1. ۱طراق سندان برخاست ای غلام از دریکی بپوی وز کوبنده می بجوی خبر
2. ۲ببین‌که طارق لیلست یا که سارق خیلببین‌که طالب خیرست یاکه جالب شر
3. ۳برو بگو چه‌ کسی‌ کیستی چه داری نامبدین سرای درین شب که آمدت رهبر
4. ۴شبی چنین‌که اگر بچه‌یی بزاید حورسیه‌تر از دل عفریت بینیش پیکر
5. ۵به خانه‌یی که ز جز وی کسش نبیند روزمرا عبور تو در تیره شب فزود عبر
6. ۶شبی چنین که‌هوا بس که روی شسته به قارهمی به چرخ ره قطب گم کند محور
7. ۷شبی چنان‌ که تو گویی جهان شعبده‌بازبر آستین فلک دوخت دامن اختر
8. ۸ببین فقیری اگر یک دو قرص نان خواهدبه جای نان بفشان آبش از دو دیدهٔ تر
9. ۹و گر غریبی‌گم‌کرده راه بنگه خویشرهش نما که هَمَت رهنما شود داور
10. ۱۰وگر یتیمی باشد مران به قهرش از آنکخدای گوید اما الیتیم لاتقهر
11. ۱۱ور آن نگار پری پیکرست در بگشایمباد آنکه بماند دراز در پس در
12. ۱۲همان نیامده از در یکی صفیر برآرکه تا درآیم و تنگش درآورم در بر
13. ۱۳و گر کسی پی‌ کسب‌ کمال جوید باربرو بگو که فلان نیست در سرای ایدر
14. ۱۴چه وقت نشر علومست و اشتهار ادبچه ‌گاه عرض رسومست و انتشار هنر
15. ۱۵شبست وگاه شرابست و یار و تار و ندیمبط و چمانه و چنگ و چغانه و مزهر
16. ۱۶به ویژه آنکه بهارست و مغز مرد جوانهمی چوکورهٔ آتش بتوفد اندر سر
17. ۱۷نقاب ابر مگر ننگری به روی هوانشید مرغ مگرنشنوی زشاخ شجر
18. ۱۸سحاب دوش فلک راکشیده مرواریدنسیم‌گوی زمین راگرفته در عنبر
19. ۱۹دمن به حلهٔ حمرا ز برگ آذریونچمن به کلهٔ خضرا ز شاخ سیسنبر
20. ۲۰نسیم ناف ریاحین نهفته در نافهسحاب تاج شقایق‌گرفته درگوهر
21. ۲۱فروغ نرگس شهلا فتاده در سنبلچو عکس شهپر جبریل در دل ‌کافر
22. ۲۲شکوفه بر زبر شاخ چشم ناخنه دارکه استخوانش بپوشد همی سواد بصر
23. ۲۳و یا چو دیدهٔ احوال بودکه وقت نگاهسپیدیش همه زیرست و تیرگی به زبر
24. ۲۴همی شکوفه و بادام در برابر همچنان نماید کان احولست و این اعور
25. ۲۵ایا غلام درین نیمه شب به فصل چنینمرا به جان تو از وصل باده نیست‌گذر
26. ۲۶اگرچه شب ظلماتست واندرین ظلمتطمع بِبُرد از آب حیات اسکندر
27. ۲۷مراکه همت خضرست و چون تو خضر رهیبکوشم از دل و جان تا بنوشم آب خضر
28. ۲۸یکی برون شو و برشو بر آن جهنده سمندگهگاه پویه ز سر تا سرین برآرد پر
29. ۲۹دونده‌تر ز خیال و جهنده‌تر زگماندمنده‌تر ز شهاب و رونده‌تر ز شرر
30. ۳۰تنش به نرمی همتای اطلس و قاقمپیش به‌گرمی همزاد آتش و صرصر
31. ۳۱همان سمندکه هرگاه سوارگشت بدوبه تن شدن سوی معراج افتدش باور
32. ۳۲همان سمندکه امشب‌گرش سوار شویترا رساند فردا به دامن محشر
33. ۳۳همان عمامهٔ مشکین و طیلسان سپیدکه بود قسمت میراث من ز جد و پدر
34. ۳۴ببر به دکهٔ خمار و هردو را بگذاربه رهن شرعی یک ساتکین می احمر
35. ۳۵از آن شراب‌که‌گر ریزیش به‌کام نهنگز بحر رقص کنان رو نهد به جانب بر
