1. ۱اگر شاه دیدی وگر زیردستوگر پاکدل مرد یزدان‌پرست
2. ۲چنان دان که چاره نباشد ز جفتز پوشیدن و خورد و جای نهفت
3. ۳اگر پارسا باشد و رای‌زنیکی گنج باشد براگنده زن
4. ۴بویژه که باشد به بالا بلندفروهشته تا پای مشکین کمند
5. ۵خردمند و هشیار و با رای و شرمسخن گفتنش خوب و آوای نرم
6. ۶برین سان زنی داشت پرمایه شاهبه بالای سرو و به دیدار ماه
7. ۷بدین مسیحا بد این ماه‌رویز دیدار او شهر پر گفت و گوی
8. ۸یکی کودک آمدش خورشید چهرز ناهید تابنده‌تر بر سپهر
9. ۹ورا نامور خواندی نوش‌زادنجستی ز ناز از برش تندباد
10. ۱۰ببالید برسان سرو سهیهنرمند و زیبای شاهنشهی
11. ۱۱چو دوزخ بدانست و راه بهشتعزیز و مسیح و ره زردهشت
12. ۱۲نیامد همی‌زند و استش درستدو رخ را به آب مسیحا بشست
13. ۱۳ز دین پدر کیش مادر گرفتزمانه بدو مانده اندر شگفت
14. ۱۴چنان تنگدل گشته زو شهریارکه از گل نیامد جز از خار بار
15. ۱۵در کاخ و فرخنده ایوان اوببستند و کردند زندان او
16. ۱۶نشستنگهش جند شاپور بوداز ایران وز باختر دور بود
17. ۱۷بسی بسته و پر گزندان بدندبرین بهره با او به زندان بدند
18. ۱۸بدان گه که باز آمد از روم شاهبنالید زان جنبش و رنج راه
19. ۱۹چنان شد ز سستی که از تن بماندز ناتندرستی باردن بماند
20. ۲۰کسی برد زی نوش‌زاد آگهیکه تیره شد آن فر شاهنشهی
21. ۲۱جهانی پر آشوب گردد کنونبیارند هر سو به بد رهنمون
22. ۲۲جهاندار بیدار کسری بمردزمان و زمین دیگری را سپرد
23. ۲۳ز مرگ پدر شاد شد نوش‌زادکه هرگز ورا نام نوشین مباد
24. ۲۴برین داستان زد یکی مرد پیرکه گر شادی از مرگ هرگز ممیر
25. ۲۵پسر کو ز راه پدر بگذردستم‌کاره خوانیمش ار بی‌خرد
26. ۲۶اگر بیخ حنظل بود تر و خشکنشاید که بار آورد شاخ مشک
27. ۲۷چرا گشت باید همی زان سرشتکه پالیزبانش ز اول بکشت
28. ۲۸اگر میل یابد همی سوی خاکببرد ز خورشید وز باد و خاک
29. ۲۹نه زو بار باید که یابد نه برگز خاکش بود زندگانی و مرگ
30. ۳۰یکی داستان کردم از نوش‌زادنگه کن مگر سر نپیچی ز داد
31. ۳۱اگر چرخ را کوش صدری بدیهمانا که صدریش کسری بدی
32. ۳۲پسر سر چرا پیچد از راه اوینشست که جوید ابر گاه اوی
33. ۳۳ز من بشنو این داستان سر به سربگویم تو را ای پسر در بدر
34. ۳۴چو گفتار دهقان بیاراستمبدین خویشتن را نشان خواستم
35. ۳۵که ماند ز من یادگاری چنینبدان آفرین کو کند آفرین
36. ۳۶پس از مرگ بر من که گوینده‌امبدین نام جاوید جوینده‌ام
37. ۳۷چنین گفت گویندهٔ پارسیکه بگذشت سال از برش چار سی
38. ۳۸که هر کس که بر دادگر دشمنستنه مردم نژادست که آهرمنست
39. ۳۹هم از نوش‌زاد آمد این داستانکه یاد آمد از گفته باستان
40. ۴۰چو بشنید فرزند کسری که تختبپردخت زان خسروانی درخت
