1. ۱دوش چو شد بر سریر چرخ مدورماه فلک جانشین مهر منوّر
2. ۲طرفه غزالم رسید مست و غزلخوانبافته از عنبرش به ماه دو چنبر
3. ۳تعبیه‌ کردست‌ گفتی از در شوخیماه منور به چین مشک مدور
4. ۴غرّهٔ غَرّار او به طرهٔ طرّارقرصهٔ‌ کافور بد به طبلهٔ عنبر
5. ۵یا نه تو گفتی زگرد موکب داراگوشهٔ ابرو نمود تیغ سکندر
6. ۶تافته رویش به زیر بافته مویشبر صفت ذوالفقار در دل‌ کافر
7. ۷گفته چه خسبی ز جای خیز و بپیمایباده‌یی از رنگ و بو چو لالهٔ احمر
8. ۸باده ای ار فی‌المثل به سنگ بتابدگویی برجست از آن شرارهٔ آذر
9. ۹تا شودم باز چهره چون پر طاووس‌از گلوی بط به زیر خون‌ کبوتر
10. ۱۰گفتمش ای ترک ساده باده حرامستخاطر بر ترک خمر دار مخمّر
11. ۱۱گفت چه رانی سخن ندانی فرداهرچه خطا از عطا ببخشد داور
12. ۱۲رقص‌کند از نشاط صالح و طالحوجد کند بر بساط مومن و کافر
13. ۱۳خلق جهان را دو عشرتست و دو شادیاهل زمان را دو زینتست و دو زیور
14. ۱۴شادی عامی ز بهر حیدرکرارعشرت خاصی ز چهر خسرو صفدر
15. ۱۵آن شده قایم مقام ماه رسالتاین شده نایب مناب شاه فلک فر
16. ۱۶گفتمش اَستار این‌ کنایت برگیرگفتمش اسرار این حکایت بشمر
17. ۱۷حال مسمی بگو ز تسمیه بگریزحل معما بکن زتعمیه بگذر
18. ۱۸گفت که فردا مگر نه عید غدیرستعیدی بادش چو بوی عود معطر
19. ۱۹د‌ر به چنین روزی از جهاز هیونانساخت نشستنگهی رسول مطهر
20. ۲۰.گرد وی انبوه از مهاجر و انصارفوجی چون موج بحر بی‌حد و بی‌مر
21. ۲۱خرد و کلان خوب و زشت بنده و آزادپیر و جوان شیخ و شاب منعم و مطر
22. ۲۲برشد و گفتا الست اولی منکمگفتند آری ز ما به مایی بهتر
23. ۲۳د‌ست علی را سپس‌ ‌گرفت و برافراختقطب هدی را پدید شد خط محور
24. ۲۴گفت‌که ای خلق بنگرید تناتنگفت‌ که ای قوم بشنوید سراسر
25. ۲۵هرکش مولا منم علیش مولاستاوست پس از من به خلق سید و سرور
26. ۲۶یارب خواری ده آنکه او را دشمنیارب یاری ‌کن آنکه او را یاور
27. ۲۷حرمت این رو‌ز را سه روز پیاپیبگذرد از جرم خلق خالق اکبر
28. ۲۸شادی دیگر ازین در است که فرداشاه فریده‌رن بر آفتاب زند بر
29. ۲۹تیغی کش پادشاه کرده عنایتراست حمایل نمایدش چو دو پیکر
30. ۳۰تیغی ‌کان را شه از میان بگشادهاو به‌کمر استوار بندد ایدر
31. ۳۱تیغی لاغرتر از خیال مهندستیغی نافذتر از قضای مقدّر
32. ۳۲تیغی درکام خصم زهر مجسمتیغی در روز رزم مرگ مصوّر
33. ۳۳جوهر آن تیغ بر صحیفهٔ آن تیغمورچگانند در محیط شناور
34. ۳۴درکلف خسرو بگویمت به چه ماندرود رو‌ران درکنار بحر مقعر
35. ۳۵درکمر شاه لاغرست و عجب نیستماه بکاهد ز قرب خسرو خاور
36. ۳۶حرمت شه را روا بود که ببوسدصفحهٔ آن تیغ را خدیو دلاور
37. ۳۷ورنه ندیدم که کس نماید معجونسودهٔ الماس را به قند مکرر:
38. ۳۸یا نشنیدم‌که هیچگه ملک‌الموتغوطه زند اندر آب چشمهٔ ‌کوثر
39. ۳۹تیغ‌ که باید همی به زهرش آلودشاهش آلوده دارد از چه به شکر
40. ۴۰نی‌نی از آن تیغ پادشاه ببوسدتاش مرصع‌کند به لؤلؤ و گوهر
41. ۴۱گفتمش ای شوخ ازین عبارت شیرینشور برآو‌ردی از روان سخنور
42. ۴۲لیک مرا عیش تلخ‌ گشت از یراککند زبانم به مدح شاه مظفر
43. ۴۳گفت تو امشب به عیش‌ کوش‌که فردامن بر شه این قصیده خوانم از بر