1. ۱آدم چو دید صورت زیبای دلفریبدر خویش یافت جانب او میل و اشتها! / گفتا که کیستی تو چنین بهر چیستی؟ / گفتا که آفریده حقّم کما تری‏ / گفت ای خدای این چه جمال است و این چه حسن؟ / در روی او چو می‏نگرم می‏روم ز جا! / گفتش خدای بنده‏ ای از بندگان ماست / خواهی که مونس تو بود خِطبه کن ز ما / پس خِطبه کرد و خِطبه خدا خواند و عقد کرد / کابین قرار داد که آموزدش هدا / پس روی کرد جانب حوا ز روی مهر / گفتا بیا به پیش من ای ماه دلربا / از حق ندا رسید که برخیز ای صفی / رو جانب صفیه چنین است امر ما / گفتا که خیر، چون شود این گر تو طالبی! / برخیز خود ز جای و به نزدیک ما بیا!! / برخاست آدم و سوی حوا روانه شد / با او زفاف کرد به ما شاء کیف شا!