1. ۱شیرین پسرا خیز و بساط دگر اندازمسند به‌گذرگاه نسیم سحر انداز
2. ۲تا چهرهٔ زرین کنم از ساغر گلگونگلفام می رنگین در جام زر انداز
3. ۳امروز جز از باده‌ گساری نبود کارهرکار دگر هست به روز دگر انداز
4. ۴از شور و شر دور زمان تا شوی ایمناز خم به قدح بادهٔ پر شور و شر انداز
5. ۵از خبرت ما جز غم و آسیب نزایداز راوق خم خیز و مرا بیخبر انداز
6. ۶نخل هنر و فضل چو رنجم ثمر آورداز تیشهٔ می ریشهٔ فضل و هنر انداز
7. ۷بیند چو جهان مختصر اندر تو و کارتتو نیز نظر جانب او مختصر انداز
8. ۸درکار جهان دیده و اندیشه ز خامستتدبیر به تقدیر قضا و قدر انداز
9. ۹با تیغ قضا پنجه زدن چون بنشایدبگذار دلیری و به چاره سپر انداز
10. ۱۰ساغر طلب و باده بخور چاره همینستدر لؤلؤ خوشیده یاقوت تر انداز
11. ۱۱ای مهر گسل ماه چگل لعبت بابلای خانه فروزنده و ای خانه برانداز
12. ۱۲خیز آن تل سیمین به یکی موی درآویزصد وسوسه بر خاطر صاحب‌ظر انداز
13. ۱۳آن موی‌میان طاقت آن بار نداردقلاب سر زلف به دور کمر انداز
14. ۱۴شد زیر و زبر دل ز سرینت هله برخیزرقصی‌ کن و آن کوه به زیر و زبر انداز
15. ۱۵تا با تو در و بام به رقص آید از وجددر رقص از آن روی یکی پرده درانداز
16. ۱۶یعنی ز رخ آینه‌وش زلف زره‌سانیک سو بنه و مشعله بر بام و در انداز
17. ۱۷پاکوب و کمر باز کن و دست بیفشانمایل شو و بشکسته‌ کله را ز سر انداز
18. ۱۸در پای صنوبر بفکن رشتهٔ عنبربر جرم قمر سلسلهٔ مشک تر انداز
19. ۱۹جنبنده‌ کن از زیر کمر کوه‌ گرن راجنبیدن آهسته به کوه و کمر انداز
20. ۲۰گه قد ز تمایل به قیام آر و پریوارآشوب قیامت به نهاد بشر انداز
21. ۲۱گه چهره فروپوش بدان موی پریشاناز شام سیه پرده به روی سحر انداز
22. ۲۲گه چهره برافشانده و بنمای رخ از زلفیک سوی سواد حش ازکاشغر انداز
23. ۲۳گه نرگس فتان را با غمزه بکن جفتآشوب به ’‌ملک ملک دادگر انداز
24. ۲۴گه سرو سهی را به خرام آور از نازوز رشک شرر در جگر کاشمر انداز
25. ۲۵وجد آر و سماع‌آور و رقص آور و بازیاقطار ز من جمله به بوک و مگر انداز
26. ۲۶بس غلغله در طارم چرخ‌ کهن افکنصد سلسله از مشک به جرم قمر انداز
27. ۲۷بنشین به‌کنار من و از بوسهٔ شیرینبرکام من از لب همه شیر و شکر انداز
28. ۲۸کردی چو وراکام من از مدح شهنشاهدرگوش خود آویزهٔ درّ و گهر انداز