41. ۴۱در کاخ بگشاد فرزند شاهبرو انجمن شد فراوان سپاه
42. ۴۲کسی کو ز بند خرد جسته بودبه زندان نوشین‌روان بسته بود
43. ۴۳ز زندانها بندها برگرفتهمه شهر ازو دست بر سر گرفت
44. ۴۴به شهر اندرون هرک ترسا بدنداگر جاثلیق ار سکوبا بدند
45. ۴۵بسی انجمن کرد بر خویشتنسواران گردنکش و تیغ‌زن
46. ۴۶فراز آمدندش تنی سی‌هزارهمه نیزه‌داران خنجرگزار
47. ۴۷یکی نامه بنوشت نزدیک خویشز قیصر چو آیین تاریک خویش
48. ۴۸که بر جندشاپور مهتر توییهم‌آواز و هم‌کیش قیصر تویی
49. ۴۹همه شهر ازو پرگنهکار شدسر بخت برگشته بیدار شد
50. ۵۰خبر زین به شهر مداین رسیدازان که آمد از پور کسری پدید
51. ۵۱نگهبان مرز مداین ز راهسواری برافگند نزدیک شاه
52. ۵۲سخن هرچ بشنید با او بگفتچنین آگهی کی بود در نهفت
53. ۵۳فرستاده برسان آب روانبیامد به نزدیک نوشین‌روان
54. ۵۴بگفت آنچ بشنید و نامه بدادسخنها که پیدا شد از نوش‌زاد
55. ۵۵ازو شاه بشنید و نامه بخواندغمی گشت زان کار و تیره بماند
56. ۵۶جهاندار با موبد سرفرازنشست و سخن رفت چندی به راز
57. ۵۷چو گشت آن سخن بر دلش جای گیربفرمود تا نزد او شد دبیر
58. ۵۸یکی نامه بنوشت با داغ و دردپرآژنگ رخ لب پر از باد سرد
59. ۵۹نخستین بران آفرین گستریدکه چرخ و زمان و زمین آفرید
60. ۶۰نگارندهٔ هور و کیوان و ماهفروزندهٔ فر و دیهیم و گاه
61. ۶۱ز خاشاک ناچیز تا شیر و پیلز گرد پی مور تا رود نیل
62. ۶۲همه زیر فرمان یزدان بودوگر در دم سنگ و سندان بود
63. ۶۳نه فرمان او را کرانه پدیدنه زو پادشاهی بخواهد برید
64. ۶۴بدانستم این نامهٔ ناپسندکه آمد ز فرزند چندین گزند
65. ۶۵وزان پرگناهان زندان‌شکنکه گشتند با نوش‌زاد انجمن
66. ۶۶چنین روز اگر چشم دارد کسیسزد گر نماند به گیتی بسی
67. ۶۷که جز مرگ را کس ز مادر نزادز کسری بر آغاز تا نوش‌زاد
68. ۶۸رها نیست از چنگ و منقار مرگپی پشه و مور با پیل و کرگ
69. ۶۹زمین گر گشاده کند راز خویشبپیماید آغاز و انجام خویش
70. ۷۰کنارش پر از تاجداران بودبرش پر ز خون سواران بود
71. ۷۱پر از مرد دانا بود دامنشپر از خوب رخ جیب پیراهنش
72. ۷۲چه افسر نهی بر سرت بر چه ترگبدو بگذرد زخم پیکان مرگ
73. ۷۳گروهی که یارند با نوش‌زادکه جز مرگ کسری ندارند یاد
74. ۷۴اگر خود گذر یابی از روز بدبه مرگ کسی شاد باشی سزد
75. ۷۵و دیگر که از مرگ شاهان دادنگیرد کسی یاد جز بدنژاد
76. ۷۶سر نوش‌زاد از خرد بازگشتچنین دیو با او هم‌آواز گشت
77. ۷۷نباشد برو پایدار این سخنبرافراخت چون خواست آمد ببن
78. ۷۸نبایست کو نزد ما دستگاهبدین آگهی خیره کردی تباه
79. ۷۹اگر تخت گشتی ز خسرو تهیهمو بود زیبای شاهنشهی
80. ۸۰چنین بود خود در خور کیش اویسزاوار جان بداندیش اوی
81. ۸۱ازین بر دل اندیشه و باک نیستاگر کیش فرزند ما پاک نیست
