1. ۱ای برده غمت تاب ز دل خواب ز دیدهپیوند دل و دیده به یکبار بریده
2. ۲برکشتن ما بی‌گنهی دست‌گشادهازکلبهٔ ما بی‌سببی پای‌ کشیده
3. ۳ما را چه گناهست اگر زلف تو دامیگسترده‌ کز آن آهوی چشم تو رمیده
4. ۴از دیدن ما پاک نظر دوخته هر چنداز دیدهٔ ما جز نظر پاک ندیده
5. ۵در هجر تو اشکم ز شکاف مژه پیداستچون طفل یتیمی‌ که سیه‌جامه دریده
6. ۶دارم عجب از تیر نگاه تو که پیکانشاز قلب‌ گذشتست و به قالب نرسیده
7. ۷جز من که ز اندیشهٔ لعلت مزم انگشتناخورده عسل کس سر انگشت مزیده
8. ۸خال تو دل خلق جهان برده و اینکدر حلقهٔ آن طرهٔ طرار خزیده
9. ۹روید به بهاران ز چمن سبزه و رویتاکنون ‌که خزان‌ گشته از آن سبزه دمیده
10. ۱۰زلف تو ز بس برده دل پیر و جوان راچون طبع جوان خرم و چون پیر خمیده
11. ۱۱رخسار تو خورشید بود دیدهٔ من ابراز ابر منت رنگ ز خورشید پریده
12. ۱۲گر طفل سرشکم نبود ناخلف از چیستکز خانه برون می‌کندش مردم دیده
13. ۱۳خالت مگسی هست‌ که هر دم پی صیدشزلف تو چو جولاهه بر او تار تنیده
14. ۱۴گر مردم چشمم شده خونین عجبی نیستکش از مژه در پای تو صد خار خلیده
15. ۱۵جانا ز غم خال تو قاآنی بیدلای بس که ملامت ز عم و خال کشیده
16. ۱۶جنس هنرش راکه به یک جو نخرد کسدارای جوان بخت به یک ملک خریده
17. ۱۷سلطان عدوبند محمدشه غازیکز هیبت او دل به بر چرخ طپیده
18. ۱۸بربودن نیران جحیمش شود اقرارهر گوش که از تیغ‌ کجش وصف شنیده
19. ۱۹فرمانده آفاق که پولاد پرندشستوار حصاری ز بر ملک‌کشیده
20. ۲۰آن داور گیتی که سراپردهٔ جاهشچون ظلّ فلک بر همه آفاق رسیده
21. ۲۱ار شعر بود مدح ویم قصد که گویمگه قطعه و گاهی غزل و گاه قصیده