1. ۱سحر چو زمزمه آغازکرد مرغ سحربسان مرغ سحر از طرب ‌گشودم پر
2. ۲هنوز نامده سلطان یک سواره برونشدم به مشکوی جانان دو اسبه راه سپر
3. ۳هنوز ناشده‌ گرم چرا غزالهٔ چرخبرآن غزال غزلخوان مرا فتاد نظر
4. ۴به آب شسته رخش ‌کارنامهٔ مانیبه باد داده لبش بارنامهٔ آزر
5. ۵تنش به نرمی خلاق اطلس وقاقمرخش به خوبی سلطان سوسن و عبهر
6. ۶زرنگ عارض او سقف بنگهش بلورز عکس ساعد او فرش مشکویش مرمر
7. ۷گرفتم آنکه نیارند گوهر از عمانبه یک تکلم او سنگ و گل شود گوهر
8. ۸گرفتم آنکه نیارند شکر از اهوازبه یک تبسم او خار و خس شود شکر
9. ۹گرفتم آنکه نیارند عنبر از دریابه یک تحرک زلفش‌ گیا شود عنبر
10. ۱۰دو خال برلب نوشش دو داغ بر لالهدو زلف بر سر دوشش دو زاغ بر عرعر
11. ۱۱غنوده این چو دو زنگی به سایهٔ طوبینشسته آن چو دو هندو به چشمهٔ‌ کوثر
12. ۱۲دو سوسنش را از برگ ضیمران بالیندو سنبلش را از شاخ ارغوان بستر
13. ۱۳مرا چو دید هراسان ز جایگه برخاستبدان مثابه‌ که خیزد سپند از مجمر
14. ۱۴چو طوق حکم خداوند بر رقاب اممدو سیمگون قلمش شد بنای من چنبر
15. ۱۵به صدرخواست نشستم ولی بگفت سپهرنه او نه من بنشستیم هر دو بر در بر
16. ۱۶از آن سپس چو غریبان به جایگاه غریبنظاره‌ کردم شیب و فراز و زیر و زبر
17. ۱۷چمانه دیدم و چنگ و چمانی و طنبورپیاله دیدم و تار و چغانه و مزهر
18. ۱۸به طرز بیضهٔ بیضاش درکفی مینابه رنگ لوء لوء لالاش در کفی ساغر
19. ۱۹میان این یک تابیده پرتو خورشیددرون آن یک رو‌ییده لالهٔ احمر
20. ۲۰گلوی شیشهٔ صهبا گرفته اندر چنگچنانکه گیرد خصمی گلوی خصم دگر
21. ۲۱به نای بُلبُله ساغر فروگشاده دهنچو شیرخواره پستان مهربان مادر
22. ۲۲ز حلقِ‌مرغِ‌صحرایی چو مرغِ‌حق حق‌گویفرو چکید همی قطره قطره خون جگر
23. ۲۳به‌سان مرغک آذر فروز از منقارهمی به بال و پر خویش برفشاند آذر
24. ۲۴قنینه را خفقان و پیاله را یرقانز عکس سرخ می و رنگ بادهٔ اصفر
25. ۲۵ز فرط خشم فروچیدم از غضب دامنچو زاهدی ‌که نماید به باده خوار گذر
26. ۲۶به طنزگفتمش ای خشک مغزتر دامنبه طعن راندمش ای خوب چهر بد گوهر
27. ۲۷حرام صرف بود باده خاصه بر سادهتو ساده‌رویی ساقی مخواه و باده مخور
28. ۲۸به ساده‌رویی باکی نداری از مردمز باده خواری شرمی نداری از داور
29. ۲۹ز بی عفافی مانا نباشدت میسورکه بگذرانی یک روز بی می و ساغر
30. ۳۰گشاده چشم جهان بین به راه باده‌گسارنهاده‌ گوش نیوشا به لحن خنیاگر
31. ۳۱به خنده گفت مرو صبر کن غضب بنشانصواب دیدی بنشین وگرنه رخت ببر
32. ۳۲مگر نگفته نبی تا به روز باز پسینخدای هردو جهان توبه را نبندد در
33. ۳۳شراب‌ خوردن و آسایش از وساوس نفسبه از سپاس بزرگان و احتمال خطر
34. ۳۴شراب خوردن و آسوده بودن از بد و نیکبه از تحمل چندین هزار بوک و مگر
