1. ۱گاه ط‌رب و رو‌ز می و فصل بهارستجان خرم و دل فارغ و شاهد به‌کنارست
2. ۲باد سحر از آتش گل مجمره سوزستخاک چمن از آب روان آینه‌دارست
3. ۳تا می‌نگری کوکبه ی سوری و سرو استتا می‌شنوی زمزمهٔ صلصل و سارست
4. ۴سورث به چه ماند به یکی حقه یاقوتکان حقهٔ یاقوت پر از مشک تتارست
5. ۵نسرین به چه ماند به یکی بیضه ی الماسجان بیضهٔ الماس‌ پر از عود قمارست
6. ۶مانا ز سفر تازه رسیدست بنفشهکش بر خط مشکین اثر گرد و غبارست
7. ۷از لاله چمن چون خد ترکان خجندستوز سبزه دمن چون خط خوبان تتارست
8. ۸در پهلوی گل خار شگفتا به چه ماندمانند رقیبی‌که هم آغوش‌ نگارست
9. ۹مستست مگر نیلوفر از ساغر لالهکافتان خیزان چون صنمی باده گسارست
10. ۱۰نی‌نی چو یکی بختی مستست ازیراکبینیش‌ چو بختی که به بینیش مهارست
11. ۱۱راغ است‌ ‌که از سبزه همی زمرد خیزستباغ است‌که از لاله همی مرجان زارست
12. ۱۲نرگس به چه ماند به یکی‌کفهٔ الماس‌کان کفه الماس‌ پر از زر عیارست
13. ۱۳یا حقه‌یی ازکاه‌ربا ب‌ر طبق سیمیا ساغر سیماب پر از زر و عقارست
14. ۱۴نی‌نی ید بیضای کلیمست به سفتشاز پارهٔ زربفت یهودا نه غیارست
15. ۱۵بط بچه ی پیلست به خون برزده خرطومیا شاخ بقم رسته ز پیشانی مارست
16. ۱۶زان غنچه عزیزست که زر دارد در جیبوین تجربتست آنکه نه زر دارد و خوارست
17. ۱۷ای ترک بیاتات ببوسم که به نوروزفکر دل عاشق همه بوسیدن یارست
18. ۱۸برخیز و بده باده نه ایام‌ گریزستبنشین و بده بوسه نه هنگام فرار است
19. ۱۹می ده ‌که بنوشیم و بجوشیم و بکوشیمکانجا که بت ساده بط باده بکارست
20. ۲۰ما نامی گلرنگ و بت شنگ و دف و چنگارکان بهار است از این‌روی چهارست
21. ۲۱زین چار مگر چاره نماییم غمان راکاندل رهد از غم‌ که بدین چار دوچارست
22. ۲۲پار از تو دلم داشت به یک بوسه قناعتو ‌امسال نه قانع به هزار و دو هزارست
23. ۲۳از غایت لطف ار دهیم بوسه بمشمارکان غایت لطفست ‌که بیرون ز شمارست
24. ۲۴و‌ر منع ‌کنندت‌ که مده بوسه برآشوبکاین سنت عیدست و در اسلام شعارست
25. ۲۵گر سنت پارینه به جز بوسه نبد هیچامسال همه قاعدهٔ بوس‌ و کنارست
26. ۲۶هرچندکه بدعت بود این ه‌اعده لیکناین بدعت امسال به از سنت پارست
27. ۲۷ای ماه‌ که با روی تو برقع‌ نگشایدهر ماه مبرقع که بنوشاد و حصارست
28. ۲۸زلفین تو تا دوش همه تاب و شکنجستچشم تو تاگوش‌ همه‌خواب و رخمارست
29. ۲۹گر باده دهی زود که انده به ‌کمین استور بوسه دهی زود که عشرت به‌ گذارست
30. ۳۰به‌ربی دو سه مستانه مرا بخ‌ثث‌ ب تعجیلکز وصل تو واجب‌ترم ایدون ده سه کارست
31. ۳۱یک امشبکی بیش مجال سخنم نیستفردا همه هنگامه عید و صف بارست
32. ۳۲مدح ملک ه‌ر تهنیت عید ضرورستکاین هر دو زمان را سبب دفع ضرارست
33. ۳۳مشکل که دگر باره مراکام دهد بختزیرا که جهان را نه به یک حال مدارست
34. ۳۴بینی که بهاران سپس فصل خزانستبینی ‌که ‌حزیران عقب ماه ایارست
35. ۳۵فردا است که از پشت کشف تیره تر آیداین دشت که امروز پر از نقش و نگارست
36. ۳۶‌+ مشت زری دارد نازد به خود ام‌روزفرداست‌ که با دست تهی همچو چنارست
37. ۳۷چون دولت خسرو نبود عادت گردونتاگویی جاوید به یک عهد و قرارست
38. ۳۸دارای جوان بخت فریدون شه غازیکانجا که رخ اوست همه ساله بهارست
39. ۳۹گردون شرف و بحر کف و ابر نوالستلشکر شکن و پیل‌تن شیر شکارست
40. ۴۰چون روی به بزم آرد یک چرخ سهیلستچون‌رای به‌رزم آرد یک‌دشت سوارست
41. ۴۱شاها به جهانت همه چیزست مهیاوانچ آن بهٔقین نیست‌ تر‌ا عیب و عوارست
42. ۴۲از خون عدوی تو زمین چشمهٔ لعلستوز گرد سمند تو هوا قلزم قارست
43. ۴۳شخص امل از قهر تو در سوز و گدازستجان اجل از عفو تو در بند و ‌فشارست
44. ۴۴بر سفرهٔ جود تو زمین زائده چین استدر موکب جاه تو فلک غاشیه‌دارست
45. ۴۵یاللعجب از تیغ تو آن مرگ جهانسوزکت گه به یمین اندرو گاهی به یسارست
46. ۴۶هره به یمینست همه جنگ و جدالستهرگه به یسارست همه امن و قرارست
47. ۴۷برقیست‌ که تابش همه نابنده جحیمستبحریست که آبش همه سوزنده شرارست
48. ۴۸در چشم نکوخواه تو یک طایفه نورستبر جان بداندیش تو یک هاویه نارست
49. ۴۹گو لاف بزرگی نزند خصم تو بدروغکایدر مثل او مثل عجل و خوارست
50. ۵۰آنجاکه جلال تو فلک خاک‌نشین استآنجا که نوال تو ملک شکر گزارست
51. ۵۱گر کلک تو در دست تو آمد گهرافشانییداست‌ که ‌این خاصیت از قرب جوارست
52. ۵۲از در چه‌ گنه دیدی و از زر چه خیانتکان ‌نزد تو بی‌قیمت و این پیش تو خوارست
53. ۵۳آن مختفی از چشم تو درصدر جبالستاین محتبس از قهر تو در قعر بحارست
54. ۵۴از رمح تو چو رمح تو می پیچم بر خویشکاو همچو عدوی‌تو چرا زرد و نزارست
55. ۵۵ای شاه ز قاآنیت ار هیچ خبر نیستباری خبرت‌ هست ‌کش‌از مدح دثارست
56. ۵۶دارد پی ایثار تو برکف‌ گهری چندوان نیز دریغا که نه در خورد نثارست
57. ۵۷آن‌قدر بمانی ‌که خطاب آیدت از چرخشاها به جنان پوی ‌که نک روز شمارست