1. ۱دوشینه‌ کاین نیلی صدف‌ گشت ازکواکب پر درردر زد یکی گفتم کیی گفتا منم بگشای در
2. ۲جستم ز جا رفتم دوان آسیمه‌سر دل‌دل‌کنانتا جویم از نامش نشان تا گیرم از حالش خبر
3. ۳پرسیدم آخر کیستی دزدی گدایی چیستیبی‌موجبی را نیستی همچون غریبان دربدر
4. ۴رین پاسخ آ‌مد در غضب برزد صداکای بی‌ادبرهزن نیم‌کاین نیمه‌شب آرم به هرکویی‌گذر
5. ۵بگشای در تا دانیم جان بر قدم افشانیمبر چشم و سر بنشانیم سازی حکایت مختصر
6. ۶از آن صدای آشنا در موج خون‌ کردم شناجانم ز خجلت در عنا هوشم ز حیرت در فکر
7. ۷ناگه به خود لرزیدما وانگه به سر لغزیدمامانا خطا ورزیدما کز آن خطا دیدم خطر
8. ۸آسیمه‌سار و سرنگون او از برون من از دروناو غرق خوی من غرق خون او منتظر من محتضر
9. ۹القصه با صد پیچ و تاب از جای جستم باشتاباز خجلتم جان در عتاب از حسرتم خون در جگر
10. ۱۰در باز کردم بر رخش دیدم جمال فرخشوز شرم شیرین پاسخش افتاده در بوک و مگر
11. ۱۱ترکی درآمد خوی زده یک ساتکینی می زدهخوی بر جمال وی زده چون بر گل سوری مطر
12. ۱۲خویش چو آتش توسنا، رویش به خوبی سوسناکالریم غنجاً اذرنا و البدر حسناً ان سفر
13. ۱۳غنجش‌ فزون نازش فره جعدش‌ همه بند و گرهگیسو فتاده چون زره از طرف دوشش‌ تا کمر
14. ۱۴روشن‌رخ و تاریک‌مو شیرین‌زبان و تلخ‌گودشمن نهاد و دوست‌رو نیکوجمال و بدسیر
15. ۱۵گیسو زره قامت‌سنان مژگان‌خدنگ ابروکماندل آهن و تن‌پرنیان خط‌جوشن و صورت‌ سپر
16. ۱۶فربه‌سرین لاغرمیان اندک‌سخن بسیاردانخورشید رو ذره‌دهان فولاددل سیماب‌بر
17. ۱۷باری چو آمد در سرا دید آنچنان پژمان مراگفتاکه بی‌موجب چرا از وصل من جستی حذر
18. ۱۸من ماهم و در تیره‌شب از من رمیدی بی‌سببدر تیره‌شب ماه‌ای عجب نیکوتر آید در نظر
19. ۱۹گفتم خطا کردم خطا ایدون عطا باید عطاای رویت آرزم ختا ای مویت آشوب تتر
20. ۲۰گفتا بهل این های و هو عذر گنه چندین مجوبرخیز و سنگین‌کن سبو زان بادهٔ پر شور و شر
21. ۲۱زان باده‌ کز وی خار خشک آرد دو صد من بید مشکاز رنگ‌و بو چون ‌لعل ‌و مشک ‌از زیب‌ و فر چون ماه و خور
22. ۲۲دفع کرب رفع تَرَح کان طرب جان فرحریحان دل روح قدح نیرام غم نور بصر
23. ۲۳بویش به عنبر ماندا رنگش به ‌گوهر ماندابیجادهٔ‌تر ماندا لؤلؤی خشک مستقر
24. ۲۴هم عقل را پیوند ازو هم جان و دل خرسند از اوهم اهرمن در بند ازو هم زو معاصی مغتفر
25. ۲۵از بسکه صافست و روان هم ظاهرست و هم نهانهمچون مضامین در بیان همچون معانی در صور
26. ۲۶بق زان خورد پیلی شود در جو چکد نیلی شودوز آن ابابیلی شود خجلت‌ده طاووس نر