35. ۳۵شراب خوردن از آن به‌ که در زمین امیدنهال مدح نشانی و فاقه آرد بر
36. ۳۶شراب خوردن از آن به‌ که در سرای امیربه‌غرچه‌یی دو سه بی‌پا و سر شوی همسر
37. ۳۷نچیده میوهٔ شرم و نبرده نام حیاندیده سفرهٔ مام و نخورده نان پدر
38. ۳۸ز تنگ چشمی هم چشم در زن در زیز سخت‌رویی هم دس تیشهٔ درگر
39. ۳۹نه شُربشان به جز از ریم و پارگین و زقومنه خوردشان به جز ازگوز وگندنا وگزر
40. ۴۰ز هرکدام پژوهش‌کنی ز باب و نیاجواب ندهد جز نام مادر و خواهر
41. ۴۱بدان صفت‌که تفاخر به نام مام‌کندکس ار زباب پژوهش نماید از استر
42. ۴۲به خشم‌ گفتمش ای زشت خوی دست بدارحجاب عصمت آزادگان بخیره مدر
43. ۴۳مخور شراب مبر نام میر و حضرت میرقفای شیر مخار و متاع طعن مخر
44. ۴۴مگر ندانی ‌کاندر سرای خواجه مراستچه مایه مهتر نیکو نهاد نیک سیر
45. ۴۵همه خجسته فعال و همه درست آیینهمه فرشته خصال و همه نکو مخبر
46. ۴۶به ویژه پیرو سالار هاشمی هاشمکه هست هاشم اعدا به تیغ خارا در
47. ۴۷به زهد و پاکی دامان همال با سلمانبه صدق و نیکی ایمان نظیر با بوذر
48. ۴۸به خنده پاسخم آورد کای سپهر کمالزبان دَقّ مگشای و ز راه حق مگذر
49. ۴۹بدان خدای‌ کزین بحر باژگون هرشبهزار زورق سیمین نماید از اختر
50. ۵۰بدان مشاطه‌ که بر چهرهٔ عروس جهانفروهلد به شب تیره عنبرین چادر
51. ۵۱به ذات احمد مرسل‌که‌گشت هستی اوظهور دایرهٔ ممکنات را پرگر
52. ۵۲به فر حیدر صفدر که ‌گشت هستی اووجود سلسلهٔ‌کاینات را مصدر
53. ۵۳به حسن عالم سوز و به عشق عالم‌گیربه چشم صورت بین و به ‌کلک صورتگر
54. ۵۴به شوق خانه فروش و به ذوق بی‌طاقتبه فقر خانه بدوش و به صبر با لنگر
55. ۵۵به عشوه‌های پیاپی ز دلبر طماعبه ‌گریه‌های دمادم ز عاشق مضطر
56. ۵۶به عجز این‌که بده بوسه تا فشانم جانبه‌کبر آن‌که مکن مویه تا نیاری زار
57. ۵۷که ‌گر به قدح ملکزاده برگشایم لبو یا به طعن بزرگان رادکش چاکر
58. ۵۸و‌لی مراست جگرخون ازین که ‌غرچهٔ چندزبابکان همه حیز و ز ما مکان همه غر
59. ۵۹در آستانهٔ میرند و نی عجب‌کاخرکند بدیشان در خاصگان میر اثر
60. ۶۰هزار مرتبه ما نافزون شنیدستیکه یار بد بود از مار بد جانگزای بتر
61. ۶۱نه از قرآن زحل مشتری شود منحوسچو از تقارن مریخ زهرهٔ ازهر
62. ۶۲نه ‌گر به عضوی رنج شقا قلوس افتدبه چند روز سرایت ‌کند به عضو دگر
63. ۶۳نه صحن مسجد یابد کثافت از سرگیننه قلب مومن ‌گیرد کدورت از کافر
64. ۶۴نه قیرگون شود از الفت زگال پرندنه زهرگین شود از صحبت شرنگ شکر
65. ۶۵نه شام تاری ‌گردد حجاب چهرهٔ روزنه ابر مظلم آید نقاب پیکر خور
66. ۶۶نه صحن‌گلشن‌گردد ز خار وار و زبوننه آب روشن آید ز لای تار و کدر
67. ۶۷نه تلخ ‌گردد زاب دِرَمنه طعم دهننه تار آید ازگرد تیره نور بصر
68. ۶۸نه شاخ تازه بخوشد ز الفت لبلابنه شمع زنده بمیرد ز صحبت صرصر