82. ۸۲وزین کس که با او بهم ساختندوز آزرم ما دل بپرداختند
83. ۸۳وزان خواسته کو تبه کرد نیزهمی بر دل ما نسنجد به چیز
84. ۸۴بداندیش و بیکار و بدگوهرندبدین زیردستی نه اندر خورند
85. ۸۵ازین دست خوارست بر ما سخنز کردار ایشان تو دل بد مکن
86. ۸۶مرا بیم و باک از جهانداورستکه از دانش برتران برترست
87. ۸۷نباید که شد جان ما بی‌سپاسبه نزدیک یزدان نیکی‌شناس
88. ۸۸مرا داد پیروزی و فرهیفزونی و دیهیم شاهنشهی
89. ۸۹سزای دهش گر نیایش بدیمرا بر فزونی فزایش بدی
90. ۹۰گر از پشت من رفت یک قطره آببه جای دگر یافته جای خواب
91. ۹۱چو بیدار شد دشمن آمد مرابترسم که رنج از من آمد مرا
92. ۹۲وگر گاه خشم جهاندار نیستمرا از چنین کار تیمار نیست
93. ۹۳وزان کس که با او شدند انجمنهمه زار و خوارند بر چشم من
94. ۹۴وزان نامه کز قیصر آمد بدویهمی آب تیره درآمد به جوی
95. ۹۵ازان کو هم‌آواز و هم کیش اوستگمانند قیصر بتن خویش اوست
96. ۹۶کسی را که کوتاه باشد خردبدین نیاکان خود ننگرد
97. ۹۷گران بی‌خرد سر بپیچد ز دادبه دشنام او لب نباید گشاد
98. ۹۸که دشنام او ویژه دشنام ماستکجا از پی و خون و اندام ماست
99. ۹۹تو لشکر بیارای و بر ساز جنگمدارا کن اندر میان با درنگ
100. ۱۰۰ور ای دون که تنگ اندر آید سخنبه جنگ اندرون هیچ تندی مکن
101. ۱۰۱گرفتنش بهتر ز کشتن بودمگرش از گنه بازگشتن بود
102. ۱۰۲از آبی کزو سرو آزاد رستسزد گر نباید بدو خاک شست
103. ۱۰۳وگر خوار گیرد تن ارجمندبه پستی نهد روی سرو بلند
104. ۱۰۴سرش برگراید ز بالین نازمدار ایچ ازو گرز و شمشیر باز
105. ۱۰۵گرامی که خواری کند آرزوینشاید جدا کرد او را ز خوی
106. ۱۰۶یکی ارجمندی بود کشته خوارچو با شاه گیتی کند کارزار
107. ۱۰۷تواز کشتن او مدار ایچ باکچوخون سرخویش گیرد به خاک
108. ۱۰۸سوی کیش قیصر گراید همیز دیهیم ما سر بتابدهمی
109. ۱۰۹عزیزی بود زار و خوار و نژندگزیده به شاهی ز چرخ بلند
110. ۱۱۰بدین داستان زد یکی مهرنوشپرستار با هوش و پشمینه پوش
111. ۱۱۱که هرکو به مرگ پدر گشت شادورا رامش و زندگانی مباد
112. ۱۱۲تو از تیرگی روشنایی مجویکه با آتش آب اندر آید به جوی
113. ۱۱۳نه آسانیی دید بی رنج کسکه روشن زمانه برینست و بس
114. ۱۱۴تو با چرخ گردان مکن دوستیکه‌گه مغز اویی و گه پوستی
115. ۱۱۵چه جویی زکردار او رنگ و بویبخواهد ربودن چو به نمود روی
116. ۱۱۶بدان گه بود بیم رنج و گزندکه گردون گردان برآرد بلند
117. ۱۱۷سپاهی که هستند با نوش زادکجا سر به پیچند چندین ز داد
118. ۱۱۸تو آن را جز از باد و بازی مدانگزاف ...ن بود و رای بدان
119. ۱۱۹هران کس که ترساست از لشکرشهمی از پی کیش پیچد سرش
120. ۱۲۰چنینست کیش مسیحا که دمزنی تیز و گردد کسی زو دژم
