1. ۱ای طره و چهر تو یکی نار و یکی ماربی‌نار تو در نارم و بی‌مار تو بیمار
2. ۲بی‌نار تو یارست مرا ناله و اندوهبی‌مار توکارست مرا مویه و تیمار
3. ۳جز من‌ که به نار تو و مار تو گریزمدیارگریزند هم از مار و هم از نار
4. ۴نبود عجب ار رام شود مار تو بر منزیراکه شود رام چو مقلوب شود مار
5. ۵بیزار ز آزار شود مردم عالممن می‌نشوم هیچ ز آزار تو بیزار
6. ۶ای خال سیاه تو درون خط مشکینچون نقطه‌یی از مشک میان خط پرگار
7. ۷روی تو به موی تو چو در غالیه سوسنموی تو به روی تو چو بر آینه زنگار
8. ۸در هالهٔ خط لالهٔ تو تا شده پنهانبر لالهٔ من ژالهٔ اشکست پدیدار
9. ۹زین ژاله مرا لاله دمیدست ز چهرهزین‌ هاله مرا ژاله چکیدست به رخسار
10. ۱۰خون خوردنم از جور تو چون جور تو آسانجان‌بردنم از عشق تو چون عشق تو دشوار
11. ۱۱ازکاهش هجر تو توانم شده اندکاز خواهش وصل تو غمانم شده بسیار
12. ۱۲در چهرهٔ تو خال تو ای غارت‌کشمیربر قامت تو زلف تو ای آفت فرخار
13. ۱۳چون زنگیکی ساخته در خلد نشیمنچون هندوکی آمده از سرو نگونسار
14. ۱۴با شاخ‌گل آمیخته‌یی عنبر سارابر برگ سمن ریخته‌یی نافهٔ تاتار
15. ۱۵دوشینه‌که در محفل اغیار نشستیبا ثابت و سیار مرا بود سر و کار
16. ۱۶رشکم همه بر شادی اغیار تو ثابتاشکم همه ازدوری رخسار تو سیار
17. ۱۷از روز من و بخت من ای‌ دوست چه پرسیبی ‌روی تو و موی تو این تیره شد آن تار
18. ۱۸در مرحلهٔ مهر تو چون خاک شدم پستدر بادیهٔ عشق تو چون خار شدم خوار
19. ۱۹چهرم همه زرخیز و سرشکم همه ‌درریزوین زر و گهر را نبود نزد تو مقدار
20. ۲۰زر را نکند جز تو کسی خاک‌صفت پستدُر را نکند جز تو کسی خارصفت خوار
21. ۲۱الا به ‌گه جود و عطا میر جهانگیرالا به‌گه فضل و سخا صدر جهاندار
22. ۲۲دستور ملک صدر جهان آصف دورانسالار زمان میر زمین قدوهٔ احرار
23. ۲۳آن آصف ثانی‌که بر از آصف اولدر فکرت ‌و هوش و خرد و سیرت ‌و کردار
24. ۲۴عمان ز خلیج کرمش چیست یکی جویگیهان ز نسیج نعمش چیست یکی تار
25. ۲۵از شاخ نوالش ورقی روضهٔ رضوانبر خوان جلالش طبقی‌ گنبد دوار
26. ۲۶قلزم ز حیاض نعم اوست یکی موججنت ز ریاض نعم اوست یکی خار
27. ۲۷ای صدر قدَر قدر که از فرط جلالتدر حضرت جاه تو فلک را نبود بار
28. ۲۸تفی‌ ز شرار سخطت برق به بهمنرشحی ز سحاب‌ کرمت ابر در آذار
29. ۲۹سروبست سنانت ‌که به جز سر نکند برنخلیست بنانت‌که به جز بر ندهد بار
30. ۳۰در ملک شهنشاه تویی آمر و ناهبر جیش ولیعهد تویی سرور و سالار
31. ۳۱در طاعت آن‌ کرده خداوندت مجبوردر دولت این‌ کرده شهنشاهت مختار
32. ۳۲اکنون ‌که چمن راست به بر خلعت زربفتاکنون که سمن راست به تن کسوت زرتار
33. ۳۳بی‌زمزمهٔ سار همه ساحت ‌گلشنبی‌قهقههٔ‌ کبک همه دامن‌ کهسار
34. ۳۴ایدون همی از راغ سوی باغ چرد گوراکنون همی از باغ سوی راغ پرد سار
35. ۳۵آن راغ ‌که از لاله بدی تودهٔ شنگرفآن باغ‌ که از سبزه بدی معدن زنگار
36. ۳۶دامان وی از ابر کنون معدن ‌گوهرسامان وی از باد کنون مخزن دینار
37. ۳۷از باد چمن زردتر از گونهٔ عاشقاز ابر فلک تارتر از طرهٔ دلدار
38. ۳۸من مانده بدی با نفس سرد مشوّشمن ‌گشته بدی در قفس برد گرفتار
39. ۳۹آزادی من با اثر بذل تو آسانآسایش من بی ‌نظر فضل تو دشوار
40. ۴۰هرسو نگر‌م نیست به جز مویه مرا جفتهر جا گذرم نیست به جز ناله مرا یار
41. ۴۱گیرم نبود پایه مرا هیچ ز دانشگیرم نبود مایهٔ مرا هیچ به‌ گفتار
42. ۴۲تو مهری و کس را نه درین مسأله تردیدتو ابری و کس را نه درین مرحله انکار
43. ۴۳آخر نه مگر مهر چو تابنده در آفاقآخر نه مگر ابر چو بارنده بر اقطار
44. ۴۴پر قصر شه و کوی ‌گدا هر دو ضیا بخشبر شاخ ‌گل و برگ ‌گیا هر دو گهربار
45. ۴۵با آنکه برای تو چو روزست مبرهنبا آنکه به چشم تو چو نورست به نمودار
46. ۴۶کامروز ز من ساحت‌گیتی است معطرآنگونه که از مشک ختن کلبهٔ عطار
47. ۴۷و ‌امروز ز من تودهٔ غبراست منورآنگونه ‌که از مهر فلک ساحت آمصار
48. ۴۸بر رفعت قدرم نزند طعنه خردمنددر خوبی یوسف نکند شبهه خریدار
49. ۴۹بر مرتبهٔ چاکرگردون‌کند اذعانبر معجزهٔ احمد حصبا کند اقرار
50. ۵۰تا پای‌ گنه درشکند سنگ انابهتا نام خطا برفکند صیت ستغفار
51. ۵۱هرکاو به تو پیوست و برید از همه عالمخوارش مکنادا به جهان ایزد دادار