گرانبا رای روشنش‌ انجم بود کدر
82. ۸۲در حفظ تن بود نامش به روز کینبهتر ز صد سپاه افزون ز صد سپر
83. ۸۳آنجاکه تیغ اوست از امن نی نشانآنجاکه‌کلک اوست از ظلم نی خبر
84. ۸۴در عهد عدل او اندر تمام ملکجایی نمانده است از ظلم وکین اثر
85. ۸۵کلب ه‌گ‌ثث‌ «- است تا روز وایسیامیزان داد و دین رزّاق رزق بر
86. ۸۶ای صدر راستین ای بدر راستانکز وصف ذات تو عاجز بود فکر
87. ۸۷ایدون‌که درکف یزدان ودیعه هشتآمال انس و جان ارزاق جانور
88. ۸۸دورست‌ چون منی‌ ،‌ هشیار نکته‌ داندر عهد چون تویی بردن چنین خطر
89. ۸۹با آن‌که در سخن همواره ‌کلک منریزد به یک نفس یک آسکون غرر
90. ۹۰گاه حساب مال صفرست دست منبر عیش سالیان زان نبودم ظفر
91. ۹۱ارجو که جود تو آسوده داردماز فکر آب و نان از یاد خواب و خور
92. ۹۲تا در جهان رود از مهر و مه سخنتا در زمین بود از آب و گل ثمر
93. ۹۳جان عدوی تو از اشک دیده‌ گلجاه حبیب تو از اوج ماه بر