1. ۱چیست آن اژدها نهاد نهنگکه ز پیریش چهره پر آژنگ
2. ۲هم ازو در ایاق دوست شرابهم ازو در مذاق خصم شرنگ
3. ۳هم به‌ کابل ازو نهیب و خروشهم به زابل ازو غریو و غرنگ
4. ۴هم ازو ویله در اراضی رومهم ازو مویه در نواحی زنگ
5. ۵هم ولاول ازو به خلخ و چینهم زلازل ازو به تبت و تنگ
6. ۶گاه آردگذر به تارک شیرگاه سازد مقر به‌کام پلنگ
7. ۷رنگ مرآت‌گون او به مصافجز به خون عدو نگیرد زنگ
8. ۸گردن شیر تابد از پیکارز نخ دیو پیچد از نیرنگ
9. ۹گر به خرچنگ دیده‌یی مه نودر مه نو نظاره‌ کن خرچنگ
10. ۱۰حامی دین چنان‌که یارد ساختکعبه را درکلیسیای فرنگ
11. ۱۱کسوت جان نگیرد از دشمنتا نگردد برهنه در صف جنگ
12. ۱۲از شررباریش گریزانستپیل از میل و شیر از فرسنگ
13. ۱۳جان شیرین ز خصم‌گیرد از آنفوج موران درو زنند کُرنگ
14. ۱۴مسکنش دست خسروست آریبحر زیبد قرارگاه نهنگ
15. ۱۵خسرو راستین حسن‌شه رادکه خرد را ز رای او فرهنگ
16. ۱۶آنکه از فرط عدل او شاهینلب پر از شکوه دارد از تو رنگ
17. ۱۷شیر عزمش به چرخ داده شتابوقر حزمش به‌خاک داده درنگ
18. ۱۸فرق ناکرده بزم را از رزممی‌ندانسته جشن را از جنگ
19. ۱۹نال نایش به‌گوش نالهٔ نایشور شورش به مغر نغمهٔ چنگ
20. ۲۰سطوت او کند ثریا رابس پراکنده‌تر ز هفت اورنگ
21. ۲۱داده جودش حشیش بُخل بر آبزده عدلش زجاج فتنه به سنگ
22. ۲۲چون برد دست بر به ‌گرز گرانچون زند شست بر به تیر خدنگ
23. ۲۳تن بشوید به آب مرگ فرودرخ بپوشد به خاک تیره پشنگ
24. ۲۴مدحت آرد به محرمان دارابذله‌گوید به پیلتن ارژنگ
25. ۲۵خسروا ای ز یمن معدلتتروی‌گیتی سراچهٔ ارژنگ
26. ۲۶مُلک را از نگار رأفت توطعنها بر نگارخانهٔ‌گنگ
27. ۲۷با توان تو دست دوران شلبا سمند تو پای‌ گردون لنگ
28. ۲۸چون نهی‌پای‌، در چه در میدانچون‌ کنی جای‌،‌بر چه بر اورنگ
29. ۲۹بر یکی اشقری دو صد کاموسبر یکی مسندی دوصد هوشنگ
30. ۳۰روزکین‌کز خروش شندف و نایکر شود گوش روزگار از عنگ
31. ۳۱نه به سرها ز ترس ماند هوشنه به تنها ز بیم ماند هنگ
32. ۳۲هر هژبری عیان به‌کوههٔ دیوهر نهنگی نهان به چرم پلنگ
33. ۳۳چون تو بیرون خرامی از مکمنشیرسان بر نشسته بر شبرنگ
34. ۳۴سفته یاقوت را به مرواریدتیغ الماس گون ‌گرفته به چنگ
35. ۳۵در زمین وغا ز خون یلانرود نیل آوری به یک آهنگ
36. ۳۶خاک را لعل سازی از الماسچرخ را پر وزن ‌کنی ز پرنگ
37. ۳۷خسروا ای‌که زهره در بزمتبه نوای طرب زند آهنگ
38. ۳۸عقل اگر با تو لاف فهم زندکودکانش همی زنند به سنگ
39. ۳۹شاهی اندر قفای تو پویانورنه شخص ترا ز شاهی ننگ