1. ۱محمود ماه من‌که غلامش بود ایازدیشب دعای میر بدینگونه‌کرد ساز
2. ۲بر کف‌ گرفت زلف ‌که یارب به موی منعمر امیر کن چو سر زلف من دراز
3. ۳خشمش چو هجر طلعت من باد دلشکنمهرش چو ماه عارض من باد دلنواز
4. ۴در مال کس چو خواجه ی من باد بی‌طمعدرکار دین چو عاشق من باد پاکباز
5. ۵خصمش چو زلف تیرهٔ من باد سرنگونبختش چو سرو قامت من باد سرفراز
6. ۶گیتی چو من به‌ حضرت جاهش برد سجودگردون چو من به درگه قدرش برد نماز
7. ۷در کار خصم و چهر حسودش زند سپهرهر عقده‌ای‌ که من کنم از زلف خویش باز
8. ۸اخلاق او چو موی من از طبع مشک‌بیزاقبال او چو حسن من از وصف بی‌نیاز
9. ۹خصم وی و دهان من این هر دو بی‌نشانخشم وی و فراق من این هر دو جانگداز
10. ۱۰در تیر او چو مژهٔ باد تعبیهدندان شیر شرزه و چنگال شاهباز
11. ۱۱در چنگ او چو طرهٔ من خام شصت خمدر دست او چو قامت من رُمح هشت‌باز
12. ۱۲آوازهٔ جلال وی و صیت حسن منباد از عراق رفته همه روز تا حجاز
13. ۱۳گنجش چوگنج فکر تو لبریز ازگهرملکش چو ملک حسن من ایمن زترکتاز
14. ۱۴پرورده همچو طبع تو اندر وفا و مهرآسوده همچو شخص من اندر نعیم و ناز
15. ۱۵ممتاز باد شخص وی از والیان عصرچونان‌که من ز خیل بتان دارم امتیاز
16. ۱۶پیدا بر او چو نقش جمالم وجود جودپنهان بر او چو سرّ دهانم نشان آز
17. ۱۷محمود باد عاقبت او چو نام منبا طالعی خجسته‌تر از طلعت ایاز
18. ۱۸وآخر چه‌گفت‌گفت‌که قاآنیا. چو شمعدر عشق من بسوز و به سودای من بساز
19. ۱۹تا خواجهٔ منستی در بندگی بکوشتا بندهٔ امیری بر خواجگان بناز