121. ۱۲۱نه پروای رای مسیحابودبه فرجام خصمش چلیپا بود
122. ۱۲۲دگر هرکه هست از پراگندگانبدآموز و بدخواه و از بندگان
123. ۱۲۳از ایشان یکی برتری رای نیستدم باد با رای ایشان یکیست
124. ۱۲۴به جنگ ار گرفته شود نوش‌زادبرو زین سخنها مکن هیچ یاد
125. ۱۲۵که پوشیده رویان او در نهانسرآرند برخویشتن بر زمان
126. ۱۲۶هم ایوان او ساز زندان اویابا آنک بردند فرمان اوی
127. ۱۲۷در گنج یک سر بدو برمبندوگرچه چنین خوار شد ارجمند
128. ۱۲۸ز پوشیده رویان و از خوردنیز افگندنی هم ز گستردنی
129. ۱۲۹برو هیچ تنگی نباید به چیزنباید که چیزی نیابد به نیز
130. ۱۳۰وزین مرزبانان ایرانیانهران کس که بستند با او میان
131. ۱۳۱چو پیروز گردی مپیچان سخنمیانشان به خنجر به دو نیم کن
132. ۱۳۲هران کس که او دشمن پادشاستبه کام نهنگش سپاری رواست
133. ۱۳۳جزان هرک ما را به دل دشمنستز تخم جفا پیشه آهرمنست
134. ۱۳۴ز ما نیکوییها نگیرند یادتو را آزمایش بس ازنوش زاد
135. ۱۳۵ز نظاره هرکس که دشنام دادزبانش بجنبید بر نوش زاد
136. ۱۳۶بران ویژه دشنام ما خواستندبه هنگام بدگفتن آراستند
137. ۱۳۷مباش اندرین نیزهمداستانکه بدخواه راند چنین داستان
138. ۱۳۸گراو بی هنرشد هم ازپشت ماستدل ما برین راستی برگواست
139. ۱۳۹زبان کسی کو ببد کرد یادوزو بود بیداد برنوش زاد
140. ۱۴۰همه داغ کن برسر انجمنمبادش زبان ومبادش دهن
141. ۱۴۱کسی کو بجوید همی روزگارکه تا سست گردد تن شهریار
142. ۱۴۲به کار آورد کژی و دشمنیبداندیشی و کیش آهرمنی
143. ۱۴۳بدین پادشاهی نباشد رواستکه فر و سر و افسر و چهر ماست
144. ۱۴۴نهادند برنامه بر مهر شاهفرستاده برگشت پویان به راه
145. ۱۴۵چو از ره سوی رام برزین رسیدبگفت آنچ از شاه کسری شنید
146. ۱۴۶چو آن گفته شد نامه او بدادبه فرمان که فرمود با نوش زاد
147. ۱۴۷سپه کردن و جنگ را ساختنوز آزرم او مغز پرداختن
148. ۱۴۸چوآن نامه برخواند مرد کهنشنید از فرستاده چندی سخن
149. ۱۴۹بدانگه که خیزد خروش خروسز درگاه برخاست آوای کوس
150. ۱۵۰سپاهی بزرگ از مداین برفتبشد رام برزین سوی جنگ تفت
151. ۱۵۱پس آگاهی آمد سوی نوش‌زادسپاه انجمن کرد و روزی بداد
152. ۱۵۲همه جاثلیقان و به طریق رومکه بودند زان مرز آبادبوم
153. ۱۵۳سپهدار شماس پیش اندرونسپاهی همه دست شسته به خون
154. ۱۵۴برآمد خروش از در نوش‌زادبجنبید لشکر چو دریا ز باد
155. ۱۵۵به هامون کشیدند یکسر ز شهرپر از جنگ سر دل پر از کین و زهر
156. ۱۵۶چو گرد سپه رام برزین بدیدبزد نای رویین وصف بر کشید
157. ۱۵۷ز گرد سواران جوشنورانگراییدن گرزهای گران
158. ۱۵۸دل سنگ خارا همی‌بردریدکسی روی خورشید تابان ندید
159. ۱۵۹به قلب سپاه اندرون نوش‌زادیکی ترگ رومی به سر برنهاد
160. ۱۶۰سپاهی بد از جاثلقیان رومکه پیدا نبد از پی نعل بوم
