1. ۱سه هفته پیبشرک زین شبی به ماه صفرچو سال نعمت و روز وصال جان ‌پرور
2. ۲شبی‌که‌گردون بروی نموده بود نثارهر آن سعود که اجرام راست تا محشر
3. ۳شبی شرافت روحانیان درو مدغمشبی سعادت ‌کروبیان درو مضمر
4. ۴بجنبش آمده هر ذره در نشاط و طربچنانکه در شب معراج پاک پیغمبر
5. ۵ستارگان بستایش ستاده صف در صففرشتگان بنیایش نشسته پر در پر
6. ۶زمین ز برف چو آموده دشی از نقرهفلک ز نجم چو آکنده بحری ازگوهر
7. ۷هوا مکدر و صافی چو طرهٔ غلمانزمانه تیره و روشن چو چهرهٔ قنبر
8. ۸هوای تیره شده بادبان برف سفیدچنانکه پرده ‌کشد دود پیش خاکستر
9. ۹ز عکس برف‌ که تابید بر افق‌ گفتیسیده سرزده پیش از خروش مرغ سحر
10. ۱۰هوای تیره میان سپهر و خاک منیرچو در میان دو یزدان پرست یک‌کافر
11. ۱۱نشسته ‌بودم مست ‌آنچنانکه دوکف خویشنیافتم‌ که ‌کدام ایمن و کدام ایسر
12. ۱۲ز بس‌که باده شده سرخ چشم من‌گفتیدرو ستارهٔ‌ کف‌الخضیب جسته مقر
13. ۱۳که ناگه از ره پیکی رسید و مژده رساندچه‌ گفت‌ گفت‌ که ای آفریدگار هنر
14. ۱۴چه خفته‌ای‌ که ولیعهد شد سوی تبریزبه حکم محکم ‌گیهان خدای ‌کیوان فر
15. ۱۵چو نصرت از چه نپوییش همره موکبچو دولت از چه نتازیش از پس لشکر
16. ۱۶یکی بچم که ببوسی رکاب او چو قضایکی بپو که بگیری عنان او چه قدر
17. ۱۷مرا ز شادی این مژده هوش گوش‌ برفتچنان شدم‌ که تو گویی‌ کسم نداد خبر
18. ۱۸پیاله خواستم و نقل و عود و رود و ربابکباب وشاهد وشمع وشراب وشهد وشکر
19. ۱۹چمانی و نی و سنتور و تاره و سارنگچغانه و دف و طنبور و بربط و مزهر
20. ۲۰دو چشم دوخته بر ساقیان سیمین تندوگوش داشته زی مطربان رامشگر
21. ۲۱بدان رسید که خون از رگم جهد بیرونز بس‌که باده به خون تنگ‌ کرده راه‌گذر‌
22. ۲۲نشسته در بر من شاهدی چو خرمن ماهده‌ر ذوذنابه به دوشش معلق از عنبر
23. ۲۳سهیل قاقم پوش و شهاب ساغرنوشتذرو عنقاگیر و غزال شیر شکر
24. ۲۴خطش ز تخمهٔ ریحان تنش ز بطن حریررخش ز دودهٔ آتش دلش ز صلب حجر
25. ۲۵لبش به رنگ جگرگوشهٔ عقیق یمنوزان عقیق مرا چون عقیق خون به جگر
26. ۲۶سواد طرهٔ او پای تخت حسن و جمالبیاض طلعت او دست پخت شمس و قمر
27. ۲۷در آ‌ب دیدهٔ من عکس قد و روی و لبشچو عکس سرو و گل و لاله اندر آب شمر
28. ۲۸دو چشم من چو زره گشت پر ز بند و گرهز عکس پیچ و خم زلفکان آن دلبر
29. ۲۹میی به دستم‌ کز پرتوش به زیر زمیندرون دانه عیان بود برگ و بار و شجر
30. ۳۰چنان لطیف شرابی که بس که می‌زد جوشهمی تو گفتی خواهد بپّرد از ساغر
31. ۳۱چه درد سر دهمت تا سه هفته روز و شباننشسته بودم درنای و نوش و لهو و بطر
32. ۳۲پس از سه هفته ‌که چون شیر نر غزالهٔ چرخنمود پنجهٔ خونین ز بیشهٔ خاور
33. ۳۳ز خواب خادمکی‌کرد مر مرا بیداربه صد فریب و فسونم نشاند در بستر
34. ۳۴گلاب و صندل برجبهتم همی مالیدکه تا خمار شرابم فرو نشست از سر
35. ۳۵بگفتمش چه خبر ماجرای رفته بگفتز خون دو عبهر من شد دو لالهٔ احمر
36. ۳۶به جبهه سرکه نمودم همی زرشک درونبه چهره برکه فشاندم همی ز اشک بصر
37. ۳۷ز جای جستم و بستم میان و شستم رویز مهر گفتمش ای خادمک همان ایدر
38. ۳۸برو به آخور و اسب مرا بکش بیرونهیون و استر و زین آر و ساز برگ سفر
39. ۳۹چو این بگفتم نرمک به زیر لب خندیدجواب داد مرا کای حکیم دانشور
40. ۴۰کدام زین وکدام آخور وکدام اسبابکدام اسب و کدام اشتر و کدام استر
41. ۴۱به‌خرج باده‌شدت هرچه‌بود و هیچت نیستبه غیرکودن لنگی که نیست راهسپر
42. ۴۲گمان بری به دل نعل بر قوائم اوبه ساحری که فولاد بسته آهنگر
43. ۴۳به سوی مرگ نکو جاریست چون‌کشتیبه جای خویش همه ساکنست چون لنگر
44. ۴۴بودم چو جسم مثالی ز لاغری تن اوکه تنگ می‌نکند جا به چیزهای دگر
45. ۴۵به‌گاه پویه نماید ز بس رکوع و سجودچو سایه افتان خیزان رود به راه اندر
46. ۴۶نعوذ بالله در ری اگر وزد بادیبه یک نفس بردش تا به ملک ‌کالنجر
47. ۴۷کنون چه چاره سگالی ‌که بر تو از شش سورونده چرخ فروبسته است راه مقر
48. ۴۸به خشم ‌گفتمش ایدون ز چرخ نهراسمکه چرخ‌‌ گردان زیرست و بخت من به زبر
49. ۴۹مرا به نوک قلم بحری آفرید خدایکه از دوات عمان سازم از مداد گهر
50. ۵۰بهر کجا که رود شعر من چو نافهٔ چینبهای او همه سیم آورند و بدرهٔ زر
51. ۵۱به ویژه همچو ولیعهد داوری دارمکه بینیش دو جهان جان درون یک پیکر
52. ۵۲یکی چکامه فرستم برش‌ که بفرستدبسیج راه و بخواند مرا بدان کشور
53. ۵۳برای آنکه ز چشم حسود خون بچکدز نوک خامه زنم بر رگ سخن نشتر
54. ۵۴بگفتم این و به‌ کف ناگرفته خامه هنوزز عرش یزدان در مغز من دوید فکر
55. ۵۵ز حرص مدح ولیعهد از سر قلممفرو چکید معانی به جای نقش و صور
56. ۵۶چو روی دولت او تازه ‌کردم این مطلعکه گنج مدح و ثنا را بدو گشایم در