1. ۱به‌ گیسو روی آن ترک تتاریبه ماهی ماند اندر شام تاری
2. ۲مرا آن زلف تاری بنده داردنه آخر نام یزدانست تاری
3. ۳کس از زلفش نتابد سر که گوییکمند رستمست از تاب داری
4. ۴به رخ چون موی ریزد بوی خیزدچو زآتش نکهت عود قماری
5. ۵نبود ار زلف او با من نمی‌کردفلک هر روز چندین‌کج‌مداری
6. ۶به عشقش گرچه جهدم بی‌ثمر بودولی چون سرو کردم بردباری
7. ۷چه خوش پروانه دوشم داد تعلیمکه راحتها بود در جانسپاری
8. ۸صباح من چه فرخ بود امروزکه از راه آمد آن ماه حصاری
9. ۹دل و جان خواست دادم سیم و زر خواستسر افکندم به زیر از شرمساری
10. ۱۰نگاهی کرد و شکرخنده‌یی زدکه خودکان زری تا چند زاری
11. ۱۱تویی مداح آن ذاتی که داردبه جود او جهان امّیدواری
12. ۱۲جناب حاجی آقاسی‌که اوراستمسلّم شیوهٔ پرهیزگاری
13. ۱۳گرت روزی دو از خاطر بیفکندنباید داشت چندین دل‌فکاری
14. ۱۴خدا ایوب را گر داشت رنجورنبود الا ز فرط دوستداری
15. ۱۵زند استاد اگر سیلی به شاگردنباشد جز پی آموزگاری
16. ۱۶از آن فولاد در آتش‌گدازدکز او سازند تیغ کارزاری
17. ۱۷طبیب ار خسته را دارو فرستدنباشد جز ز روی غمگساری
18. ۱۸نه آخر شد عزیز مصر یوسفکه چندی بود در زندان به خواری
19. ۱۹ترا خود صاحب دیوان شفیعستگرفتم خود هزاران جرم داری
20. ۲۰بس است این ‌غصه و این قصه بگذارکه روز شادی است و شادخواری
21. ۲۱ز جا برخیز و زین برزن بر آن رخشکه همچون باد پوید در صحاری
22. ۲۲که صاحب اختیارکشور جمکه بادش تا قیامت بختیاری
23. ۲۳ز قصر دشت نهری آرد امروزبه سوی دشت چون دریای ساری
24. ۲۴به الفاظ دری از بهر آن نهرببایدگفت نظی چون دراری
25. ۲۵ز بحر طبع شعری چند شیرینبکن چون آب در آن نهر جاری
26. ۲۶که ناگه بحر طبع من بجوشیدبرون افکند در شاهواری
27. ۲۷روان شدکلکم اندر وصف آن نهرچو بر دریای بی‌پایان سماری
28. ۲۸چه گفتم گفتم اندر عهد خسروکه بادش تا قیامت شهریاری
29. ۲۹محمد شاه دریادل‌ که عفوشبه‌کوه آموخت وصف بردباری
30. ۳۰شهنشاهی که جز گردون نپوشدبه عهدش کس لباس سوگواری
31. ۳۱مگر در زلف خوبان باشد ارنهبه ملکش نیست رسم بیقراری
32. ۳۲مگر در چشم ترکان یابی ارنهبه دورش نیست خوی ذوالخماری
33. ۳۳دو مژگانش به‌گاه خشم ماندبه ناخنهای شیر مرغزاری
34. ۳۴جناب حاجی آقاسی که اوراستدر امر آفرینش پیشکاری
35. ۳۵خداوندی که ابر دست جودشکند کِشت امل را آبیاری
36. ۳۶ز حزم استوار او عجب نیستکه بر دریاکند صورت‌نگاری
37. ۳۷نگرید هیچکس در عهد جودشمگر در باغ ابر نوبهاری
38. ۳۸نخندد هیچکس در روز قهرشمگر بر کوه کبک کوهساری
39. ۳۹نشاید داد در دوران جاهشجهان را نسبت بی‌اعتباری
40. ۴۰چرا کلکش‌ که دولت زو سمینستبه سر هر دم درافتد از نزاری
41. ۴۱چه خصمی دارد او با زر ندانمکه در رویش نبیند جز به خواری
42. ۴۲حمایت گر کند کاهی سبک راشود کوهی گران در استواری
43. ۴۳دهد جون نور هستی هرکسی رابه قدر پایهٔ خود کامگاری
44. ۴۴حسین‌خان آسمان مکرمت راچو یکتا دید در خدمتگزری
45. ۴۵مر او را ملک یزد و فارس بخشیدلقب دادش به صاحب اختیاری
46. ۴۶چو صاحب‌اختیار این مرحمت دیدمیان بربست بهر جان‌نثاری
47. ۴۷شد از جان خواستار خدمت اوکز استغنا به است این خواستاری
48. ۴۸سراپا حق‌گزار نعمت اوستکه بر نعمت فزاید حق ‌گزاری
49. ۴۹به وجد آید ز یاد خدمت اوچنان ‌کز باد سرو جویباری
50. ۵۰به راه او اگر جان برفشاندهنوزش هست در دل شرمساری
51. ۵۱نهد خاک رهش بر فرق‌ گویابه سر دارد هوای تاجداری
52. ۵۲غرض چون آمد اندر خطهٔ فارسنخست از باطن او جست یاری
53. ۵۳به بدخواهان دولت حمله آوردچو بر گنجشک شاهین شکاری
54. ۵۴چو حکم محکم او خواست سازدقناتی چند جاری در مجاری
55. ۵۵برآورد از زمین شش رشته ‌کاریزهمه چون شعر من در آبداری
56. ۵۶چو روی شاهدان در روح‌بخشیچو وصل دلبران در سازگاری
57. ۵۷چو جان جبرئیل از تابناکیچو آب سلسبیل از خوشگواری
58. ۵۸ز صافی آب هرکاریز در جویچو در قلب موحد نور باری
59. ۵۹تو پنداری دوصد نوبت در آن آبجبین شستند خوبان خماری
60. ۶۰به جوی آن آب چون می‌جنبد از بادسلیمانست‌گویی در عماری
61. ۶۱بدان شش رشته ‌کاریز اندر آویختدلش سررشتهٔ امّیدواری
62. ۶۲دو زآنهارا به‌نام شاه فرمودکه سلطانیش خواند و شهریاری
63. ۶۳دو دیگر را بنام خواجهٔ عصرکه بادش تا به محشر نامداری
64. ۶۴یکی را نام نامی حاجی‌آبادکه از حاجی بماند یادگاری
65. ۶۵یکی عباس‌آبادست‌کاین نامغمین را بخشد از غم رستگاری
66. ۶۶یکی را هم به ‌نام شاه مظلومحسین آن زیب عرش کردگاری
67. ۶۷یکی را هم به‌نام شاه مردانعلی آن شهره در دلدل‌سواری
68. ۶۸فرات‌آسا چوگشت آن آب شیرینبه شهر اندر چو جان در جسم جاری
69. ۶۹مرا فرمود قاآنی چه باشدکه بر تاریخ آن همت گماری
70. ۷۰به تاریخش روان چون آب‌گفتمحسین آب فراتی‌کرد جاری