1. ۱غریو آمد از شهر توران زمینکه سهراب ششد کشته بر دست کین
2. ۲خبر زو بشاه سمنگان رسیدهمه جامه بر خویشتن بر درید
3. ۳بمادر خبر شد که سهراب گردبتیغ پدر خسته گشت وبمرد
4. ۴بزد چنگ وبدرید پیراهنشدرخشان شد آن لعل زیبا تنش
5. ۵برآورد بانگ وغریو وخروشزمان تا زمان او همی شد زهوش
6. ۶مر آن زلف چون تابداده کمندبر انگشت پیچد واز بن بکند
7. ۷زرخ مچیکیدش فرود آب خونزمان تا زمان اندر آمد نگون
8. ۸همی خاک تیره بسر برفگندبدندان همه گشت بازو بکند
9. ۹بسر بر فگند آتش وبر فروختهمه روی وموی سیاهش بسوخت
10. ۱۰همی گفت که ای جان مادر کنونکجائی سرشته بخاک اندرون
11. ۱۱چو چشمش بره بود گفتم مگربیایم زفرزند ورستم خبر
12. ۱۲گمانم چنان بود گفتم کنونبگشتی بگرد جهان اندرون
13. ۱۳پدررا همی جستی ویافتیکنون بآمدن تیز بشتافتی
14. ۱۴چو دانستم ای پور که آید خبرکه رستم دریدت بخنجر جگر
15. ۱۵دریغش نیآمد برآن روی توبر آن برز بالا وآن موی تو
16. ۱۶بر آن گردگاهش نیآمد دریغکه بدرید رستم مر آنرا بتیغ
17. ۱۷بپرورده بودم تنت را بنازببر بر بروز وشبان دراز
18. ۱۸کنون آن بخون اندرون غرقه گشتکفن بر ویال تو خرقه گشت
19. ۱۹کنون من کرا گیرم اندر کنارکه باشد همی مر مرا غمگسار
20. ۲۰کرا خوانم اکنون بجای تو پیشکرا گویم این درد وتیمار خویش
21. ۲۱دریغا تن وجان وچشم وچراغبخاک اندرون ماند از کاخ وباغ
22. ۲۲پدرجستی ای شیر لشکر پناهبجای پدر گورت آمد براه
23. ۲۳از امّید نومید گشتی بزاربخفتی بخاک اندرون زاروار
24. ۲۴از آن پیش کو دشنه را برکشیدجگرگاه سیمین تو بردرید
25. ۲۵چرا آن نشانی که مادرت دادنددادی بدو ونکردیش یاد
26. ۲۶نشان داده بود از پدر مادرتزبهر چه نآمد همی باورت
27. ۲۷کنون مادرت ماند پی تو اسیرپر از رنج وتیمار ودرد وزخیر
28. ۲۸چرا نآمدم با تو اندر سفرکه گشتی بکام دلت ماه وخور
29. ۲۹مرا رستم از دور بشناختیترا با من ای پور بنواختی
30. ۳۰نینداختی نیزه نزدت فرازنکردی جگرگاه ای پور باز
31. ۳۱همی گفت ومیخست ومیکند مویهمی زد کفت دست بر خوبروی
32. ۳۲زبس کو همی شیون وناله کردهمه خلقرا چشم پر ژاله کرد
33. ۳۳برآن گوه بیهش بیفتاد ومستهمه خلقرا دل بروبر بخست
34. ۳۴بیفتاد بر خاک وچون مرده گشتتو گفتی که خونش هم افسرده گشت
35. ۳۵بهوش آمد وباز نالش گرفتبر آن پور کشته سگالش گرفت
36. ۳۶زخون جگر کرد لعل آبرابیآورد آن تاج سهراب را
37. ۳۷همی زار بگریست بر تاج وتختهمی گفت ای خسروانی درخت
38. ۳۸بیآورد آن حرمهٔ باد پایکه در روز روشن بدو بود رای
39. ۳۹سر اسپ اورا ببر در گرفتجهانی بدو مانده اندر شکفت
40. ۴۰گهی بوسه بر سر زدی گه برویبمالید بر سمّ او روی وموی
41. ۴۱بیآورد آن جامهٔ شاهوارگرفتش چو فرزند اندر کنار
42. ۴۲زخون مژه خاک را لعل کردهمیگشت در خاک ودر خون بدرد
43. ۴۳بیآورد خفتان ودرع وکمانهمان نیزه وتیغ وگرز گران
44. ۴۴بیآورد زرّین لجام وسپرلجام وسپررا همی زد بسر
45. ۴۵کمندش بیآورد هشتاد بازبحلق خود اندر فگندش دراز
46. ۴۶بیآورد آن جوشن وخود اویهمی گفت کای شیر پرخاشجوی
47. ۴۷همان تیغ سهرابرا بر کشیدبیآمد روان دمّ اسپش درید
48. ۴۸بدرویش داد آن همه خواستهزر وسیم واسپان آراسته
49. ۴۹در کاخ بر بست وتختش بکندزبالا برآورد وخوارش فگند
50. ۵۰در کاخهارا سیه کرد پاکزکاخ وزایوان برآورد خاک
51. ۵۱فروهشت پس جامهٔ نیلگونهمان نیلگون غرق کرده بخون
52. ۵۲بروز وبشب نوحه کرد وگریستپس از مرگ سهراب سالی بزیست
53. ۵۳سرنجام هم در غم او بمردروانش بشد سوی سهراب گرد
54. ۵۴چنین گفت بهرام نیکو سخنکه با مردگان آشنائی مکن
55. ۵۵نه ایدر همی ماند خواهی درازبسچیده باش ودرنگی مساز
56. ۵۶بتو داد یکروز نوبت پدرسزدگر ترا نوبت آید بسر
57. ۵۷چنینست رازش نیآید پدیدنیابی بخیره چه جوئی کلید
58. ۵۸در بسته را کس نداند کشاددرین رنج عمر تو گردد بباد
59. ۵۹ولیکن که اندر گذشت از قضاچنین بد قضا از خداوند ما
60. ۶۰دل اندر سرای سپنجی مبندسپنجی مباشد بسی سودمند
61. ۶۱از این داستان روی بر تافتمبکار سیاوش بپرداختم
62. ۶۲یکی داستانست پر آب چشمدل نازک از رستم آید بخشم