1. ۱به هر بهار گُل از زیر گِل برآرد سرگلی برفت‌ که ناید به صد بهار دگر
2. ۲گلی برفت‌ کز امروز تا به دامن حشرگلاب اوست‌که جاری بود ز دیدهٔ تر
3. ۳گلی برفت ‌که با آنکه غنچه بود هنوزدو غنچه داشت به هریک هزار تنگ‌ شکر
4. ۴گلی ‌برفت ‌که ‌از مشک‌ چین دو سنبل داشتنهان به زیر دو سنبل دو لالهٔ احمر
5. ۵هلا که بود و کجا آمد و چه‌ گفت و چه شدکه هرچه بینم ازآن هر چهار نیست خبر
6. ۶چه‌شمع‌بودکه‌روشن نگشته گشت خموشچه شعله بود که ناجسته‌ گشت خاکستر
7. ۷چرا چو نجم سحر نادمیده‌کرد غروبچرا چو صبح دوم نارسیده ‌کرد سفر
8. ۸برفت از صدف خاک‌گوهری بیرونکه خلق‌ را صدف دیده‌ گشت پرگوهر
9. ۹فتاد از فلک مجد اختری به زمینکه جان خلق از آن اخترست پر اخگر
10. ۱۰شبیه شمس و قمر بود در شمایل حسنچو او بمرد تو گفتی بمرد شمس و قمر
11. ۱۱مدار عقل و هنر بود در فصاحت و نطقچو او بمرد تو گفتی برفت عقل و هنر
12. ۱۲رخش کبود شد از سیلی اجل عجبستکه‌ گل بنفشه شود یا که لاله نیلوفر
13. ۱۳به‌وقت زندگی ا ز حسن و وقت مرگ از غمبه هر دو حال جهان را نمود زیر و زبر
14. ۱۴گمان برم که جهان را خدا عقوبت‌ کردچراکه هجر وی از هر عقوبتیست بتر
15. ۱۵گشاده بود رخش بر جهان دری ز بهشتنهفت چهره و شد بسته بر جهان آن در
16. ۱۶به باغ خلد خرامید و از شمایل خویشبه باغ خلد بیفزود باغ خلد دگر
17. ۱۷مگو که زیور حسنش فزون شود ز بهشتکه او ز چهره فزاید بهشت را زیور
18. ۱۸چه بود این خبر این قاصد ازکجا آمدکه‌کاش نامده بود و نداده بود خبر
19. ۱۹به حق‌ پناه برم ‌کاین خبر نباشد راستبه حیرتم‌که چگویم چسان ‌کنم باور
20. ۲۰گل شکفته به یکدم چگونه ریخت ز شاخمه دو هفته به یک ره چگونه شد ز نظر
21. ۲۱بهار تازه به آنی چگونه‌گشت خزاندرخت میوه به بادی چگونه ریخت ثمر
22. ۲۲شنیده‌ایدکه نشکفته بفسرد لالهشنیده‌اید که نارسته پژمرد عبهر
23. ۲۳امیرزاده نه ما جمله چاکران توییمترا که ‌گفت‌ که بی‌چاکران روی سفر
24. ۲۴تراکه نفع سخایت به مور و مار رسیدبه مور و مار سپردیم خاکمان بر سر
25. ۲۵تراکه از کرمت شاد بود دشمن و دوستزکف چو دشمن دادیم دوستی بنگر
26. ۲۶ز رفتن تو اگر رفتگان خوشند چسودکه ماندگان ترا ماند داغها به جگر
27. ۲۷پدر هنوز درین ذوق بود کز سر شوقهزار تحفه فرستد ترا ازین ‌کشور
28. ۲۸برای بازوی تو حرز سازد از یاقوتز بهر فرق تو افسر فرستد ازگوهر
29. ۲۹تراکه‌گفت‌که از چوب نخل سازی حرزترا که‌ گفت‌که از خاک ره‌کنی افسر
30. ۳۰پدر هنوز علی‌رغم دشمنان می‌خواستکه بسترت ‌کند از سیم و بالشت از زر
31. ۳۱ترا که‌ گفت‌ که از لوح قبر کن بالینترا که ‌گفت ‌که از خاک ‌گور کن بستر
32. ۳۲پدر هنوزت طوق‌ کمر نساخته بودکه دست مرگت شد طوق و طاق گور کمر
33. ۳۳به جای آنکه به تخت جلال بنشینیدریغ بود که بر تخته افتدت پیکر
34. ۳۴به جای آنکه‌ کنندت به‌بر لباس حریردریغ بود ز بردت‌کفن‌کنند به‌بر
35. ۳۵به جای آنکه نهی سر فراز بالش زردریغ بود به خشت لحد گذاری سر
36. ۳۶دریغ بود که کافور مردگان پاشندبه‌گیسویی‌که ز خود داشت نکهت عنبر
37. ۳۷تو آن کبوتر عرشی‌ کنون ز غصه منالگر از قفس به سوی آشیان‌گشودی بر
38. ۳۸ترا خدای دهد جای در کنار نبیچه این نبی پدرت باشد و چه پیغمبر