36. ۳۶از آن شراب ‌که از دل چو برجهد به دماغسفید مغز بتوفد به رنگ سرخ جگر
37. ۳۷از آ‌ن شراب که‌گر پرتوش فتد به سحابسهیل و ماه فشاند همی به جای مطر
38. ۳۸از آن شراب ‌که همچون حباب رقص ‌کندز شوق آنکه به ترکیب جام اوست قمر
39. ۳۹از آن شراب که بربوده خوشه خوشهٔ رزبه یاد شوکت او آب شوشه شوشهٔ زر
40. ۴۰ایا غلامک چالاک طبع زیرک خوییکی بیفکن درکار میفرو‌ش‌ نظر
41. ۴۱به رهن اگر ز تو آن مرده ریگ نستاندپی بهانه درافتد میان بوک و مگر
42. ۴۲ز من سلام رسانش پس از سلام بگوبه حالتی‌ که ‌کند در دلش ز مهر اثر
43. ۴۳بدان خدای‌ که هجده هزار عالم رانموده تعبیه در ذات پاک پیغمبر
44. ۴۴بدان خدای‌که آثار علم و قدرت اوظهور یافت ز گفتار و بازوی حیدر
45. ۴۵که غیر ازین دو سه‌‌گز ژنده از سپبد و سیاهبه خویش ره نبرم چیزی اندرین‌کشور
46. ۴۶برای خاطر من یک دو بط شراب بدهبه جایش این دو سه اسباب مرده ریگ ببر
47. ۴۷گران ‌فروشی منمای و برکران مگریزبهانه‌جویی بگذار و از بها بگذر
48. ۴۸زکوه باده فشانند میکشان بر خاکتوهم مرا زکرم خاک ره شمار ایدر
49. ۴۹چنین نماند و نماند جهان شعبده‌بازچنان نبود و نباشد زمان شعبده‌گر
50. ۵۰به یک وتیره نجنبد همی عنان قضابیک مثابه نگردد همی رکاب قدر
51. ۵۱زمان بگردد و درگردشش هزار امیدفلک بجنبد و در جنبشش هزار اثر
52. ۵۲بنوشی از پس هر نیش نوش جان افروزبیابی از پس هر رنج‌گنج جان‌پرور
53. ۵۳شنیده‌یی که کلاهی چو بر هوا فکنیهزار چرخ زند تا رسد دوباره به سر
54. ۵۴چه رنج‌هاکه‌کشد دانه در مشیمه خاکبدین وسیله ‌که روزی دهد به خلق ثمر
55. ۵۵نه هرچه هست مخمّر بود ز سود و زیاننه هر که هست مشمر بود به نفع و ضرر
56. ۵۶به‌پایه‌یی نرسدشخص بی‌رکوب و خطوببه مایه‌یی نرسد مرد بی‌خیال و خطر
57. ۵۷چو نیک بنگری این یک دو مشت‌ کون و فسادز مشت‌هاست که آمیخته به یکدیگر
58. ۵۸گهی به ملک نباتی‌کشد جماد سپاهگهی به عالم حیوان‌ کشد نبات حشر
59. ۵۹گهی سپارد حیوان به ملک انسان رختگهی نماید انسان به سوی خاک سفر
60. ۶۰به هم فتاده گروهی سه چهار بیهده‌کارگهی به‌کینه وگاهی به صلح بسته‌کمر
61. ۶۱نه‌کس ز مقطع و مبدای‌کینشان آگهنه کس به مرجع و منشای صلحشان رهبر
62. ۶۲ولی چو ژرف همی بنگری به‌کار جهانیکی جهان فراخست در جهان مضمر
63. ۶۳درین جهان و برون زین‌جهان چو جان در جسمدرین‌جهان و فزون زین‌جهان جو جان در بر
64. ۶۴گدا و شاه به یک آستان گرفته قرارسها و ماه به یک آسمان ‌گرفته مقر
65. ۶۵نه حرف میم مباین درو ز حرف الفنه نقش سیم مخالف درو ز نقش حجر
66. ۶۶درین جهان ز فراخی به هرچه درنگریگمان بری‌ که جز آن نیست هیچ‌چیز دگر
67. ۶۷بلی تلاقی اضداد و اختلاف حدودز تنگدستی هستیست در لباس صور
68. ۶۸همه تنزل بحر محیط و تنگی اوستکه‌گه خلیج شده‌گاه رود وگاه شمر
69. ۶۹خلیج را کسی از بهر چون تواند فرقو گر نه تنگ شود آب بحر پهناور
