1. ۱دو هفته برآمد بدو گفت شاهبه خورشید و ماه و به تخت و کلاه
2. ۲که برگویی آن جنگ خاقانیانببندی کمر همچنان بر میان
3. ۳بدو گفت شاها انوشه بدیروان را به دیدار توشه بدی
4. ۴بفرمای تا اسپ و زین آورندکمان و کمند و کمین آورند
5. ۵همان نیزه و خود و خفتان جنگیکی ترکش آگنده تیر خدنگ
6. ۶پرستنده‌ای را بفرمود شاهکه درباغ گلشن بیارای گاه
7. ۷برفتند بیدار دل بندگانز ترک و ز رومی پرستندگان
8. ۸ز خوبان رومی هزار و دویستتو گفتی به باغ اندرون راه نیست
9. ۹چو خورشید شیرین به پیش اندرونخرامان به بالای سیمین ستون
10. ۱۰بشد گردیه تا به نزدیک شاهزره خواست از ترک و رومی کلاه
11. ۱۱بیامد خرامان ز جای نشستکمر بر میان بست و نیزه بدست
12. ۱۲بشاه جهان گفت دستور باشیکی چشم بگشا ز بد دور باش
13. ۱۳بدان پر هنر زن بفرمود شاهزن آمد به نزدیک اسپ سیاه
14. ۱۴بن نیزه را بر زمین برنهادز بالا بزین اندرآمد چوباد
15. ۱۵به باغ اندر آورد گاهی گرفتچپ وراست بیگانه راهی گرفت
16. ۱۶همی هر زمان باره برگاشتیوز ابر سیه نعره برداشتی
17. ۱۷بدو گفت هنگام جنگ تبرگبدین گونه بودم چو غرنده گرگ
18. ۱۸چنین گفت شیرین که ای شهریاربدشمن دهی آلت کار زار
19. ۱۹تو با جامه پاک بر تخت زرورا هر زمان برتو باشد گذر
20. ۲۰بخنده به شیرین چنین گفت شاهکزین زن جز از دوستداری مخواه
21. ۲۱همی‌تاخت گرد اندرش گردیهبرآورد گاهی برش گردیه
22. ۲۲بدو مانده بد خسرو اندر شگفتبدان برز و بالا و آن یال و کفت
23. ۲۳چنین گفت با گردیه شهریارکه بی‌عیبی از گردش روزگار
24. ۲۴کنون تا ببینم که با جام مییکی سست باشی اگر سخت پی
25. ۲۵بگرد جهان چار سالار منکه هستند بر جان نگهبان من
26. ۲۶ابا هریکی زان ده و دو هزارز ایران بپای اند جنگی سوار
27. ۲۷چنین هم به مشکوی زرین منچه در خانهٔ گوهر آگین من
28. ۲۸پرستار باشد ده و دو هزارهمه پاک با طوق و با گوشوار
29. ۲۹ازان پس نگهدار ایشان تویکه با رنج و تیمار خویشان توی
30. ۳۰نخواهم که گویند زیشان سخنجز از تو اگر نو بود گر کهن
31. ۳۱شنید آن سخن گردیه شاد شدز بیغارهٔ دشمن آزاد شد
32. ۳۲همی‌رفت روی زمین را برویهمی آفرین خواند بر فر اوی