1. ۱مگوگناه بود بر رخ نگار نگاهکه بر شمایل غلمان نگاه نیست‌گناه
2. ۲سرشک ریز دم از دیده هر زمان ‌که ‌کنمدر آفتاب جمال تو خیره خیره نگاه
3. ۳رخت زداید گرد رخم چو آب روانخطت فزاید مهر دلم چو مهر گیاه
4. ۴چو چهرهٔ تو بود چهر من ز اشک سفیدچو طرهٔ تو بود روز من ز آه سیاه
5. ۵ز عشق روی منیر تو روز من تاریکز فکر زلف دراز تو عمر من‌کوتاه
6. ۶ترا شکنج به‌گیسو مرا شکنجه به جانمراکلال به خاطر تراکلاله به ماه
7. ۷تراست چشم‌کحیل و مراست جسم علیلتراست خال سیاه و مراست حال تباه
8. ۸اگر نه چشم تو افراسیاب تُرک چرابه ‌گردش از مژه صف بسته از دو روی سپاه
9. ۹شدست حاجب سلطان چهره ابرویتکه بی اشارهٔ این کس بدو نجویند راه
10. ۱۰مرا ز هجر تو جیحون‌شدست‌دیده ز اشکمرا ز عشق تو کانون شدست سینه ز آه
11. ۱۱ز تیر ‌زلف دلم را مخوان به سوی زنخمباد آنکه درافتد شبان تیره به چاه
12. ۱۲‌و یا نقاب درافکن ز چهره تا بیندشبان تیره به ره چاه را ز تابش ماه
13. ۱۳گشاده رویت ای مه به تاب می‌ماندبه دشت همت دستور آسمان درگاه
14. ۱۴سپهر فضل و هنر میرزا ابوالقاسمکه فضل او زده بر اوج آسمان خرگاه
15. ۱۵خدایگان وزیران‌که خور ز رشگ رخشبه چرخ مات شود چون ز فر فرزین شاه
16. ۱۶دلیل دعوی یکتاییش بس اینکه سپهرکند ز بحر سجودش هماره ‌پشت دوتاه
17. ۱۷به دعوت نعمش هرکه در زمانه مزیلبه دعوی‌کرمش هرچه در جهان آگاه
18. ۱۸به جود دست و دلش فقر کان و بحر دلیلبه نور رای و رخش‌ خسف ماه و مهر گواه
19. ۱۹زهی‌ گذشته ترا از کمال عز و شرفز جبهه نور جبین وز طرفه طرف ‌کلاه
20. ۲۰به جنب جاه تو هیچست آسمان بلندولی عجب نه گر او مر ترا فزاید جاه
21. ۲۱چنانکه صفر بود هیچ بر سبیل مثلچو پیش پنج نهی پنج ازو شود پنجاه
22. ۲۲که مثل تست‌که تاگویمت بر از امثالکه شبه تست‌که تا دانمت به از اشباه
23. ۲۳ز دیده بسکه ببارند حاسدان تو خونز سینه بسکه برآرند دشمنان تو آه
24. ۲۴شفاهشان شده از دود آن به رنگ جفونجفونشان شده از رنگ این به لون شفاه
25. ۲۵چو شهد عهد تو در کام دوستان شیرینچو زهر قهر تو در جان دشمنان جانکاه
26. ۲۶ز حسرت‌ دل ‌و دست‌ تو بحر و کان شب و روزبه مهر و ماه رسانند بانگ و اغوثاه
27. ۲۷روان به مهر تو پیوند جسته با اجسامزبان به مدح تو میثاق بسته با افواه
28. ۲۸پی نظارهٔ تو خلق‌کرده‌اند عیونز بهر سجدهٔ تو آفریده‌اند جباه
29. ۲۹قلم به دست تو هنگام جود در جنبشبدان مثابه‌که ماهی‌کند به بحر شناه
30. ۳۰اگر به چشم تعنت‌ کنی به‌ کوه نظراگر به عین عنایت‌کنی به‌کاه نگاه
31. ۳۱شود ز خشم‌ تو چون جسم بدسگال تو کوهشود ز مهر تو چون بخت نیکخواه تو کاه
32. ۳۲بزرگوارا هستم من از تو سخت دژمولی چه سود که قادر نیم به باد افراه
33. ۳۳نه بحر و کانم تا همچو بحر و کان بشومز جود دست و دلت خوار و زار بیگه و گاه
34. ۳۴نه بحرم آبروی من ز جود خویش مبرنه ‌کانم ازکرمت خاک من به باد مخواه
35. ۳۵نه روزگارم تا همچو روزگار کنیز ذیل قدرت خود دست جور من ‌کوتاه
36. ۳۶نه آفتاب حرورم نه آسمان غرورکه رای و قدر تو بنشاندم به خاک سیاه
37. ۳۷نه دهرم از غضبت جان من چو دهر مسوزنه‌کوهم از سخطت جسم‌ من چوکاه مخواه
38. ۳۸نه بخلم از چه ز من خاطر ترا اعراضنه ظلمم از چه ز من طینت ترا اکراه
39. ۳۹بخوان بخوان نوالم ‌که ‌کم نخواهد شدزکاسه‌لیسی درویش خوان نعمت شاه
40. ۴۰الا به ‌گیتی تا در طبیعت محرورهم فزایدکافور بر به قوهٔ باه
41. ۴۱به دهر امر تو قاهر چو باز بر تیهوبه چرخ حکم تو غالب چو شیر بر روباه
42. ۴۲سزد که مدح‌ کنم این مدیح دلکش رابه مدح خاتم پیغمبران جعلت فداه
43. ۴۳کمال مطلق فیض بسیط عقل نخستمحیط امکان مصداق‌کان حبیب‌الله
44. ۴۴وجود آگهش از سر هر وجود خبیرضمیر روشنش از فکر هر ضمیر آگاه
45. ۴۵به خاک بندگی او مزینست خدودبه داغ پیره‌ری از موسَمست جباه
46. ۴۶ولای او بود از هر بلا وقایهٔ تنز بیم آنکه اجل تاختن‌ کند ناگاه
47. ۴۷کمند وهم به بام جلال او نرسدزهی کمال شرف لا اله الا الله