70. ۷۰هم ازکجاکس مر رود را تمیز دهداگر خلیج نیارد به چند شعبه‌گذر
71. ۷۱همان ز رود روان جوی چون شود ممتازاگر نه جوی نماید ز رود کوچکتر
72. ۷۲همه حدود مباین برین قیاس شناسهمه فریق مخالف برین طریق نگر
73. ۷۳درین‌ جهان نهان لاجرم هرآنکه رسیدعروس هستیش از رخ برافکند چادر
74. ۷۴به غیر بیند و با خویش بیندش همتابه صبح بیند و با شام بایدش همبر
75. ۷۵مجاورین دیارش به هر صفت موصوفمسانرین بلادش به هر لقب رهبر
76. ۷۶درون و بیرون چون نور عقل در خاطرنهان و پیدا چون جان پاک در پیکر
77. ۷۷مخوف و ایمن چون اهل نوح درکشتیروان وساکن چون قوم عاد از صرصر
78. ۷۸خموش و گویا چون نور ماه در طلعتقبح و زیبا چون دود عود در مجمر
79. ۷۹دراز و کوته چون عکس سرو در دیدهنگون و والا چون نور مهر در فرغر
80. ۸۰درشت و نرم چو خوی الوف در زندانجمیل و زشت چو روی عفیف در زیور
81. ۸۱چون نقش دریا در سینه جامد و خامدچو عکس‌ کوه در آیینه فربه و لاغر
82. ۸۲به خیل وراد چو فواره در ترشح آبغمین و شاد چو میخواره از غم دلبر
83. ۸۳عزیز و خوار چو محمود در جوار ایازبزرگ و خرد چو پرویز در حضور شکر
84. ۸۴چو عشق دلبر هم جان‌گداز و هم جان‌بخشچو شخص آزر هم بت تراش وهم بتگر
85. ۸۵برون ازین همه ذاتیست‌کز تصور اوبه حسرتند عقول و به حیرتند فکر
86. ۸۶حدیث معرفغش هرچه‌گفته‌اند هباخیال منزلتش هر چه کرده‌اند هدر
87. ۸۷مگر به حکم ضرورت همین قدر دانیمکه ناگزیر فرو مانده است فرمانبر
88. ۸۸وگرنه نحل چه داندکه از عصارهٔ شهدمهندسا نه‌ توان ساخت خانهٔ ششدر
89. ۸۹و یا به فکرت خود عنکبوت چتواندکه از لعاب‌ کند نسج دیبهٔ ششتر
90. ۹۰و یا چه داند موری‌که تخم‌کزبره راچهار نیمه ‌کند تا نروید از اغبر
91. ۹۱زگرک بره بفرمودهٔ‌که جست فرارز بازکبک به دستوری‌که‌کرد حذر
92. ۹۲به دعوت ‌که به دریا صدف‌گشود دهانکه تاش قطرهٔ نیسان شود به ناف‌ گهر
93. ۹۳به‌گفتهٔ‌که ابابیل قوم ابرهه رابه سنگریزهٔ سجیل ساخت زیر و زبر
94. ۹۴هلا سخن به درازا کشید قاآنیزهی سخن ‌که رود بر هزارگونه سیر
95. ۹۵زهی سخن که چو دریاگهی‌که موج زندبر اوج افکند از قعر صد هزار درر
96. ۹۶چه‌شد غلام و چه‌شد میفروش ورفت‌کجاچه‌شد جواب وسوال و چه‌شد پیام و خبر
97. ۹۷نک ای غلام برو جرعهٔ شراب بیاربه راستان‌ که تو از قول باستان مگذر
98. ۹۸مگو شراب چه نوشی توکت نباشد مالمگوکلاه چه خواهی توک نباشد سر
99. ۹۹ندانیا مگر از پادشاه ملک‌ستاننه بینیا مگر از شهریار شیر شکر
100. ۱۰۰مرا هماره اشارت رسد به عز و جلالمرا همیشه بشارت بود به جاه و خطر
101. ۱۰۱همی به چشم من آید به هفته‌یی پس ازینبه عون شاه جهان باج‌گیرم از قیصر
102. ۱۰۲همی معاینه بینم‌که در برابر منستاده‌اند سمن چهرگان سیمین‌بر
103. ۱۰۳گهی ز غبغب او مشت من پر از سیمابگهی ز بوسهٔ این‌کام من پر از شکر
