1. ۱ای زلف تو پیچیده‌تر از خط ترسلبر دامن زلف تو مرادست توسل
2. ۲ریحان خط از زلف شکستهٔ تو نمایدچون عین رقاع از خم طغرای ترسل
3. ۳زلفین تو زاغیست سیه‌کز زبر سروبگرفته نگون بچهٔ بازی به دو چنگل
4. ۴ابروی تو بر چهرهٔ خورشید کشد تیغگیسوی تو بر گردن ناهید نهد غل
5. ۵گرد لب میگون خط خضرای تو گوییاز غالیه بر آب بقا خضرکشد پل
6. ۶جز زلف تو بر رخ نشنیدیم‌ که هرگزدر روم‌ گشاید حبشی دست تطاول
7. ۷پیچ و خم زلف علی‌رغم حکیمانتا چشم گشایی همه دورست و تسلسل
8. ۸زلفین تو بر چهر توگویی‌که ستادستبر درگه قیصر ز نجاشی دو قراول
9. ۹ای ترک بهارست و دلم سخت فکارستدرمانش چهارست: نی و چنگ و‌ گل و مل
10. ۱۰یاد آمدم از حالت مستان به ‌گه رقصهرگه‌که‌گل از باد درافتد به تمایل
11. ۱۱لختی به چمن بگذر و بنگر که چگونهصلصل به سر سرو درانداخته غلغل
12. ۱۲از سبزه و گل سرو بپا سلسله داردکافغان‌ کند از دیدن آن سلسله صلصل
13. ۱۳گل بلبلهٔ باده به‌کف دارد از شوقدر جوش و خروش آمد زان بلبله بلبل
14. ۱۴بالله به چنین فصل مباحست نشستنبا طرفه غزالان ز پی عیش و تغازل
15. ۱۵مطرب چه ستادستی بنشین و بزن چنگساقی چه نشستستی برخیز و بده مل
16. ۱۶نایی چه شد امروزکه نی می‌نزنی هیخادم‌که تراگفت‌که می می‌ندهی قل
17. ۱۷تا نی نزنی می نخورم چند تانیتا می ندهی خوش نزیم چند تأمل
18. ۱۸ترکا تو هم از چهرهٔ خود مجمری افروزدر زلف بر او عود نه از خال قرنفل
19. ۱۹هر عقده که بینی به دل تنگ من امروزبگشای و بزن بر خم آن طره وکاکل
20. ۲۰برخیز و بده باده بنه ناز و تفرعنبنشین و بده بوسه بهل ناز و تدلل
21. ۲۱نقل می تلخم چه به از بوسهٔ شیرینکردیم تعقل به ازین نیست تنقل
22. ۲۲ها بوسه بده جان پدر چند تحاشیهی باده بخور جان پسر چند تعلل
23. ۲۳می نوش و مخور غصه که با مشعلهٔ میاز مشغلهٔ دهر توان‌کرد تغافل
24. ۲۴بر سنبل و نسرین بچم امروز که روزیترسم‌ که چو من روید نسرینت ز سنبل
25. ۲۵آوخ ‌که جوانی به هنر صرف نمودیمتا بو که به پیری‌ کندم بخت تکفل
26. ۲۶گفتم به فلک چون زنم اعلام فصاحتدر خاک چو قارون رودم گنج تمول
27. ۲۷کی بودگمانم‌که چو فوارهٔ آبمآغاز ترقی بود انجام تنزل
28. ۲۸کی داشتم این ظن که به من ‌عجب فروشندآن قوم که عنصر نشناسند ز غنصل
29. ۲۹نی‌نی که همی پَستَیم از قوّت هستیستچون میوه‌که از شاخ درافتد ز تثاقل
30. ۳۰سیلم که چو انبوه شود بر ز بر کوهاز قلهٔ‌ کهسار کند قصد تسفل
31. ۳۱آن اشتر مستم که مهارم کند ار چرخاز فرط تدلّل نگریم به تذلّل
32. ۳۲هر چیز که تا روز و شب آید برود بازباقی نزید هیچ اگر عز و اگر ذل
33. ۳۳هرکارکه مشکل شود از جهل جهانمحالی به خود آسان ‌کنم آن را به تجاهل
34. ۳۴الحمد که از همت پاکان جهان نیستچون جوهر جان جسم مرا بیم تحول
35. ۳۵چون شیر دهد طعمه‌ام از مغز پلنگانتا بسته مرا عشق به زنجیر توکل
36. ۳۶قاآنی مهراس ازین چرخ ستمکارکز لاشهٔ عصفور بنهراسد طغرل
37. ۳۷بر دامن اجلال ولیعهد بزن دستتا وارهی از چنگ غم و ننگ تملّل