27. ۲۷نادان از آن‌ گر نوشدا از تنگ ظرفی جوشداتا روز حشر ار کو شدا در گل فروماند چو خر
28. ۲۸حالی ز جا برخاستم خاطر ز غم پیراستمبزم نشاط آراستم ترتیب دادم ماحضر
29. ۲۹آماده کردم بهر وی تار و رباب و چنگ و نینقل و کباب و جام و می اسباب عشرت سربه‌سر
30. ۳۰بگشودمش بند قباگفتم زهی شیرین‌لبااهلا و سهلا مرحبا اشرب فقد حان السحر
31. ۳۱زینسان که آرام دلی زینسان که شمع محفلیعیش جهان را حاصلی نبود ز وصلت خوبتر
32. ۳۲بیگانگی از سر بنه بیگانگی جستن نه بهبنشین بخور بستان بده شادی بیاور غم ببر
33. ۳۳هم بذله بشنو هم بگو هم دل بجو هم‌ گل ببوهم ساتکین کش هم سبو هم انگبین خور هم شکر
34. ۳۴خواهد گذشتن چون جهان زان رخش غم بیرون جهانکز نقش پیدا و نهان باقی نمی‌ماند اثر
35. ۳۵شادی خوشست و خرمی‌ کز نقش بیشی و کمیجز عیش‌ جان آدمی نخل بقا ندهد ثمر
36. ۳۶اینست نقد حال ما کز اوست فرخ فال ماقسمت ز ماه و سال ما جز آن نباشد ای پسر
37. ۳۷امشب من از وصلت خوشم فردا ز غم در آتشمزیرا که فردا می‌کشم رخت عزیمت بر سفر
38. ۳۸نام سفر چون برده شد آن شوخ‌چشم آزرده شدوز غم چنان افسرده شد کاندر خزان شاخ شجر
39. ۳۹زالماس مرجان‌سای شد از جزع مرجان‌زای شداز دست رفت از پای شد هی زد برو.هی زد به سر
40. ۴۰هی ‌گریه ‌کرد و هی جزع هی ناله ‌کرد و هی فزعهی‌گفت اسکت یا لکع عذبت طرفی بالسهر
41. ۴۱خیری نمود از ارغوان چنبر نمود از خیزرانافشاند برگل ضیمران آزرد یاقوت ازگهر
42. ۴۲پرتاب کرد از سر کله از ده هلال آزرد مهصد خنجرش در هر نگه صد ناچخش در هر نظر
43. ۴۳هی ریخت برگل‌گوهرا هی بیخت بر مه عنبراهی بر سمن از عبهرا بارید مروارید تر
44. ۴۴جوشیدش از تنور دل آبی که طوفان زو خجلچون نوح هردم متصل‌گویان‌که ربی لاتذر
45. ۴۵گفتم چرا گشتی چنین گفتا برو خامش نشینچندم ز خود سازی غمین چندم ز بد گویی بتر
46. ۴۶می‌بینمت چون بوالهوس مشتاق چیزی هر نفسچون غافلان از پیش و پس‌ آشفته‌حال آسیمه‌سر
47. ۴۷گه پیشه‌یی را مخترع‌ گه شیوه‌یی را متبعفاخش الاله سوء فلعلک و احذرن کل الحذر
48. ۴۸نه عارفی نه متقی نه باده‌خواری نه شقینه پاک‌دامن نه نقی نه پیش‌بین نه پس‌نگر
49. ۴۹این آرزو باری بهل‌کز من نخواهی شد بحلدانم خجل گردی خجل گر رخت بندی از حضر
50. ۵۰حالی سفر کردن چرا رنج سفر بردن چراجان و دل آزردن چرا از بهر مشتی سیم و زر
51. ۵۱چند از پی خیل و رمه این های و هوی وین دمدمهدنیا نماند این همه‌گیتی نیرزد اینقدر
52. ۵۲گیرم سفرکامت دهد خورشیدسان نامت دهدیک صبح تا شامت دهد از خاوران تا باختر
