1. ۱این چه جشنست ‌کزو جان جهان در طرب استدر نُه افلاک از او سور و سرور عجب است
2. ۲چرخ در رقن و زمی سرخوش ویتی سرمستراست ‌پرسی طرب اندر طرب اندر طرب است
3. ۳ملک آباد و دل آزاد و خلایق دلشادروح بی‌رنج و روان بی‌غم و تن بی‌تعب است
4. ۴طلعت شاه مگر جلوه در آفاق نمودکافرینش همه از وجد به شور و شغب است
5. ۵از ازل تا به ابد آنچه مقدر شده عیشراست‌گویی‌که ازین سور همه مکتسب است
6. ۶شب ز انوار مشاعل همه روشن روزستروز از دود مجامر همه تاریک شب است
7. ۷دلی ار نالد بی‌غم به محافل چنگستتنی ار سوزد بی‌تب به مطابخ حطب است
8. ۸دود زنبوره‌که آمیخته با شعلهٔ سرخمشک شنگرف خور و زنگی چینی ضلب است
9. ۹شمع روشن به شب تیره تو گویی به مثلپرتو مهر پیمبر به دل بولهب است
10. ۱۰متحرک شده خاک از طرب و وجد و سماعجذبهٔ خواجه مگر این حرکت را سبب است
11. ۱۱بس‌ که بر چرخ ز زنبوره جهد آتش و دودخاک پنداری با چرخ برین در غضب است
12. ۱۲از پی رقص به بزم اندر هرجا نگریشوخ سیماب سرین و مه سیمین غبب است
13. ۱۳کاخ‌ گردون شد و ماهش همه زنگار خطستبزم بستان شد و سروش همه سنگرف لب است
14. ۱۴شاهدان را چو به رقص اندر بینی‌ گوییبدر راکوه احد تعبیه اندر عقب است
15. ۱۵مجلس رقص به کهسار بدخشان ماندزان سرین‌هاکه چو مهتاب نهان در قصب است
16. ۱۶شوخ رقاص چو در چرخ درآید گوییکاین همه جنبش افلاک بدو منتسب است
17. ۱۷گوش نه چرخ شد از بانگ دف و کوس اصمماه ذیحجه مگر تالی ماه رجب است
18. ۱۸آتشین تیر و شب تیره عجایب ماریستکه هوا چون جگر دوزخ ازو پر لهب است
19. ۱۹مار دیدی ‌که خورد نار و به ترکیب او رادل ز باروت و سر از کاغذ و تن از خشب است
20. ۲۰مار دیدی به هوا رقص کند وز تف اوچون دل دشمن شه روی هوا ملتهب است
21. ۲۱ذو ذنب دایم از چرخ به خاک آون بودواینک از خاک به چرخ آون بس ذو ذنب است
22. ۲۲زاهد خشک که می‌داد جهان را سه طلاقتر دماغ اینک در حجلهٔ بنت‌العنب است
23. ۲۳دهر بدشوی و طبیعت زن و غم نسل ‌کنوننسل غم نیست‌ که آن عنین شد این عزب است
24. ۲۴شب درین جشن فلک را ندهد راه قضازانکه از ثابت و سیاره تنش بر جرب است
25. ۲۵نایب‌ السلطنه را نوبت تطهیر رسیدزانکه طاهر دل و طاهر تن و طاهر حسب است
26. ۲۶پور شه نور دل و دیدهٔ خسرو عباسکه شهنشه را این است‌که همنام اب است
27. ۲۷گرچه او مردمک دیدهٔ شاهست ولینه چنان مردمکی‌ کز نظرش محتجب است
28. ۲۸تا همی زنده‌ کند نام نیا را به جهاننایب‌السلطنه از شاه جهانش لقب است
29. ۲۹شعراگرچه ز تطهیر تراندند سخنمن بگویم ‌که بسی نادره و بوالعجب است
30. ۳۰شارع پاک چو بی‌پرده سخن‌گفت ازانشاعر ار نیز بگوید نه ز لهو و لعب است
31. ۳۱باری استاد چو شد زی پسر شاه عجمبهر تطهیرکه فرمودهٔ شاه عرب است
32. ۳۲شاخ مرجانش چو بگرفت مطهر در دستبه دهان برد و گمان‌ کرد که دانهٔ رطب است
33. ۳۳خردش‌گفت ادب باش‌که این عضو لطیفبهر تولید ز اعضای دگر منتخب است
34. ۳۴بوسه زد تیغش آنگه به همایون عضویکه‌ کلید درگنجینهٔ نسل و نسب است
35. ۳۵پسته از پوست برون آمد و بادام از مغزپسته از پوست چو بادام تنش پر ثُقَب است
36. ۳۶زاده‌ی شه نخروشید و نجوشید ز دردقامتش‌گویی نخلی است‌که بارش ادب است
37. ۳۷طفل نه ساله‌ که دیدست ‌که در پیکر اومردمی خون و بزرگی رگ و دانش عصب است
38. ۳۸طفل نه ساله شنیدی ‌که هنوز از دهنشبوی شیر آید و زو در بدن شیر تب است
39. ۳۹شه به هر سو که نظر کرد مر او را می‌دیدچون دل مرد خدا جوی‌که‌گرم طلب است
40. ۴۰از کرم بس‌ که به درویش و توانگر زر دادکاخ و شادروان‌گفتی همه‌کان ذهب است
41. ۴۱نایب‌السلطنه را کیست اتابک دانیآنکه صدگنج لآلیش نهان در دو لب است
42. ۴۲جوهر فضل هدایت‌که سراپای جهانزآتش فکر فروزندهٔ او ملتهب است
43. ۴۳تا دم صور بماناد ازین سور نشانکه تهی زو همه آفاق ز رنج و کرب است