38. ۳۸فهرست بقا معنی جان صورت اقبالقاموس خرد کنز ادب‌ گنج تفضل
39. ۳۹سلطان جهان ناصر دین خسرو منصورسالار جهان فخر زمان شاه تناسل
40. ۴۰ای دایرهٔ چرخ نهم خنگ ترا تنگوی اطلس‌گردون برین رخش ترا جل
41. ۴۱بگرفته به ‌کف چرخ عصا از خط محورتا بو که شود در صف بار تو یساول
42. ۴۲ارواح حقایق همه عضوند و تویی روحاشباح دقایق همه جزوند و تویی کل
43. ۴۳تا کوکبهٔ ناصریت گشت پدیدارهر روز به نام تو زند بخت تفال
44. ۴۴گر حزم رزین تو شود حافظ اجساماجسام جهان وارهد از ننگ تخلخل
45. ۴۵ور پرتو تیغ تو بر اصلاب بتابدتا حشر ز ارحام شود قطع تناسل
46. ۴۶حزمت دو جهان را به یکی دانه دهد جایبا آنکه در اجسام روا نیست تداخل
47. ۴۷هاروت به عزم تو اگر معتصم آیدپران به سوی عرش چمد از چه بابل
48. ۴۸تیغت شده مدقوق ز آسایش‌ کشورزان چو مه نو بینیش از رنج تضایل
49. ۴۹شخص تو ز انداد برد گوی فضیلتعدل تو در اضداد نهد رسم تعادل
50. ۵۰حزمت بسزا داد جهان داده و اینکدر فکر که چون وارهد از ننگ تعطل
51. ۵۱توحید موحد را انصاف توکافیستکاشیا همه یکسان شده از فرط تشاکل
52. ۵۲از مشرق و مغرب همه شاهان جهان راسهم تو درافکنده به تهدین و تراسل
53. ۵۳اصل همه شاهان تویی و هرکه به جز تستناخوانده غریبیست‌ که آید به تطفل
54. ۵۴زانسان ‌که مراد شعرا مدح ملوک ستهرچند مقدم به مدیحست تغزل
55. ۵۵در عهد تو اضداد به انداد شبیهنداز بسکه فکندی به میان رسم تماثل
56. ۵۶از مشرق و مغرب همه را دست درازستکز خوان نوال تو نمایند تناول
57. ۵۷تا طیّ جدل‌ کرده‌یی از راه‌ کفایتتا راه طلب بسته‌یی از دست تطاول
58. ۵۸در نحو نخواند دگر باب تنازعدر صرف نبیتتد دگر وزن تفاعل
59. ۵۹هر چیز که محدود بود شکل پذیردزان جاه تو بیرون بود از حد تشکل
60. ۶۰در نظم عناصر شود ار حزم تو ناصرقاصر شود از دامنشان دست تبدل
61. ۶۱آن‌گونه پلیدست رویت‌ که ز نصرتاز کشتن او طبع ترا هست تکاهل
62. ۶۲چون عورت عمرو است‌ تو گویی که به صفینبنمود که رست از سخط فارس دلدل
63. ۶۳حزم تو اگر مانع عزم تو نبودینه مه نبدت در رحم مام تمهل
64. ۶۴حیرانم از آن درج عفافی که به نه مهحمل دو جهان روح همی‌ کرد تحمّل
65. ۶۵احسنت بر آن اختر عفت که جهان رااز طالع مولود تو بخشید تجمّل
66. ۶۶آن عصمت عظمی‌که ز مستوری و دانشاوصاف جمیلش نکند عقل تعقل
67. ۶۷ور فی‌المثل آید به تخیّل صفت اوصد پرده‌ کشد دست عفافش به تخیّل
68. ۶۸در حافظه ‌گر عصمت او نقش پذیرددر حافظه نسیان نبرد ره به تمحل
69. ۶۹برکوه اگر نقش عفافش بنگارندآن کوه ز صد زلزله ناید به تزلزل
70. ۷۰تا طی مسالک نتوان‌کرد به ایدیتا کسب صنایع نتوان کرد به ارجل
71. ۷۱احکام تو را با قلم خط شعاعیبر دیده نگاراد خور از بحر تجلل
72. ۷۲بر هرچه ‌کند رای تو ایما به دو ابروبر دیده نهدکلک تو انگشت تقبل
73. ۷۳تا هست تساوی دو خط شرط توازیدو زاویه‌یی را که بهم هست تبادل
74. ۷۴از چار‌جهت باد مقابل به تو نصرتاز چار جهت تاکه برون نیست تقابل