1. ۱فلک‌ ژاژ است هنجارش جهان زشت است آیینشهم‌ آن مهر خسان کیشش‌ هم این‌ کین‌ کسان دینش
2. ۲بلی‌ گردون به جز داناگدازی نیست هنجارشبلی گیتی به جز نادان‌نوازی نیست آیینش
3. ۳خسی‌ کش‌ مکر ابلیسی فلک را قصد مقدارشکسی‌ کش فکر ادریسی‌ جهان را عزم تهجینش
4. ۴اگر مهموم نادانی مر آن را فکر تفریحشاگر مسرور دانایی خود این را رای تحزینش
5. ۵اگر در دفتر تقسیم عسری قسم نادان رابه تصحیفی و تضعیفی نماید عسر عشرینش
6. ۶و گر در مقسم تقدیر الفی بهره دانا راکشد فی‌الحال از تلبیس بر سر خط ترقینش
7. ۷گر از رنج فریسیموس ناساید دمی داناچنان فردش فروماند که پندارند عنینش
8. ۸وگر از خارش است ابلهی بر خویشتن پیچدز خط استوا نیمور سازد بهر تسکینش
9. ۹ولیکن باز پژمانست ازو نادان‌ که ناسایدجعل‌گر خرمنی‌سوری‌فرستی‌جای سرگینش
10. ۱۰نه بینی لولی‌ کرمان‌ که دلش از سبعهٔ الوانگزایان است و در جان بویهٔ‌ کشکین سیرینش
11. ۱۱رخش‌ شد چون دل ‌فرعون و موسی‌وار از موسیبه هر مه عشری افزاید به میقات ثلاثینش‌
12. ۱۲به‌نسبت‌چون زبان‌قوم‌موس‌کند شد موسی‌ز بس بسترد از رخسار موی همچو زوبینش
13. ۱۳توان ‌افسار استر ساخت‌ نک‌ از موی ‌رخسارشتوان پابند کودن بافت نک از پشم پایینش
14. ۱۴اگر پاید ندارد هیچ دانا قصد تکریمشو گر میرد نیارد هیچ عاقل رای تکفینش
15. ۱۵ز بس‌گندیده و ناپاک و زشت و تیره و مغتمتو پنداری دهان خصم دستورست تسعینش
16. ۱۶بود با خصم‌ دستورش چو زین ‌رو نسبتی‌حاصلبه‌هرکاو مادح‌صدر جهان فرضست تهجینش
17. ۱۷مفر ملک و فر ملک ابوالقاسم‌ که از رفعتبود اقبال او ویسی‌که‌ گیهانست رامینش