1. ۱سحر بشیر ملکزاده اردشیر آمدمرا دوباره به پستان شوق شیر آمد
2. ۲نگشته بود تباشیر صبح فاش هنوزکه سوی من زره آن ماهرو بشیر آمد
3. ۳سیه غلامکم از خوشدلی صفیری زدکه خواجه مژده که از ره یکی سفیر آ‌مد
4. ۴هنوز داشت دوصد گام راه تا بر منکس‌ از دو زلف همی نکهت عبیر آمد
5. ۵گه مصافحه سرپنجگان سیمینشدرون دست من از نازکی حریر آمد
6. ۶چو در برش بگرفتم دو دست من لغزیدز طرف دوشش و در یک بقل خمیر آمد
7. ۷به چشم من همه اندامش از روانی و لطفچو شعرهای ملکزاده اردشیر آمد
8. ۸د‌و سال پیشترک کاش نامه می‌آوردچو عذر قافیه خواهم دریغ دیر آمد
9. ۹اگر چه وقتی آمد که از حرارت تبمزاج م‌ا همه سوزان‌تر از سعیر آمد
10. ۱۰ولی چو آمد رنجم برفت پنداریکه پیک رحمت از گنبد اثیر آمد
11. ۱۱مرا ز سلسلهٔ رنج و درد کرد خلاصگمان بری‌ که بر روی تن زریر آمد
12. ۱۲سپرد نامه و بگشود نامه را دیدمکه بوی مشکم در مغز جای‌گیر آمد
13. ۱۳نه نامه بود یکی درج بود پر ز گهربه چشم ارچه‌ گهرها به رنگ قیر آمد
14. ۱۴مگر ز مردمک چشم بود دودهٔ اوکه چشم تار من از دیدنش‌ بصیر آمد
15. ۱۵به‌ گاه خواندنش از فرط وجد در گوشمچو چنگ باربد آواز بم و زیر آمد
16. ۱۶رست نیشکرم از دوگوش‌ بسکه دروهمی عبارت شیرین و دلپذیر آمد
17. ۱۷فکنده بود تب از پا مرا هزاران شکرکه حرز مهر ویم باز دستگیر آمد
18. ۱۸چه شکر جودش ‌گویم‌ که پیش‌ همت اوهزار جودی همسنگ یک نقیر آمد
19. ۱۹احاطه یافته بر هرچه هست همت اواز آنکه همت او عالم کبیر آمد
20. ۲۰به هرچه حکم‌ کند قادرست پنداریکه آفرینش در چنگ او اسیر آمد
21. ۲۱به‌ کوه روزی اوصاف عزم او خواندمادا نکرده سخن ‌کوه در مسیر آمد
22. ۲۲ملک‌نژادا ای‌ کز کمال عز و شرفچو ذات پاک خرد خاطرت خطیر آمد
23. ۲۳به خاک پای تو تا شوکت ترا دیدمجهان هستی در چشم من حقیر آمد
24. ۲۴مگرکه شخص تو تمثال خود ز عقل کشیدکه ذات پاک تو چون عقل بی‌نظیر آمد
25. ۲۵به درگه تو سماوات سبع را دیدمهمی به شکل کم از عرض یک شعیر آمد
26. ۲۶لباس‌ عقل‌ که‌ کون و مکان در او گنجدبه قد قدر تو سنجیدمش قصیر آمد
27. ۲۷تو خود به دانش صد عالم‌کبیرستیبه نسبت ارچه تنت عالم صغیر آمد
28. ۲۸شود ز فرط غنا مستجار هرچه غنیستهر آن گدا که به جود تو مستجیر آمد
29. ۲۹صفات خلق تو هر گه نگاشت خامهٔ منصدای شهپر جبریلش از صریر آمد
30. ۳۰تنور عمر عدو سرد به‌ که نان هوسهر آنچه پخت به‌ کام امل فطیر آمد
31. ۳۱ز دشمن تو نفورند خلق پنداریز مادر و پدرش طعم و بوی سیر آمد
32. ۳۲ز هم معانی و الفاظ سبق می‌جستندچو یاد مدح توام دوش در ضمیر آمد
33. ۳۳قلیل جود تو دنیاست وانچه هست دروزهی قلیل‌که دارای صدکثیر آمد
34. ۳۴چه رزمگاهان زین پیش کز سموم اجلهوای معرکه سوزان‌تر از اثیر آمد
35. ۳۵به ‌گوش‌ گردون ‌گفتی‌ که زیبق افکندندز بسکه نعرهٔ رویین خم و نفیر آمد
36. ۳۶گمان نمود مخالف چو تف تیغ تو دیدکه از گلوی جهنم بر‌ون زفیر آمد
37. ۳۷چو دید رمح تورا بدسگال با خود گفتاجل کشیده سنان باز خیرخیر آمد
38. ۳۸چو خارپشت سخنگو بالامان برخاستز بسکه بر تن خصم تو چوب تیر آمد
39. ۳۹عقاب تیر تو با بشکرد کبوتر مرگز هر کرانه چو صباد در صفیر آمد
40. ۴۰بدان رسید که قهرت جهان خراب کندولیک رحمت تو خلق را مجیر آمد
41. ۴۱ز فر طالع منصور بر زمانه ببالکه ناصرالدین شه مر ترا نصیر آمد
42. ۴۲به مرد فتنه در آن روز کاو به طالع سعدطراز تاج شد و زینت سریر آمد
43. ۴۳از آن به پیر و جوان واجبست طاعت اوکه هم به بخت جوان هم به عقل پیر آمد
44. ۴۴فلک چگونه تواند که دم زند ز خلافکه نظم ملکش در عهدهٔ امیر آمد
45. ۴۵مهین اتابک اعظم یگانه صدر جهانکه بحر باکف رادش‌کم از غدیر آمد
46. ۴۶ستاره صدرا ای آنکه جرم‌کوه‌گرنبه نزد حلم تو همسنگ یک ستیر آمد
47. ۴۷مبین به سردی طبعم‌ که در تن از نوبههزار نوبتم امسال زمهریر آمد
48. ۴۸و گرنه در همه آفاق دانی آنکه چو مننه یک سخنور زاد و نه یک دبیر آمد
49. ۴۹مرا به مهر تو ایزد سرشته است رواناز آن ز مدح توام طبع ناگزیر آمد
50. ۵۰فسون چرخ مرا از تو دورکرد آریهلاک سهراب از حیلت هجیر آمد
51. ۵۱درین سفر همه قسم من از جهان گوییبلا و رنج و غم و نقمت و زحیر آمد
52. ۵۲ولی شکایتم از دست روزگار خطاستکه این مقدرم از ایزد قدیر آمد
53. ۵۳توانگرست بحمدالله از خرد مغزماگر چه دست من از سیم و زر فقیر آمد
54. ۵۴به جیش‌ نظم مسخرکنم حصار هنربه زیر پا چه غم ار فرش من حصیر آمد
55. ۵۵ولیک با همه دانش خجالت از تو برمچو قطره‌یی که بر لجهٔ قعیر آمد
56. ۵۶همی بمان که شود روشن از تو شام ابدچنانکه صبح ازل از رخت منیر آمد
57. ۵۷به آفتاب شبیهست‌ شعر قاآنیعجب نباشد اگر در جهان شهیر آمد