69. ۶۹جواب را ز سر خشم برگشادم لببه طنزگفتمش ا‌ی سرو قد سیمین بر
70. ۷۰سرای میر جهان و بود جهان چونانندارد از بد و خوب و پلید و پاک ‌گذر
71. ۷۱رواق خواجه بود بحر و بحر بی‌پایانسرای میر بود رود و رود پهناور
72. ۷۲نه رودگردد از غوطهٔ‌گرز پلیدنه بحر آید ز آمیزش براز قذر
73. ۷۳بخنده‌ گفت‌ که نیکو تشبهی‌ کردیبه رود و بحر و جهان‌کاخ خواجه را ایدر
74. ۷۴اگر جهان نبود از چه بر مثال جهانبود هماره دانا گداز و دون‌پرور
75. ۷۵‌وگرنه رود و نه دریا چرا چو خار و حشیشاگر نه رود و نه دریا چرا چو سنگ و گهر
76. ۷۶در آن‌ گزیده ‌گرانمایگان نشست نشیبدر آن‌ گرفته سبک پایگان ‌قرار زیر
77. ۷۷چو این بگفت بخوشید خونم اندر تنچو این بگفت به توفید جانم اندر بر
78. ۷۸سرو دمش نه هر آن را که در فراز مقامسرودمش نه هر آن را که در فرود مقر
79. ۷۹از آن فراز فزاید ورا نبالت و قدرازین فرود کم آید ورا جلالت و فر
80. ۸۰به‌کاخ خواجه ‌که میزان دانش و هنرستز فرط وقع بود انحطاط دانشور
81. ۸۱نگر دو کفهٔ میزان که مایلست در آنگران به ‌سمت نگون و سبک به سوی زبر
82. ۸۲نه بادبان گه طوفان طیاره غرق شودگرش زمام نگیرد گرانی لنگر
83. ۸۳در آن مکابره من تندگشته با جاناندر آن محاوره من‌ گرم ‌گشته با دلبر
84. ۸۴که ناگه از در پیری خمیده قد چو کماندمان درآمد با موی شیرگون از در
85. ۸۵قدش به هیات‌ گفتی‌ کمان حلاجستشمیده پنبهٔ محلوجش از کرانهٔ سر
86. ۸۶مرا ز حالت آن پیر حالتی رو دادکه پای‌تا سر حیرت شدم چو نقش صور
87. ۸۷همین نه یاد نگارین شدم ز یاد برونکه یاد هر دو جهانم شد از خیال بدر
88. ۸۸سرودمش چه‌کسی ‌گفت پیریم سیاحگهی چو باد شتابان به بحر وگاه ببر
89. ۸۹به دهر دیده بسی سوک و سور و سود و زیانفراز و پست و نشاط و ملال و نفع و ضرر
90. ۹۰ز بصره و حلب و شام و مصر و قسطنطینز نوبه و حبش و چین و روم وکالنجر
91. ۹۱همه بدایع ایام‌کرده استیفاز هر صنایع آفاق‌ گشته مستحضر
92. ۹۲سرودش ز نوادر بدیع‌تر سخنیکه نقش می نپذیرد چنان به لوح فکر
93. ۹۳شنیده ای ز کسی در زمانه‌ گفت بلیشنیده‌ام سخنی غم بر و نشاط آور
94. ۹۴قصیده‌ایست موشح به صدهزار حلیچکامه‌ایست مطرز به صدهزار غرر
95. ۹۵ز نعت احمد مختار بینیش زینتز مدح حیدرکرار یابیش زیور
96. ۹۶قویم ‌گشته بدو حسن ملت احمدسدیدگشته به دو سور مذهب جعفر
97. ۹۷سطور او همه تابنده چون به چرخ نجومنقوش او همه رخشنده چون به باغ زهر
98. ۹۸ز نقش نون خطوطش فلک ‌کند یارهز شکل میم حروفش فلک‌کند پرگر
99. ۹۹بدایتش همه در قدح ‌گردش‌ گردوننهایتش همه در مدح خواجهٔ قنبر
100. ۱۰۰سرودمش‌ ز کدامین ‌کس آن چکامه‌؟ سرودز بوالفضایل قاآنی آسمان هنر
101. ۱۰۱بگفت ‌این و به ‌زانو نشست و یال فراختز سر نهاده‌ کلاه از میان ‌گشاد کمر
102. ۱۰۲بدان فصاحت ‌کاحسنت خاست از خارهبه لحن دلکش برخواند این قصیده زبر