1. ۱ترک من آفت چینست و بلای ختن استفتنهٔ پیر و جوان حادثهٔ مرد و زن است
2. ۲در بهر زلفش یک کابل وجدست و سماعدر بهر چشمش یک بابِل سحرست و فن است
3. ۳دوش تا صبح به هر کوچه منادی ‌کردمزان سر زلف‌ که هم دلبر و هم دل شکن است
4. ۴کایها القوم بدانید که آن زلف سیاهچو‌ن غرابیست‌ که هم رهبر و هم راهزن است
5. ۵ذره را نیست به خورشید فلک راه و بتمذره را بسته به خورشیدکه اینم دهن است
6. ۶خنجر آهخته ز بادام‌ که اینم مژه استگوهر افشانده ز یاقوت‌ که اینم سخن است
7. ۷قرص خورشیدکه معروف بود در همه شهربسته ‌بر سرو و به‌ جد گو‌ید کاین روی من است
8. ۸قد خود داند و چون بینم نخل رطبستروی خود داند و چون بینم برگ سمنست
9. ۹گه مرا گوید ها طرّه و رخسارم بینچون نکو بینم آن سنبل و ابا نسترنست
10. ۱۰نارون را قد خود خواند و من خنداخندگویم ای شوخ بمفریبم‌ کاین نارونست
11. ۱۱یاسمن را رخ خود داند و من نرمانرمگویم ای‌ گل مدهم عشوه ‌که این یاسمن است
12. ۱۲آن نه‌ گیسوست معلق به زنخدان او راکه به ‌سیمین چهی آویخته‌ مشکین رسن است
13. ۱۳ساخته از مه نخشب چه نخشب آونگطرفه‌تر اینکه به جد گوید کاینم ذقن است
14. ۱۴شمع رویش همه نورست همانا خرد استچین زلفش همه مشکست همانا ختن است
15. ۱۵طرهٔ او دل ما برده ازآن پُر گره استزلف او بر رخ ما سوده ازآن پر شکن است
16. ۱۶تا کند آتش رویش جگر خلق ‌کبابلب لعلش نمکست و مژه‌اش بابزن است
17. ۱۷تا نگردد همی آن آتش رخساره خموشزلفش آن آتش افروخته را بادزن است
18. ۱۸روی او آینه رنگست همانا حلبستخط او غالیه بویست همانا چمنست
19. ۱۹نور اگر نیست چرا تازه به رویش بصرستروح ا‌گر نیست چرا زنده به‌ عشق بدن است
20. ۲۰شوق چهرش نبود عقل و چو عقلم به سرستیاد مهرش نبود روح و چو روحم به تن است
21. ۲۱عاشقش را به مثل حالت شمعست ازآنکهر نفس شمع صفت زنده به گردن زدن است
22. ۲۲روی رخشان وی اندر کنف زلف سیاهصنمی هست‌که اندر بغل برهمن است
23. ۲۳دوش آمد به وثاق من و ننشسته بخاستمرغ‌ گفتی ز هوا بر سر سایه فکن‌است
24. ۲۴گفتم اهلالک سهلا بنشین رخت مبرگفت تبآ لک خاموش چه‌ جای سخن است
25. ۲۵هان بمازار دلم را که نه شرط ادبستهین بماشوب غمم را که نه رسم فطن است
26. ۲۶رو زنخ ‌کم زن و دم درکش و بیهوده ملایکه‌مرا جان و دل از غصه شجن در شجن است
27. ۲۷خیز و زآن بادهٔ دیرینه‌ گرت هست بیارورنه زینجا ببرم رخت که بیت‌الحزن است
28. ۲۸تنگ ظرفست قدح خیز و به پیمای دنمزانکه صاحب دلی امروز اگر هست دن است
29. ۲۹باده آوردم و هی دادم و هی بستد و خوردهی‌ همی ‌گفت ‌که مِی‌ْ داروی رنج و محن است
30. ۳۰مست ‌چون ‌گشت به‌ رخ خون‌ جگر ریخت چنانکرُخش از خون جگر گفتی‌ کانِ یمن است
31. ۳۱چهرش از اشک چنان شد که مثل را گفتمقرص خورشید فلک مطلعِ عقد پرن است
32. ۳۲گفتم آخر غمت از کیست میندیش و بگوگفت آهسته به ‌گو‌شم که ز صدر زمن است
33. ۳۳حاجی اکبر فلک دانش و فر کاهل هنرهر روایت‌ که نمایند ز خلقش حسن است
34. ۳۴آنکه بر لب نگذشته ز سخا لاولنشدر کلام تواش ایدون سخن از لا و لن است
35. ۳۵طنز در شعر تو می‌راند و خود می‌داندکه سخن‌های تو پیرایهٔ درّ عدن است
36. ۳۶حق‌ گواهست‌ که‌ گفتار تو در گوش خردگوهری هست که ملک دو جهانش ثمن است
37. ۳۷جای آنست‌ که بر شعر تو تحسین راندطفل یک روزه کش آلوده لبان از لبن است
38. ۳۸وصف زلفم چو کنی ساز جدل ساز کندگویی از زلف منش در دل کین کهن است
39. ۳۹کژدم زلف منش بس‌ که‌ گَزیده‌ست جگرعجبی‌ نیست‌ گر از مدحت آن‌ ممتحن است
