1. ۱گسترد بهار در زمین دیباچون چهر نگار شد چمن زیبا
2. ۲آثار پدید آب شد پنهاناسرار نهان خاک شد پیدا
3. ۳ابر آمد و سیم ریخت بر هامونباد آمد و مشک بیخت بر صحرا
4. ۴این تعبیه‌کرده نافه در دامنآن عاریه کرده‌گوهر از دریا
5. ۵از سبزه چمن چو روضهٔ رضواناز لاله دمن چو سینهٔ سینا
6. ۶آن مایهٔ سوز سینهٔ غمگینوین سرمهٔ نور دیدهٔ بینا
7. ۷این را به سر است‌کلّه از یاقوتآن را به بر است حلّه از مینا
8. ۸ای عید من ای بهار روحانیای ماه من ای نگار بی‌همتا
9. ۹نوروز تویی و نوبهاران توکز طلعت تو جوان شود دنیا
10. ۱۰از روح روان سرشته‌یی گوییبر روی ز من فرشته‌یی مانا
11. ۱۱از لعل تو نعل روح در آتش‌از عشق تو مغز عقل پر سودا
12. ۱۲چون از خم زلف چهره بنماییخورشید برآید از شب یلدا
13. ۱۳چون سلسله زلف تست پر حلقهچون زلزله عشق تست پر غوغا
14. ۱۴این زلزله‌کوه راکند از بناین سلسله عقل راکند شیدا
15. ۱۵بنما رخ تا ز شوق بی‌معجراز خلد برین برون دود حورا
16. ۱۶بنشین و ببار خندهٔ شیرینبرخیز و بیار بادهٔ حمرا
17. ۱۷بگشای‌کمرکه تاکمربندددر خدمت تو در آسمان جوزا
18. ۱۸لبهای تو بهر بوسه خلقت‌کرداز حکمت خویش خالق یکتا
19. ۱۹عاطل مگذار خلقت باریباطل مشمار حکمت دانا
20. ۲۰تو موی نموده‌یی‌کمند آیینمن پشت نموده‌ام‌کمان‌آسا
21. ۲۱چون تیر تو ازکمان ما عاجلچون تار من ازکمند تو دروا
22. ۲۲ای ترک به‌عید بوسه آیین استدر شرع رسول و ملت بیضا
23. ۲۳حالی بنه این طبیعت غرهشرمی بکن از شریعت غرا
24. ۲۴زان پس‌که مرا مباح شد بوسهپیش آی‌که تا ببوسمت عمدا
25. ۲۵از بوسه مکن دریغ تات ای ترکصد بوسه‌زنم برآن رخ رخشا
26. ۲۶هل تا بگزم لبان شیرینتخوش خوش‌مزم آن دودانهٔ خرما
27. ۲۷زان روی چنم ورق ورق سوریزان لعل خورم طبق طبق حلوا
28. ۲۸زان‌گرد زنخ‌که‌گوی را مانددر رقص آیم چوگوی سر تا پا
29. ۲۹نی نیست به بوسه حاجتم امروزگر عمر بود ببوسمت فردا
30. ۳۰کامروز بس است لب مرا شیریناز شکر شکر خسرو والا
31. ۳۱دارای جهان ستان محمد شاهکز هردو جهان فزون بود تنها
32. ۳۲اجزای وی است هرچه درگیتیباکل چه برابری‌کند اجزا
33. ۳۳اعضای وی است هرکه در عالمبا روح چه همسری‌کند اعضا
34. ۳۴افلاک مطاوعش به یک فرمانآفاق مسخرش به یک ایما
35. ۳۵کوهی‌که خورد قفای قهر اوآسیمه دود چو باد در بیدا
36. ۳۶بادی‌که بود مطیع حزم اوهمواره بود چوکوه پابرجا
37. ۳۷ای خشم تو همچو مرگ بی‌تاخیروی قهر تو همچو زهر جان‌فرسا
38. ۳۸خیل تو چو سیل‌کوه بنیان‌کنفوج تو چو موج بحر طوفان‌زا
39. ۳۹در جانسوزی چو چرخ بی‌مهلتدرکین‌توزی چو دهر بی‌پروا
40. ۴۰نه ملک مخلد ترا مقطعنه ذات مؤید ترا مبدا
41. ۴۱صد جمله به حمله‌یی زنی برهمصد بقعه به وقعه‌یی‌کنی یغما
42. ۴۲از دشنهٔ توکه تشنهٔ خون استبس‌کشته‌که پشته‌گشته در هیجا
43. ۴۳باطلعت رای‌گیتی افروزتخورشید برآید از شب یلدا
44. ۴۴با نکهت خلق عنبرافشانتعنبر خیزد زکام اژدرها
45. ۴۵توقیع ترا قدر برد فرمانفرمان ترا قضاکند امضا
46. ۴۶انکار تو نیست دهر را ممکنپیکار تو نیست چرخ را یارا
47. ۴۷انجم تار است و رای تو روشنگردون پستست و قدر تو والا
48. ۴۸شیر است به روز جنگ تو روبهموم است ز زور چنگ تو خارا
49. ۴۹فوجی ز صف سپاه تو انجمموجی زکف نوال تو دریا
50. ۵۰خلق تو زکام شیر انگیزدچون ناف غزال نافهٔ سارا
51. ۵۱مهر تو ز صلب سنگ رویاندچون باد بهار لالهٔ حمرا
52. ۵۲خورشیدی و برخلاف خورشیدیکز ابر شود به چرخ ناپیدا
53. ۵۳زیراکه هماره باکفی چون ابرخورشید صفت بتابدت سیما
54. ۵۴چون باد قلم دود در انگشتمگر مدح تکاورت‌کنم املا
55. ۵۵چون برق‌کشد ضمیر من شعلهگر وصف بلارکت‌کنم انشا
56. ۵۶گر خشم‌کنی به چشمهٔ خورشیدچون شب‌پره زو حذرکند حربا
57. ۵۷ور چشم زنی به جانب ناهیدسوی تو چمد زگنبد خضرا
58. ۵۸اخلاق تو آبگینه یارد ساختاز نرم دلی ز صخرهٔ صما
59. ۵۹گرد سپهت به چشم بدخواهانیک بادیه افعی است و اژدرها
60. ۶۰شخص تو جهان پیر برناکرداز دانش پیرو طالع برنا
61. ۶۱رخسار تو آیینه است و خصمت دیوزان در تو چو بنگرد شود رسوا
62. ۶۲تا لمعه و نور خیزد از خورشیدتا فتنه و شور زاید از صهبا
63. ۶۳دارم دو هزار شکوه از طالعلیک آن دو هزار شکوه باشد تا