1. ۱الحمد خدا راکه ولیعهد معظمباز آمد و شد زامدنش ملک منظم
2. ۲بازآمد و بگرفت همه ملک خراسانوز یاری یزدان شدش آن ملک مسلم
3. ۳امسال به فیروزی و اقبال خداداداز طوس بری شد بر شاهنشه اعظم
4. ۴تشریف شهیٌ و لقب ملک‌ستانیبگرفت به پاداش فتوحات دمادم
5. ۵پار آمدش از زیر نگین ملک خراسانامسال مسّخر شودش عرصهٔ عالم
6. ۶گر پار سپه راند پی فتح خبوشانامسال به تسخیر بخاراست مصمّم
7. ۷ملکی‌ که به صد جهد به صد عهد نگیرندبستد ز عدو جمله به یک حمله به یکدم
8. ۸امسال به خوارزم ز آهنگ سپاهشبینی به‌بر پیر و جوان‌کسوت ماتم
9. ۹امسال به‌ گاه سخط از صدمهٔ‌ گرزشبیرون رود از جنبرهٔ چرخ برین خم
10. ۱۰امسال ‌کند از فزع چین جبینشخاقان خطا همچو غزال ختنی رم
11. ۱۱امسال بلاهور شود بی‌مدد صورغوغای نشور از غو شیپور مجسّم
12. ۱۲از مهرهٔ زنبوره مشبک شود امسالچون خانهٔ زنبوران این برشده طارم
13. ۱۳از غلغلهٔ فوج زند بحر بلا موجچندانکه نماند اثر از عالم و آدم
14. ۱۴از طنطنه ‌کوس شود کاس فنا پرچندانکه نه‌ کس را خبر از بیش و نه از کم
15. ۱۵فرمانرو افغان به فلک برکشد افغاناز بیم روان بسکه سنان بیند و صارم
16. ۱۶رنجیده شود خاطر رنجیده به‌کشمیراز هستی خود بسکه علم بیند و پرچم
17. ۱۷از زهرهٔ‌گردان‌که درآمیخته با خاکتا حشر زمین سبزتر از برگ سپر غم
18. ۱۸وز خون دلیران‌که زند موج به‌گردونمینای فلک پر شود از بادهٔ در غم
19. ۱۹زآوازهٔ پیکارش با دشمن مطعونازیاد رود دردبهٔ وقعهٔ نیرم
20. ۲۰با پهلوی بدخواه‌ کند خنجر قهرشکاری‌ که به سهراب شد از خنجر رستم
21. ۲۱جمشید زمانست و ولیعهد هم آخراز دیو بگیرد به سنان مملکت جم
22. ۲۲تسخیر کند عزمش خوارزم و بخارااقطاع شود چینش از آنگونه‌ که دیلم
23. ۲۳ای ساحت آفاق به جود تو مزّینوی جبههٔ افلاک به داغ تو موسّم
24. ۲۴بعد از همه شاهانی و پیش از همه آریبه بود محمدکه سپس بود ز آدم
25. ۲۵روید سمن از خاک و می از تاک ولیکنآن هر دو برین هر دو ز قدرند مقدم
26. ۲۶گیتی همه از جود تو دلشاد به جز کانکیهان همه از فضل تو آباد به جز یم
27. ۲۷مانا کف درپاش تو پنداری دریاستاز بسکه پراکنده‌کندگوهر ودرهم
28. ۲۸نی نی که به دست تو گه ریزش دریامضمر بود آنسان‌که بود نیسان مدغم
29. ۲۹شاید که ‌کند رزم تو و بزم تو منسوخمردانگی رستم و بخشایش حاتم
30. ۳۰هرگاه ‌که تیغ از پی پیکار بگیریدر چشم عدو جلوه‌ کند مرگ مجسّم
31. ۳۱مغزی ‌که پریشان شود از صدمهٔ‌ گرزتاجزای وجودش به قیامت نشود ضم
32. ۳۲نبود عجب ار از تف شمشیر تو دریاچون‌کوزهٔ بی‌آب برون می‌ندهد نم
33. ۳۳شیر فلک وگاو زمین از زبر و زیردر ربقهٔ فرمان تو چون‌کلب معلم
34. ۳۴نه چنبر افلاک در انگشت گزینتگردان ز حقارت چو یکی حلقهٔ خاتم
35. ۳۵بدخواه نیارد به جهان تاب عنانتهر موی به تن‌ گر شودش افعی و ارقم
36. ۳۶هگام وغا خصم دغا از توگریزانمانند گرازان که گریزند ز ضیغم
37. ۳۷چون غنچه ز سهم تو بدرند گریبانچون‌گل شود ار رسته ز گل بهمن و رستم
38. ۳۸چون لاله نمایند ز تیغ تو کفن سرخچون سبزه‌ گر از خاک دمد آرش و نیرم
39. ۳۹از پویهٔ رخش تو غباریست دماونداز آتش قهر تو شراریست جهنم
40. ۴۰از دور بقای تو دمی دورهٔ گردوناز بحر عطای تو نمی چشمهٔ زمزم
41. ۴۱از عنف تو در رزم دو صد جیش پریشاناز لطف تو در بزم دوصد عیثثن فراهم
42. ۴۲جانبخش نعیمی چوکنی جای به دیهیمجانسوز جحیمی چو نهی پای بر ادهم
43. ۴۳چون غنچه‌که هردم شود از آب شکفتهبدخواه ترا تازه شود زخم ز مرهم
44. ۴۴گر بر دم‌ کژدم نگرد مهر تو ناگهور بر دم افعی‌گذرد مهر تو در دم
45. ۴۵زآن در دم‌کژدم همه پازهر شود زهرزین در دَم افعی همه تریاق شود سم
46. ۴۶نخلی شود این بسکه رطب ریزدش از دمنحلی شود این بسکه عسل خیزدش از دَم
47. ۴۷ماریست سنانت‌که به افسون نشود رامالاکه برو راقی عفو تو دمد دم
48. ۴۸از جنبش صد زلزله سستی نپذیردکوهی‌که چو حکم تو بود ثابت و محکم
49. ۴۹گلبن شود از صرصر قهر تو ورق‌ریزدوزخ شود از تربیت مهر تو خرم
50. ۵۰هرجا که سنان تو جهانیست مسخروانجا که ‌کفت عیش جهانیست مسلم
51. ۵۱تا تقویت روح دهد راح مروقتا تربیت جسم‌کند روح مکرم
52. ۵۲خرّم ز تو اخیار چو از نام تو دیناردر هم ز تو اشرار چو از جود تو در هم