40. ۴۰نیست بیمش ز سر زلف من ان شاء‌اللهعاقبت دزد سر زلف منش راهزن است
41. ۴۱گفتم ای تُرک بگو تَرکِ شکایت‌ که خطاست‌گله از صدر که هم عادل و هم موتمن است
42. ۴۲کینه با شعر من و شعر تو گر جست رواستفتنه‌اند این دو و آن در پی دفع فتن است
43. ۴۳گفتش انصاف گر این باشد ماشاء‌اللهمی‌توان‌‌ گفت در این‌ قاعده استاد فن است
44. ۴۴راستی منصفی امروز در اقطاع جهاننیست ور هست خداوند جهان بوالحسن است
45. ۴۵صدر و مخدوم من آنکو ز شرف پنداریدو جهان روح مجرّد به یکی پیرهن است
46. ۴۶عقل از آنست معظم‌ که بدو مفتخر استروح از آنست مکرم‌ که بدو مفتتن است
47. ۴۷ملک را خنجر او ماحی کفر و زللستشرع را خاطر او حامی فرض و سنن است
48. ۴۸تیر او در صف پیکار روان از پی خصمهمچو سوزنده شهابی ز پی اهریمن است
49. ۴۹برق پیکانش به هر بادیه کافروخت شررسنگ آن بادیه تا روز جزا بهر من است
50. ۵۰آفتاب از علم لشکر او منخسف استروزگار از شرر خنجر او مَرزَغَن است
51. ۵۱مهر او ماهی‌ کش جان موالی فلک استرمح او شمعی‌ کش قلب اعادی لگن است
52. ۵۲گرنه روحی تو خود این عقده گشا از دل خلقکه دل خلق به مهر تو چرا مرتهن است
53. ۵۳بخرد ماند شخص تو ازیراک همیفخر عالم به وی و فخر وی از خویشتن است
54. ۵۴گوهر مهر ترا جان موالف صدف استسبزهٔ تیغ ترا مغز مخالف چمن است
55. ۵۵الفت‌ فضل و دلت الفت شیر و شَیِر استقصهٔ جود و کفت قصهٔ تل و دمن است
56. ۵۶هرکجا مهر تو در انجمنی چهر افروختعیش تا روز جزا خادم آن انجمن است
57. ۵۷خصم را تن چو زره سازی و قامت چو مجنگرز نجمش زره‌ست ارز سپهرش مجن است
58. ۵۸هرکجا ذکر ولای تو طرب در طرب استهرکجا فکر خلاف تو حزن در حزن است
59. ۵۹بدسگال تو به جان سختی اگر کوه شودگرز فولاد تو فرهاد صفت‌ کوهکن است
60. ۶۰خود گرفتم شرر کین تو اندر دل خصمآتشی هست کش اندر دل خارا وطن است
61. ۶۱گرز فولاد تو آتش ‌کشد از خاره برونور به تن خاره شود خصم تو خارا شکن است
62. ۶۲صاحبا صدرا سوگند به جانت‌ که مراجان ز آزار حسودان شکن اندر شکن است
63. ۶۳گرچه زین پیش ز نواب شکایت کردملیک او خود به همه حال خداوند من است
64. ۶۴گله‌ام از دگرانست و بدو بندم جرمرنج آهو نه ز صیاد بود کز رسن است
65. ۶۵مرگ سهراب نهانی بود از مرگ هجیرگرچه زخمش به تن از تیغ‌ گُوِ پیلتن است
66. ۶۶بلبل از گل به چمن نالد و گل مقصد اوستنفرت او همه از نالهٔ زاغ و زغن است
67. ۶۷سخت پژمانم و غُژمانم ازین قوم جهولکز در کِبر سخنشان همه از ما و من است
68. ۶۸صله‌ای از من و ماشان نشود عاید کسمن و ماشان علم‌الله‌ که‌ کم از ما و من است
69. ۶۹همه در جامهٔ فضلند ولی از در جهلمردگانند تو گویی‌ که به تنشان ‌کفن است
70. ۷۰فضل من بر هنر خویش چرا عرضه دهندبحر را پایه بر از حوصلهٔ رطل و من است
71. ۷۱من کلیمستم و این قوم بن اسرائیلندنظم و نصر منشان نعمت سلوی و من است
72. ۷۲همه را سیر و پیازست به از سلوی و مناین‌ مرض زاد هم‌الله‌ همه را راهزن است
73. ۷۳خویش را پیل شمارند و ندانند که پیلپس بزرگست ولی مهتر از آن ‌کرگدن است
74. ۷۴من و ایشان همه از پارس بزادیم ولینه هر آنکو ز قرن زاد اویس قرن است‌
75. ۷۵خواهم از تیغ به جاشان بدرم پوست به تنلیک دستوریم از عقل‌ بلا تعجلن است
76. ۷۶تا عجم را صفت از باده و عیش و طرب استتا عرب را سخن از ناقه و ربع و دمن است
77. ۷۷دامن خصم تو از خون جگر باد چنانکگوییش خون جگر لاله و دام دمن است
78. ۷۸اگر این شعر فتد درخور درگاه وصالیک‌ جهان‌ نور نثارش به‌ سر از ذوالمنن است