53. ۵۳چندان نیرزد این عناکز حضرتی ‌گردی جداکاو را ظفر بخشد خدا بر خسروان نامور
54. ۵۴شاه آفریدون‌کز سمک بررفته صیتش تا فلکبا خلق و کردار ملک با خلق و دیدار بشر
55. ۵۵فرخنده شاه راستین‌کش‌کان بود در آستینبا قدر او گردون زمین با جود او دریا شمر
56. ۵۶مغلوب حکمش‌ چار حد منکوب قهرش دیو و ددهم حکمران بر نیک و بد هم قهرمان بر خیر و شر
57. ۵۷بر عالم و آدم‌کیا کاخش مطاف ازکیاجنت ز خلقش یک‌گیا دوزخ ز قهرش یک شرر
58. ۵۸عین زمین عون زمان شاه جهان ماه مهانغیث‌کرم غوث امان فصل ادب اصل هنر
59. ۵۹کان بهی بحر بها هم با دَها هم با نُهاخورشید با رایش سها یاقوت با جودش‌ مدر
60. ۶۰مذبوح از تیغش سمک مجروح از رمحش فلکمرجوح با خلقش ملک مطروح با نطقش شکر
61. ۶۱خشمش چو دوزخ جانگزا قهرش چو جنت جانفزاهم تابع حکمش قضا هم پیرو امرش قدر
62. ۶۲عالم ز عدل او حرم رایج به عهد اوکرمبابی ز خلق او ارم تابی ز تیغ او سقر
63. ۶۳ای چون شعاع مهر و مه تیغت گشوده خشک و تروی چون فروغ صبحگه صیتت‌ گرفته بحر و بر
64. ۶۴خنگت صبا تیغت وبا از این وبا وز آن صباخاک بداندیشان هبا خون ستم‌کیشان هدر
65. ۶۵بر هر بلیدی قهر ران بر هر بلادی قهرمانبر هر امینی مهربان در هر زمینی مشتهر
66. ۶۶روزی که از تیغ گوان از خاک روید ارغوانوز نوک ناوک خون روان گردد چو پشت نیشتر
67. ۶۷از گرد و خون خاک زمین ماند به جامهٔ اهل چینکز اطلس استش آستین وز قندز استش آستر
68. ۶۸از بس سنان و تیغ و شل بارد به تنها متصلوز بس خدنگ جان‌گسل‌گردد به دلهاکارگر
69. ۶۹گویی خدای آسمان می‌نافرید اندر جهانجز خنجر و تیغ و سنان جز ناچخ و تیر و تبر
70. ۷۰وز بسکه جان اهل کین با خاک ره گردد عجینگویی همه خاک زمین جان داردی چون جانور
71. ۷۱چون از کمین آیی برون جاری کنی جیحون خوناز نیش تیغ آبگون وز نوک تیغ جان شکر
72. ۷۲رمحت بدرد تا فلک تیغت ببرد تا سمکنقش بقا سازند حک این از نشیب آن از زبر
73. ۷۳گوید عدویت دمبدم از خوف جان در هر قدمیا حبذا دارالعدم یا مرحبا دارالسقر
74. ۷۴گوید ز بس خوف قصاص آین المفر آین المناصاَین النجاهٔ اَین الخلاص اَین المقام اَین المقر
75. ۷۵شاها مرا یک ملتمس باقیست بشنو یک نفسکافکنده چرخم در قفس چون طایر بی‌بال و پر
76. ۷۶سالیست افزون تا مرا زاقران نمودی برتراهم سیم داد هم زرا هم‌ گنج دادی هم‌ گهر
77. ۷۷بس زر و سیم و خواسته بخشیدیم ناخواستهواکنون ز جا برخاسته عزمم به آهنگ سفر
78. ۷۸نه اسب دارم نه رهی وز سیم و زر جیبم تهیهم در سرم فکر مهی هم در دلم عزم خطر