1. ۱زد به دلم ای نسیم آتش هجران یارسوختم از تشنگی جرعهٔ آبی بیار
2. ۲آب نه یعنی شراب ماه نه بل آفتابتا که بیفتم خراب تا که بمانم ز کار
3. ۳قوت دل قوت جان مایهٔ روح روانمحنت از آن در نهان عشرت از آن آشکار
4. ۴ساقی و جام و شراب هرسه به نور آفتابعکس رخ آن به جام‌ کرده عدد را چهار
5. ۵بادهٔ یاقوت فام در دل الماس جامهست چو تابنده مهر بر فلک زرنگار
6. ۶جام بود ماهتاب باده بود آفتابویژه‌که در جوف ماه مهر نماید مدار
7. ۷ناظر آیینه را عکس یکی بیش نیستوانکه در آن بنگرد عکس پذیرد هزار
8. ۸در دل ساغر شراب هست چو آتش در آبطرفه‌که هست آب خشک وآب روانست نار
9. ۹هرکه به قدر قبول خاصیتی یافتهزان شده‌ هشیار مست مست از آن هشیار
10. ۱۰پشه از آن پیل فرّ روبه از آن شیر نرگشته به هر رهگذر فتنه از آن درگذار
11. ۱۱جاهل از آن در ستیز عاقل از آن صلح‌خیزانده از آن در گریز شادی از آن برقرار
12. ۱۲سرخ‌جبین زاهدیست حله‌نشین زان سببتا که چهل نگذرد هیچ نیاید به کار
13. ۱۳دیدهٔ دل را ضیا چهرهٔ جان را صفامایهٔ هوش و ذکا پایهٔ عزّ و وقار
14. ۱۴خلق چو قوم‌ کلیم مانده به تپه ظلاماو شده بر جانشان مائدهٔ خوشگوار
15. ۱۵آتش موسی است هان‌کرده به فرعون غمروز سپید از اثر تیره‌تر از شام تار
16. ۱۶یا گهر عیسویست‌ کز دم جان‌بخش خویشزنده ‌کند مرده را خاصه به فصل بهار