39. ۳۹تراست جای به هرحال در کنار رسولمشو غمین‌ که جدا ماندی از کنار پدر
40. ۴۰بزرگوار امیرا به بندگان خدایبسی نخواسته دادی هزار گنج‌ گهر
41. ۴۱اگر خدای تو یک گوهر از تو خواست مرنجکه ترسم از تو برنجد حکیم دانشور
42. ۴۲که‌ گو‌هری چو نبخشی ‌که خواست از تو خدایچرا نخواسته بخشی به بغده بی‌حد و مر
43. ۴۳و دیگر آنکه تو دانی خدای با هرکسهزار بار بود مهربانتر از مادر
44. ۴۴هزار مادر اگر بشمریم تا حواتمام صادر از اوییم و او بود مصدر
45. ۴۵ولیک حکم قضا و قدر بدان رفتستکه در زمانه نبینیم غیر رنج و خطر
46. ۴۶نهاده راحت ما را به رنج و ما غافلسپرده عشرت ما را به مرگ و ما ابتر
47. ۴۷گهی به طعنه‌که داد آفرین چه راند جور‌گهی به شکوه‌ که خیرآفرین چه جوید شر
48. ۴۸اگرچه حق ز پی امتحان دانش مادو صد مثال نهادست در نهاد بشر
49. ۴۹مگر نه داروی تلخ حکیم ‌گاه علاجبه ‌کام ما دهد از روی طبع طعم شکر
50. ۵۰مگر نه این رگ شریان ‌که رشتهٔ تن ماستدهیم مزد به فصاد تا زند نشتر
51. ۵۱ز باده تلختری نیست‌کش خوریم به ذوقکه تلخیش به طبیعت حلاوت آرد بر
52. ۵۲ز بانگ زیر و بم چنگ‌ کی به رقص آییماگر بر آن نزند زخمه مرد خنیاگر
53. ۵۳ولی چو عشرت عقبی نهان ز دیدهٔ ماستخواص مرگ ندانیم وزان‌کنیم حذر
54. ۵۴به عیش فانی دنیا خوشیم و غافل ازینکه سود او همه سوم‌ست و نفع او همه ضر
55. ۵۵بر اسب چوبین کودک چه آگهی داردکه چیست تخت سلبمان و رخشِ رستم زر
56. ۵۶رئیس ده چو به دهقان همی دهد فرمانهمی چه داند خاقان کدام یا قیصر
57. ۵۷ز آب شور بیابان عرب به وجد آیدچه آگهیش‌ که تسنیم چیست یا کوثر
58. ۵۸چو عنکبوت مگس‌گیرد آنچنان داندکه اژدهای دمان را کشد به‌کام اندر
59. ۵۹چوگربه حمله به موشان برد چنان داندکه قلب لشکر دارا دریده اسکندر
60. ۶۰به کرم سیب کس ار داستان پیل کندبه خویش پیچد و افسانه داندش یکسر
61. ۶۱مگس بپرد و در چشم نایدش سیمرفرس بپوید و در وهم نایدش صرصر
62. ۶۲گمان برد حبشی در حبش‌که چهرهٔ اوهمی به فر و بها باج‌گیرد از قیصر
63. ۶۳ولی اگر به سیاحت رود به خطهٔ رومز شرم همچو زنان چادر افکند بر سر
64. ۶۴ز شوق این سخن آن صفدران خبر دارندکه پیش تیر بلا جان و دل‌کنند سپر
65. ۶۵بلا به لفظ عرب امتحان بود یعنیکه بنده را به بلا امتحان‌کند داور
66. ۶۶ولا بزرگ بود چون بلا بزرگ بودنشان فراخور شأن‌ست و جامه درخور بر
67. ۶۷هزار سال فزونست تا حسین علیشهیدگشته و نامش هنوز بر منبر
68. ۶۸خدای در همه حالی منزه ست از خلقولی ز غایت لطفست خلق را رهبر
69. ۶۹برای ماست‌گر ایمان وکفر بخشد سودخدای را چه‌ که ما مومنیم یا کافر
70. ۷۰اگر بهشت و سقر فرق دارد از پی ماستخدای را چه تفاوت ‌کند بهشت و سقر
71. ۷۱ستاره تابد و پیشش یکیست پاک و پلیدسحاب بارد و نزدش یکیست خار و شجر
72. ۷۲اگر مراد تو یزدان بود مراد مخواهرضای دوست طلب وز رضای خود بگذر
73. ۷۳ز من امیرا یک نکتهٔ دیگر بنیوشعبث مجوی ‌کت از دست رفت یک گوهر
74. ۷۴تو مال خویش سپاری به هرکه چاکر تستبدین بهانه‌که‌گویی امین بود چاکر
75. ۷۵چنان خدای ‌که خود چاکر آفرین دانیشبه حفظ مال تو از چاکری بود کمتر
76. ۷۶تو بشنو اندکی امروز پند قاآنیکه‌ کارت آید فردا به عرصهٔ محشر