1. ۱چنین گفت پس شاه گردن فرازکزین هرچه گفتید دارید راز
2. ۲بخواند آن زمان زال را شهریارکزو خواست کردن سخن خواستار
3. ۳بدان تا بپرسند ازو چند چیزنهفته سخنهای دیرینه نیز
4. ۴نشستند بیدار دل بخردانهمان زال با نامور موبدان
5. ۵بپرسید مر زال را موبدیازین تیزهش راه‌بین بخردی
6. ۶که از ده و دو تای سرو سهیکه رُسته‌ست شاداب با فرهی
7. ۷ازآن برزده هر یکی شاخ سینگردد کم و بیش در پارسی
8. ۸دگر موبدی گفت کای سرفرازدو اسپ گرانمایه و تیزتاز
9. ۹یکی زان به کردار دریای قاریکی چون بلور سپید آبدار
10. ۱۰بجنبید و هر دو شتابنده‌اندهمان یکدیگر را نیابنده‌اند
11. ۱۱سه‌دیگر چنین گفت کان سی سوارکجا بگذرانند بر شهریار
12. ۱۲یکی کم شود باز چون بشمریهمان سی بود باز چون بنگری
13. ۱۳چهارم چنین گفت کان مرغزارکه بینی پر از سبزه و جویبار
14. ۱۴یکی مرد با تیز داسی بزرگسوی مرغزار اندر آید سترگ
15. ۱۵همی بدرود آن گیا خشک و ترنه بردارد او هیچ ازآن کار سر
16. ۱۶دگر گفت کان برکشیده دو سروز دریای با موج برسان غرو
17. ۱۷یکی مرغ دارد بریشان کنامنشیمش به شام آن بود این به بام
18. ۱۸ازین چون بپرد شود برگ خشکبرآن بر نشیند دهد بوی مشک
19. ۱۹ازآن دو همیشه یکی آبداریکی پژمریده شده سوگوار
20. ۲۰بپرسید دیگر که بر کوهساریکی شارستان یافتم استوار
21. ۲۱خرامند مردم ازان شارستانگرفته به هامون یکی خارستان
22. ۲۲بناها کشیدند سر تا به ماهپرستنده گشتند و هم پیشگاه
23. ۲۳وزآن شارستان‌شان به دل نگذردکس از یاد کردن سخن نشمرد
24. ۲۴یکی بومهین خیزد از ناگهانبر و بومشان پاک گردد نهان
25. ۲۵بدان شارستان‌شان نیاز آوردهم اندیشگان دراز آورد
26. ۲۶به پرده درست این سخنها بجویبه پیش ردان آشکارا بگوی
27. ۲۷گر این رازها آشکارا کنیز خاک سیه مشک سارا کنی