1. ۱پگاه بام چو برشد غریو کوس از بامشدم به جانب حمام با شتاب تمام
2. ۲پس از ورود به حمام عرصه‌ای دیدموسیع‌تر ز بیابان نجد و وادی شام
3. ۳نعوذ بالله حمام نه بیابانیتهی ز امن و سلامت لبالب از دد و دام
4. ۴ز هرطرف متراکم درو وحوش و طیورز هرطرف متراخم درو سوام و هوام
5. ۵فضای تیره‌اش از بسکه پرنشیب و فرازمحال بود در آن بی‌عصا نهادن‌ گام
6. ۶خزینه چون ره مازندران پر از گل و لایجماعتی چو خراطین درو گزیده مقام
7. ۷ز گند آب‌که باج از براز می‌طلبیدتمام جسته صداع و تمام‌کرده زکام
8. ۸تمام نیت غسل جماع‌کرده بدلبه غسل توبه‌که ننهند پا در آن حمّام
9. ۹به صحن او که بدی پر ز شیر و ببر و پلنگز خوف ‌جان ‌نشدی ‌شخص‌ بی‌سنان ‌و حسام
10. ۱۰زکثرت وزغ و سوسمار دیوارشبه دیدگان متحرک همی نمود مدام
11. ۱۱به نوره خانه‌اش اندر جماعی همه عورچو کودکی‌که برون آید از مشیمهٔ مام
12. ۱۲قضیب در کف و از غایب برودتشانبسان خایهٔ حلّاج رعشه در اندام
13. ۱۳ز بس که پرده ز عیب کسان برافکندیکسی نیافت‌ که حمّام بود یا نمّام
14. ۱۴ستاده زنگیکی بدقواره تیغ به دستبه هم ‌کشیده جبین از غضب چوکفّ لئام
15. ۱۵به طرز صفحهٔ مسطر کشیده تن لاغرپدید چون خط مسطر همه عروق و عظام
16. ۱۶به دستش اندر طاسی به شکل‌کون و در اوچو قطره‌های منی برف می‌چکید از بام
17. ۱۷جبین‌ چو ریشهٔ‌ حنظل سرین ‌چو شلغم خشکبدن چو شیشهٔ قطران لبان چو بلغم خام
18. ۱۸ز غبغب سیهش رسته مویهای سپیدچو بر دوات مرکب تراشهٔ اقلام
19. ۱۹چو پنبه‌یی که به سوراخ اِستِ مرده نهندپدید رستهٔ دندانش از میانهٔ کام
20. ۲۰ز فوطه نرم قضیبش عیان به شکل زلوولی به ‌گاه شَبَق سخت‌تر ز سنگ رخام
21. ۲۱به هرکجا که پریچهره دلبری دیدیهمی ز بهر تواضع ز جا نمود قیام
22. ۲۲سرش چو خواجهٔ منعم فراز بالش نرمولی به خود چو مساکین نموده خواب حرام
23. ۲۳دو خایه از مرض فتق چون دو بادنجانبه زیر آن دو سیه‌چشمه‌یی چو شام ظلام
24. ۲۴ستاده بودم حیران‌که ناگه از طرفینگار من به ادب مر مرا نمود سلام
25. ۲۵پرند نیلی بربسته بر میان‌ گفتیبه چرخ نیلی مأوا گزیده ماه تمام
26. ۲۶ز پشت فوطه شده آشکار شق سرینچو بدر کز دو طرف جلوه‌گر شود ز غمام
27. ۲۷بدیدم آنچه بسی سال عمر نشنیدمکه آفتاب نماید به زمهریر مقام
28. ۲۸خزینه شد ز تنش زنده‌رود آب زلالز لای و گِل نه نشان ماند در خزینه نه نام
29. ۲۹چون جِرم ماه ‌که روشن شود ز تابش مهرز عکس رویش رومی شد آن سیاه غلام
30. ۳۰همه قبایح زنگی به حسن گشت بدلشبان تیره بدل شد به صبح آینه‌فام
31. ۳۱فرشته‌گشت مگر زنگیک‌که عورت اونهفته ماند ز ابصار بلکه از اوهام
32. ۳۲بلی چه مایه امور شنیعه در عالمکه ‌نغز و دلکش ‌و مستحسن است در فرجام
33. ۳۳مگر نه رجس و پلیدست نطفه در اصلابمگر نه زشت و کثیفست مضغه در ارحام
34. ۳۴یکی شود صنمی جانفزای در پایانیکی شود قمری دلربای در انجام
35. ۳۵مگر نه فتنهٔ طوفان به امن گشت بدلچو بر کمینهٔ جودی سفینه جست آرام
36. ۳۶مگر ‌نه آدم خاکی چو در وجود آمدتهی ز فرقت جن ‌گشت ساحت ایام
37. ۳۷مگر نه‌ دوست چو بخشد عسل‌ شود حنظلمگرنه یار چو گوید شکر شود دشنام
38. ۳۸مگر نه نور وجودات بزم عالم راخلاص‌کرد ز چنگال ظلمت اعدام
39. ۳۹مگر نه ‌گشت همه رسم جاهلیت طیز کردگار چو مبعوث شود رسول انام
40. ۴۰سحر چو گشت پدیدار روز گردد شبشفق چو گشت نمودار صبح گردد شام
41. ۴۱گر این قصیدهٔ دلکش به‌ کوه برخوانیصدا برآید کاحسنت ازین بدیع ‌کلام