1. ۱مژده آمد از قدوم آنکه دل جویای اوستجان به استقبالش آمد آنکه جان مأوای اوست / مژدگانی ده قدومش را که اینک می‏رسد / آنکه جان مست شراب عشق روح‏ افزای اوست‏ / مژدگانی ده دلا کاینک رسید اینک رسید / آن که این هفت آسمان یک قطره از دریای اوست / آنکه آزادان عالم بر در او بنده ‏اند / آنکه شاهان جهان را جمله سر در پای اوست / اینک آمد آنکه آگاه است از کار همه / قول و فعل خلق مشهود دل دانای اوست / اینک آمد آنکه سرو قد و ماه روی او / هرچه دارد از نکوئی جمله از بالای اوست / ناله ‏های زار ما بر بوی گلزار وی است / داغ‏های سینه ما سایه گلهای اوست / اینک آمد تا که در جان و دل من جا کند / آنکه هم جان جای او پیوسته هم دل جای اوست‏ / در دل هر ذره روشن تابشی از مهر او / در سر هر قطره پیدا شوری از دریای اوست‏ / اینک آمد تا نوازد خاطر هر خسته ‏ای / گو دلش صفرائی و اندر سرش سودای اوست / در دل هر عارفی از سرّ او گنجینه ‏ای / در سر هر عاشقی شوری ز استغنای اوست / اینک آمد آن سر و سرکرده ارباب عشق / آنکه عشق عاشقان از عشق مادرزای اوست / آنکه روح این جهانست و روان آن جهان / هر دو عالم را رواج از همت والای اوست / باغ و صحرای زمین خرم ز آب و لطف او / قبه ‏های آسمان را فخر از بالای اوست / اینک آمد آن شهنشاه جهان خلق و امر / آنکه عالم سر به سر مقهور استیلای اوست / پادشاه صورت و معنی مؤید از اله / آنکه جسم و جان عالم صورت از معنای اوست / نائب رحمان، خلیفه حق، امام بر و بحر / مهدی هادی که قصر پادشاهان جای اوست‏ / آنکه جدش مصطفی و جد ثانی مرتضاست / جد ثالث سبط ثانی ده وصی آبای اوست / آنکه حقش با نبی هم کنیه و هم نام کرد / خلق و خلقش مثل خلق و خلق بی‏همتای اوست / علم دانایان عالم یک سخن از علم او / جود و بخششهای حاتم یک نم از دریای اوست / حکمرانی ریشه ‏ای از طره دستار او / پادشاهی جبه ‏ای بر قامت والای اوست / آنکه گر یک لحظه در عالم نباشد سایه‏ اش / این زمین یک لقمه سازد هرچه بر بالای اوست / آنکه در خلوت کند هر عابدی او را دعا / آنکه در هر محفلی گلبانگی از هیهای اوست / غیبت چندین نبی برهان اخفای وی است / عمر خضر و نوح و عیسی حجت ابقای اوست / اینک آمد تا که عدل او ببندد دست ظلم / زیردستان را بشارت روز استیلای اوست / اینک آمد تا که برخیزاند از جا خلق را / تا نشیند هر کسی جائی که آنجا جای اوست / اینک آمد تا بپاشد از هم اجزای جهان / باز پیوندد به هم نوعی که حکم رای اوست / آمد آنکو در دمد در صور، اسرافیل وار / تا برون آید ز خاک آنکو به جان مولای اوست / در دمد در صور دم تا سر برون آرد ز خاک / آن شقی مُدبری کو دشمن آبای اوست‏ / تا که هر نیک و بدی یابد سزای خویشتن / بیشتر زانکو رود جائی که آن مأوای اوست / اینک آمد آنکه جنت بهر اصحاب وی است / آنکه اطباق جهنم مسکن اعدای اوست / اینک آمد آنکه زاهد را ز دنیا سیر کرد / عابد اندر انتظار وعده فردای اوست / چون برون آید ز ابر اختفا خورشیدوار / بر زمین آید کسی کو چرخ چارم جای اوست / هر که دارد گوش جان وقف حدیث او کند / هر که دارد چشم دل حیرانِ سر تا پای اوست / دست او بر هر سری آید شود عقلش تمام / این سخن از حق رسید از گفته آبای اوست / دست بر دوش بخیلی چون زند حاتم شود / این کرامت قطره‌‏ای از بحر بخشش‌های اوست / گر بود بد دل ز لطفش مالک اشتر شود / این ز یمن صولت قهار استیلای اوست‏ / از لقایش شیعه را افزون شود سمع و بصر / این ز نور طلعت جان‏بخش روح افزای اوست / چون نیفزاید لقایش چشم را و گوش را / چشم را سیمای او و گوش را آوای اوست‏ / نافه را دل خون بود از خاک خدّ ایمنش / دیده خورشید حیرانِ رخ زیبای اوست / در بتان آتش فتد بتخانه‏ ها ویران شود / از فروغ نور توحیدی که بر سیمای اوست / هر کجا گنجی است در ویرانه‏ ای آید برون / تا شود معمور آن تن کو سرش در پای اوست / سنگ در بحر کف بخشنده‏ اش گوهر شود / کشتگان فقر را احیا ز بخشش‏های اوست / انس و جن دیو و ملک در قبضه فرمان او / خاتم ملک سلیمان در ید بیضای اوست / با عصا و سنگ موسی و دم عیسی بود / چشمه‌ها از سنگ آرد چوب اژدرهای اوست‏ / تشنه سیراب و گرسنه سیر گردد زان حَجَر / وقت حاجت در سفرها زاد لشکرهای اوست / در برش دِرع نبی بر سر عِمامه مصطفی / رایت و شمشیر او هم در ید طولای اوست / ذوالفقار مرتضی بیرون کشد چون از نیام / از نهیبش آب گردد هر که از اعدای اوست / قوت چل مرد دارد دست چون بیرون کند / اعظم اشجار را از جا کند گر رای اوست / در همه روی زمین نگذارد او جای خراب / مرده در زیر زمین هم خرم از بالای اوست / یکدگر را مژده بخشند و بشارتها دهند / هر که از اموات از جان بنده و مولای اوست / هر که امروز از فراق روی او سوزد چو شمع / بی‏گمان فردای رجعت موسم احیای اوست / هر که بهر نصرتش امروز دارد انتظار / در حقیقت او شهید معرکه فردای اوست / ای صبا از من پیامی سوی آن درگاه بر / که فلان شوق تو در هر جزوی از اجزای اوست / گرچه از تقوی و طاعت نیستش بال و پری / در ره حق شوق روح‏ افزای تو پرهای اوست / نقد قلبی دارد و محتاج اکسیر شماست / گر تو را پروای او نبود کرا پروای اوست‏ / ای خدا توفیق ده تا سر نهم بر پای او / کین سر سودائیم سودائی سودای اوست / نیست تاب فرقت او در دل من بیش از این / آتشی در جان مرا از شوق روح افزای اوست / فیض خامش کن که نتوانی ز وصفش دم زدن / آنچه گفتی هم کفی از موجه دریای اوست / خیز و استقبال کن پس جان و دل در پای ریز / آنکه را جان و دل و تن منزل و مأوای اوست / ‌