161. ۱۶۱تو گفتی مگر خاک جوشان شدستهوا بر سر او خروشان شدست
162. ۱۶۲زره دار گردی بیامد دلیرکجا نام اوبود پیروز شیر
163. ۱۶۳خروشید کای نامور نوش‌زادسرت را که پیچید چونین ز داد
164. ۱۶۴بگشتی ز دین کیومرثیهم از راه هوشنگ و طهمورثی
165. ۱۶۵مسیح فریبنده خود کشته شدچو از دین یزدان سرش گشته شد
166. ۱۶۶ز دین آوران کین آنکس مجویکجا کارخود را ندانست روی
167. ۱۶۷اگر فر یزدان برو تافتیجهود اندرو راه کی یافتی
168. ۱۶۸پدرت آن جهاندار آزادمردشنیدی که با روم و قیصر چه کرد
169. ۱۶۹تو با او کنون جنگ سازی همیسرت به آسمان برفرازی همی
170. ۱۷۰بدین چهرچون ماه و این فرو برزبرین یال و کتف و برین دست و گرز
171. ۱۷۱نبینم خرد هیچ نزدیک توچنین خیره شد جان تاریک تو
172. ۱۷۲دریغ آن سرو تاج و نام و نژادکه اکنون همی‌داد خواهی به باد
173. ۱۷۳تو با شاه کسری بسنده نه‌ایوگر پیل و شیر دمنده نه‌ای
174. ۱۷۴چو دست و عنان توای شهریاربایوان شاهان ندیدم نگار
175. ۱۷۵چو پای و رکیب تو و یال توچنین شورش و دست و کوپال تو
176. ۱۷۶نگارندهٔ چین نگاری ندیدزمانه چو تو شهریاری ندید
177. ۱۷۷جوانی دل شاه کسری مسوزمکن تیره این آب گیتی‌فروز
178. ۱۷۸پیاده شو از باره زنهار خواهبه خاک افگن این گرز و رومی کلاه
179. ۱۷۹اگر دور از ایدر یکی باد سردنشاند بروی تو بر تیره گرد
180. ۱۸۰دل شهریار از تو بریان شودز روی تو خورشید گریان شود
181. ۱۸۱به گیتی همه تخم زفتی مکارستیزه نه خوب آید از شهریار
182. ۱۸۲گر از رای من سر به یک سو بریبلندی گزینی و کنداوری
183. ۱۸۳بسی پند پیروز یاد آیدتسخن های بد گوی یاد آیدت
184. ۱۸۴چنین داد پاسخ ورانوش‌زادکه‌ای پیر فرتوت سر پر ز باد
185. ۱۸۵ز لشکر مرا زینهاری مخواهسرافراز گردان و فرزند شاه
186. ۱۸۶مرا دین کسری نباید همیدلم سوی مادر گراید همی
187. ۱۸۷که دین مسیحاست آیین اوینگردم من از فره و دین اوی
188. ۱۸۸مسیحای دین دار اگرکشته شدنه فر جهاندار ازو گشته شد
189. ۱۸۹سوی پاک یزدان شد آن رای پاکبلندی ندید اندرین تیره خاک
190. ۱۹۰اگرمن شوم کشته زان باک نیستکجا زهر مرگست و تریاک نیست
191. ۱۹۱بگفت این سخن پیش پیروز پیربپوشید روی هوا را بتیر
192. ۱۹۲برفتند گردان لشکر ز جایخروش آمد از کوس وز کرنای
193. ۱۹۳سپهبد چوآتش برانگیخت اسببیامد بکردار آذر گشسب
194. ۱۹۴چپ لشکر شاه ایران ببردبه پیش سپه در نماند ایچ گرد
195. ۱۹۵فراوان ز مردان لشکر بکشتازان کار شد رام برزین درشت
196. ۱۹۶بفرمود تا تیرباران کنندهوا چون تگرگ بهاران کنند
197. ۱۹۷بگرد اندرون خسته شد نوش‌زادبسی کرد از پند پیروز یاد
198. ۱۹۸بیامد به قلب سپه پر ز دردتن از تیر خسته رخ از درد زرد