104. ۱۰۴گهی ز چهرهٔ آن زیر سر نهم بالینگهی ز طرهٔ این زیر برکنم بستر
105. ۱۰۵به جای نقل ز چشم آن یکم دهد بادامبه جای جام ز لعل این یکم دهد ساغر
106. ۱۰۶گهی به بازی از زلف آن چنم سنبلگهی به شوخی ازچشم این چرم عبهر
107. ۱۰۷گهی ز طرهٔ آن دامنم پر ازکژدمگهی ز گیسوی این مشکبویم پر از اژدر
108. ۱۰۸زمانی از رخ آن برشکوفه مالم رو‌یزمانی از خط این بر بنفشه سایم سر
109. ۱۰۹گهی ز بهر طرب جام مل نهم در پیشگهی ز روی ادب مدح شه ‌کنم از بر
110. ۱۱۰زمان دولت عنوان عدل تاج شرفشبان ملت اکسیر فضل جان هنر
111. ۱۱۱ابوالشجاع فریدون شه آفتاب ملوککه در زمانه نگنجد ز بس جلالت و فر
112. ۱۱۲زمین چوگرد به میدان قهر او تاریکفلک چو گوی به چوگان حکم او مضطر
113. ۱۱۳به زورقی که نگارند نام خنجر اودرون آب ز گرمی بسوزدش لنگر
114. ۱۱۴به خنجرش ملک‌الموت اگر دوچار شودکند سجودکه این خواجه است و من چاکر
115. ۱۱۵به بارگاهش اگر بنگرد سپهر برینبرد نماز که این مهترست و من ‌کهتر
116. ۱۱۶خلل نیابد ملکش ز حاسدان آریعروس دنیا بکر است با همه شوهر
117. ۱۱۷پدید نوک پرند آورش زکوههٔ پیلچنانکه اختر سوزان ز تل خاکستر
118. ۱۱۸ایا به مهر تو طوبی دمیده از سجینایا به قهر تو ز قوم رسته ازکوثر
119. ۱۱۹روان‌کند دم تیغ تو خون ز چشم زرهگره شودگه‌کین تو دل ز ناف سپر
120. ۱۲۰کجا سنان تو آنجا مجاورست بلاکجا عنان تو آنجا ملازمست ظفر
121. ۱۲۱چو وصف خنگ تو خوانم بپردم خامهچو مدح تیغ تو رانم بسوزدم دفتر
122. ۱۲۲نشسته‌یی ز بر باد کاین مرا توسنگرفته‌یی ز نخ مرگ‌کاین مرا خنجر
123. ۱۲۳مثل بود که به چنبر کسی نبندد بادمگر نه خنگ تو بادیست بسته بر چنبر
124. ۱۲۴به عهد دولت تو بالله ار قبول‌کنمکه طفل خون خورد اندر مشیمهٔ مادر
125. ۱۲۵گواه عدل تو اینک بس است خنجر توکه جمع‌کرده به یکجای آب با آذر
126. ۱۲۶نشان عزم تو اینک بس است بارهٔ توکه یک زمان رود از باختر سوی خاور
127. ۱۲۷ز بحر جود تو جوییست لجهٔ عمانبه جنب قدر تو گوییست گنبد اخضر
128. ۱۲۸شها تو دانی و داند خدا و خلق خدایکه من به فطرت خویشم ترا ثنا گستر
129. ۱۲۹ترا گزیده‌ام از هرچه در قطار وجودترا ستوده‌ام از هرکه در شمار بشر
130. ۱۳۰تو نیز رشتهٔ‌کارم به دیگران مگذارتو نیز ربقهٔ امرم به این و آن مسپر
131. ۱۳۱به پای بند توام به‌که از مهان خلخالبه فرق تیغ توام به‌که از شهان افسر
132. ۱۳۲به بندگان قدیم تو چون مراست خلوصتو هم مرا زیرم بندهٔ قدیم شمر
133. ۱۳۳همیشه تا به صلابت بود پلنگ مثلهماره تا به سماحت بود سحاب سمر
134. ۱۳۴ترا ستاره مطیع و ترا زمانه غلامترا فرشته معین و ترا خدا یاور
135. ۱۳۵انوشه مانی چندان که چون به روز نشورز شور غلغله‌ گوش زمانه ‌گردد کر
136. ۱۳۶گمان بری که گروهی ز دادخواهانندکه ظلم رفته بدیشان ز ظالمی ابتر
137. ۱۳۷شمیده‌دل به غلامی کنی ز خشم خطابکه ای غلام چه غوغاست رو بیار خبر