1. ۱صحرا آماده روشن بود
2. ۲و شب از سماجت و اصرار خویش دست می کشید
3. ۳من خود گرده های دشت را بر ارابه ئی توفانی در نور دیدم
4. ۴این نگاه سیاه آزرمند آنان بود تنها تنها که از روشنائی صحرا
5. ۵جلوه گرفت
6. ۶و در آن هنگام که خورشید عبوس و شکسته دل از دشت می گذشت
7. ۷آسمان ناگزیر را به ظلمتی جاودانه نفرین کرد
8. ۸بادی خشمناک دو لنگه در را بر هم کوفت
9. ۹و زنی در انتظار شوی خویش هراسان از جا برخاست
10. ۱۰چراغ از نفس بوینک باد فرو مرد
11. ۱۱و زن شرب سیاهی بر گیسوان پریش خویش افکند
12. ۱۲ما دیگر به جانب شهر تاریک باز نمی گردیم
13. ۱۳و من همه جهان را در پیراهن روشن تو خلاصه می کنم
14. ۱۴سپیده دمان را دیدم که بر گرده اسبی سرکش بر دروازه افق به انتظار
15. ۱۵ایستاده بود
16. ۱۶و آنگاه سپیده دمان را دیدم که نالان و نفس گرفته از مردمی که
17. ۱۷دیگر هوای سخن گفتن به سر نداشتند
18. ۱۸دیاری نا آشنا را راه می پرسید
19. ۱۹و در آن هنگام با خشمی پر خروش به جانب شهر آشنا نگریست
20. ۲۰و سرزمین آنان را به پستی و تاریکی جاودانه دشنام گفت
21. ۲۱پدران از گورستان باز گشتند
22. ۲۲و زنان گرسنه بر بوریاها خفته بودند
23. ۲۳کبوتری از برج کهنه به آسمان ناپیدا پر کشید
24. ۲۴و مردی جنازه کودکی مرده زاد را بر درگاه تاریک نهاد
25. ۲۵ما دیگر به جانب شهر سرد باز نمی گردیم
26. ۲۶و من همه جهان را در پیراهن گرم تو خلاصه می کنم
27. ۲۷خنده ها چون قصیل خشکیده خش خش مرگ آور دارند
28. ۲۸سربازان مست در کوچه های بن بست عربده می کشند
29. ۲۹و قحبه ئی از قعر شب با صدای بیمارش آوازی ماتمی می خواند
30. ۳۰علف های تلخ در مزارع گندیده خواهد رست
31. ۳۱و باران های زهر به کاریزهای ویران خواهد ریخت
32. ۳۲مرا لحظه ئی تنها مگذار
33. ۳۳مرا از زره نوازشت روئین تن کن
34. ۳۴من به ظلمت گردن نمی نهم
35. ۳۵همه جهان را در پیراهن کوچک روشنت خلاصه کرده ام و دیگر
36. ۳۶به جانب آنان باز نمی گردم