1. ۱عید شد ساقی بیا در گردش آور جام راپشت‌ پا زن دور چرخ و گردش ایام را
2. ۲سین ساغر بس بود ای ترک ما را روز عیدگو نباشد هفت سین رندان دردآشام را
3. ۳خلق را بر لب حدیث جامهٔ نو هست و مناز شراب‌ کهنه می‌خواهم لبالب جام را
4. ۴هرکسی شکر نهد بر خوان و برخواند دعامن ز لعل شکرینت طالبم دشنام را
5. ۵هر تنی را هست سیم و دانةهٔ گندم به دستمایلم من دانهٔ خال تو سیم اندام را
6. ۶سیر بر خوانست مردم را و من از عمر سیربی‌دل آرامی‌ که برده است از دلم آرام را
7. ۷پسته و بادام نقل روز نوروز است و منبا لب و چشمت نخواهم پسته و بادام را
8. ۸عود اندر عید می‌سوزند و من نالان چو عودبی‌بتی‌ کز خال هندو ره زند اسلام را
9. ۹یکدگر را خلق‌ می‌بوسند و من زین‌ غم هلاکگرچه بوسد دیگری آن شوخ شیرین‌کام را
10. ۱۰سرکه بر دستارخوان‌ خلق و همچون‌ سرکه دوستمی‌کند بر ما ترش‌ رنگین رخ‌ گلفام را
11. ۱۱خلق را در سال روزی عید و من از چهر شاهعید دارم سال و ماه و هفته صبح و شام را
12. ۱۲لاجرم این عید خاص من‌ که بادا پایدارکر و فرش بشکند بازار عید عام را
13. ۱۳آسمان دین و دولت‌ کز هلالی شکل تیغگاه‌ کین بر هیأت جوزا کند بهرام را
14. ۱۴بانگ‌ رب ارحم برآید از زمین و آسمانهر زمان‌ کان سام صولت برکشد صمصام را
15. ۱۵خصم از روی خرد با وی ندارد دشمنیاقتضایی هست آخر علت سرسام را
16. ۱۶در دل او نیست‌کین دشمنان آری به طبعآدمی در دل نگیرد کینهٔ انعام را
17. ۱۷کاش پیش از انعقاد نطفهٔ اعدای توایزد اندر نار نیران سوختی ارحام را
18. ۱۸هرکه با وی‌ کینه‌ جوید عقل‌ گوید کاین سفیهکین نیاغازیدی ار آگه بدی انجام را
19. ۱۹خصم‌ بگریزد ز سهمش آری‌ آری اشکبوسچون‌ کشد گرز گران دل بگسلد رهام را
20. ۲۰بدر دنیا صدر دین ای‌ کاندر ایوان می‌کندگفت جان بخشت مصور صورت الهام را
21. ۲۱با تو هرکس‌ کین سگالد نیست‌ هشیار ار نه‌ مردتا خرد دارد نخارد گردن ضرغام را
22. ۲۲جاودان مانی و خوانی هر صباح روز عیدعید شد ساقی بیا در گردش آور جام را