1. ۱بر دلم صدهزار نیشترستبلکه از صدهزار بیشترست
2. ۲شرح یک ماجرا ز دردسرمموجب صدهزار درد سرست
3. ۳پیکرم آنچنان شدست ضعیفکه نهان همچو روح از نظرست
4. ۴زین سبب درکفم ز غایت ضعفخشک چوبی به ‌گاه پویه درست
5. ۵لاجرم ‌گاه پویه پندارندکه عصایی به سحر ره سپرست
6. ۶گر هلال این‌چنین ضعیف شودعاطل از سیر و جنبش و اثرست
7. ۷کوه اگر بیند اینچنین آسیبلرزه‌اش تا به حشر در کمرست
8. ۸پیش اشک دو چشم خونبارمقلزم اندر شمارهٔ شمرست
9. ۹قامتم خم شدست همچو کمانلیک در پیش تیر غم سپرست
10. ۱۰تن افسرده‌ام ز غایت ضعفچون یکی چوب خشک بی‌ثمرست
11. ۱۱موی از تاب تب بر انداممبتر از نیش ناچخ و تبرست
12. ۱۲در و بام سرایم از شیشهراست‌گویی دکان شیشه‌گرست
13. ۱۳همه لبریز از آن قبیل عرقکش به چارم مزاج سرد و ترست
14. ۱۴آه از آن شیشه‌ای‌ که چون‌ کژدمهیأتش دل شکاف زهره درست
15. ۱۵لاطئی هست ‌کاب شهوت آنرافع رنج و دافع خطرست
16. ۱۶دوستانم زنند دست به دستکه فلان ای دریغ محتضرست
17. ۱۷آنچنان لاغرم که پنداریپوستم زیر و استخوان زبرست
18. ۱۸لاجرم هرکه مر مرا بیندفاش‌ گوید که این چه جانورست
19. ۱۹حجرهٔ من زمین یونانستبس‌که در وی حکیم چاره‌گرست
20. ۲۰دهنم از حرارت صفرااز عفونت چوکام شیر نرست
21. ۲۱لرز لرزان تنم ز شدت ضعفچون دل خصم صدر نامورست
22. ۲۲حاجی آقاسی آن جهان جلالکه جهانش به چشم مختصرست
23. ۲۳آنکه رایش مدبر فلکستوآنکه قدرش مربی قدرست
24. ۲۴آنکه از مهر و کین او زایدهرچه اندر زمانه خیر و شرست
25. ۲۵جنبش خامه‌اش چو گردش چرخپایمرد صدور نفع و ضرست
26. ۲۶لیک سیرش خلاف سیر سپهردوست را نفع‌ و خصم را ضررست
27. ۲۷طبع او بحر و گفت او گوهردست او ابر و جود او مطرست
28. ۲۸آنچه ز آثار خلق نیک در اوستاز گمان و قیاس و وهم برست
29. ۲۹ملکی هست در لباس بشرکاین خلایق نه لایق بشرست
30. ۳۰اگر از خود بُدی فروغ قمرگفتمی‌کاو برای و رو قمر‌ست
31. ۳۱روی او نیست آفتاب سپهرلیک چون آفتاب مشتهرست
32. ۳۲خامهٔ او چو خام خسرو عهدمادر فتح و دایهٔ ظفرست
33. ۳۳با عتابش‌ که هست مایهٔ مرگخون و جان جهانیان هدرست
34. ۳۴دل و دستش به‌گاه جود وکرمغارت‌گنج و آفت‌گهرست
35. ۳۵چون غزالی رمیده از صیادحزم او پیش بین و پس نگرست
36. ۳۶لطف او روح‌بخش و روح‌افزاقهر او جان‌ستان و جان شکرست
37. ۳۷ای بهشت جهانیان ‌که جحیمزاتش سطوت تو یک شررست
38. ۳۸هر سخن ‌کز لبت برون آیدخوشتر از آب چشمهٔ خضرست
39. ۳۹جامهٔ شوکت و جلالت رادیبهٔ نه سپهر آسترست
40. ۴۰نوش درکام دشمنت نیش استزهر درکام دوستت شیرست
41. ۴۱صاحبا بندهٔ تو قاآنیکه خداوند دانش و هنرست
42. ۴۲گله‌ها دارد از تغافل تولیک دلش از زبانش بی‌خبرست
43. ۴۳هیچ‌ گفتی‌ کهینه چاکر منمدتی شدکه غایب از نظرست
44. ۴۴هیچ‌گفتی‌که درکدام محلبه ‌کدامین سراچه‌اش مقرست
45. ۴۵جد پاک تو مصطفی ‌که بقدرذاتش از هرچه جز خدای برست
46. ۴۶به سرای فلان یهود شتافتدید چون خسته‌حال و خون جگرست
47. ۴۷زادگان را مگر نه درگیتیشیوهٔ جد و عادت پدرست
48. ۴۸دوش‌گفتم‌که پاکشم چندیز آستانت‌که از سپهر برست
49. ۴۹بازگفتم‌که بنده در همه حالاز تولای خواجه ناگزرست
50. ۵۰سایه جز پیروی‌گزیرش نیستهرکجا کافتاب درگذرست
51. ۵۱زبر و زیر زیر فرمانتتا زمین زیر و آسمان زبرست