199. ۱۹۹چنین گفت پیش دلیران رومکه جنگ پدر زار و خوارست و شوم
200. ۲۰۰بنالید و گریان سقف را بخواندسخن هرچ بودش به دل در براند
201. ۲۰۱بدو گفت کین روزگارم دژمز من بر من آورد چندین ستم
202. ۲۰۲کنون چون به خاک اندر آید سرمسواری برافگن بر مادرم
203. ۲۰۳بگویش که شد زین جهان نوش‌زادسرآمدبدو روز بیداد و داد
204. ۲۰۴تو از من مگر دل نداری به رنجکه اینست رسم سرای سپنج
205. ۲۰۵مرا بهره اینست زین تیره روزدلم چون بدی شاد و گیتی‌فروز
206. ۲۰۶نزاید جز از مرگ را جانوراگر مرگ دانی غم من مخور
207. ۲۰۷سر من ز کشتن پر از دود نیستپدر بتر از من که خشنود نیست
208. ۲۰۸مکن دخمه و تخت و رنج درازبه رسم مسیحا یکی گور ساز
209. ۲۰۹نه کافور باید نه مشک و عبیرکه من زین جهان کشته گشتم بتیر
210. ۲۱۰بگفت این و لب را بهم برنهادشد آن نامور شیردل نوش‌زاد
211. ۲۱۱چو آگاه شد لشکر از مرگ شاهپراگنده گشتند زان رزمگاه
212. ۲۱۲چو بشنید کو کشته شد پهلوانغریوان به بالین او شد دوان
213. ۲۱۳ازان رزمگه کس نکشتند نیزنبودند شاد و نبردند چیز
214. ۲۱۴و را کشته دیدند و افگنده خوارسکوبای رومی سرش بر کنار
215. ۲۱۵همه رزمگه گشت زو پر خروشدل رام برزین پر از درد و جوش
216. ۲۱۶زاسقف بپرسید کزنوش زاداز اندرز شاهی چه داری به یاد
217. ۲۱۷چنین داد پاسخ که جز مادرشبرهنه نباید که بیند برش
218. ۲۱۸تن خویش چون دید خسته به تیرستودان نفرمود و مشک و عبیر
219. ۲۱۹نه افسر نه دیبای رومی نه تختچو از بندگان دید تاریک بخت
220. ۲۲۰برسم مسیحا کنون مادرشکفن سازد و گور و هم چادرش
221. ۲۲۱کنون جان او با مسیحا یکیستهمانست کاین خسته بردار نیست
222. ۲۲۲مسیحی بشهر اندرون هرک بودنبد هیچ ترسای رخ ناشخود
223. ۲۲۳خروش آمد از شهروز مرد و زنکه بودند یک سر شدند انجمن
224. ۲۲۴تن شهریار دلیر و جواندل و دیده شاه نوشین‌روان
225. ۲۲۵به تابوتش از جای برداشتندسه فرسنگ بر دست بگذاشتند
226. ۲۲۶چوآگاه شد زان سخن مادرشبه خاک اندرآمد سر و افسرش
227. ۲۲۷ز پرده برهنه بیامد به راهبرو انجمن گشته بازارگاه
228. ۲۲۸سراپرده‌ای گردش اندر زدندجهانی همه خاک بر سر زدند
229. ۲۲۹به خاکش سپردند و شد نوش‌زادز باد آمد و ناگهان شد به باد
230. ۲۳۰همه جند شاپور گریان شدندز درد دل شاه بریان شدند
231. ۲۳۱چه پیچی همی خیره در بند آزچودانی که ایدر نمانی دراز
232. ۲۳۲گذرجوی و چندین جهان را مجویگلش زهر دارد به سیری مبوی
233. ۲۳۳مگردان سرازدین وز راستیکه خشم خدای آورد کاستی
234. ۲۳۴چو این بشنوی دل زغم بازکشمزن بر لبت بر ز تیمار تش
235. ۲۳۵گرت هست جام می‌زرد خواهبه دل خرمی را مدان از گناه
236. ۲۳۶نشاط وطرب جوی وسستی مکنگزافه مپرداز مغزسخن
237. ۲۳۷اگر در دلت هیچ حب علیستتو را روز محشر به خواهش ولیست