1. ۱برین سان همی خورد شست و سه سالکس اندر زمانه نبودش همال
2. ۲سر سال در پیش او شد دبیرخردمند موبد که بودش وزیر
3. ۳که شد گنج شاه بزرگان تهیکنون آمدم تا چه فرمان دهی
4. ۴هرانکس که دارد روانش خردبه مال کسان از بنه ننگرد
5. ۵چنین پاسخ آورد این خود مسازکه هستیم زین ساختن بی‌نیاز
6. ۶جهان را بدان باز هل کافریدسر گردش آفرینش بدید
7. ۷همی بگذرد چرخ و یزدان به جایبه نیکی ترا و مرا رهنمای
8. ۸بخفت آن شب و بامداد پگاهبیامد به درگاه بی‌مر سپاه
9. ۹گروهی که بایست کردند گردبر شاه شد پور او یزدگرد
10. ۱۰به پیش بزرگان بدو داد تاجهمان طوق با افسر و تخت عاج
11. ۱۱پرستیدن ایزد آمدش رایبینداخت تاج و بپردخت جای
12. ۱۲گرفتش ز کردار گیتی شتابچو شب تیره شد کرد آهنگ خواب
13. ۱۳چو بنمود دست آفتاب از نشیبدل موبد شاه شد پر نهیب
14. ۱۴که شاه جهان برنخیرد همیمگر از کرانی گریزد همی
15. ۱۵بیامد به نزد پدر یزدگردچو دیدش کف اندر دهانش فسرد
16. ۱۶ورا دید پژمرده رنگ رخانبه دیبای زربفت بر داده جان
17. ۱۷چنین بود تا بود و این بود روزتو دل را به آز و فزونی مسوز
18. ۱۸بترسد دل سنگ و آهن ز مرگهم ایدر ترا ساختن نیست برگ
19. ۱۹بی‌آزاری و مردمی بایدتگذشته چو خواهی که نگزایدت
20. ۲۰همی نو کنم بخشش و داد اویمبادا که گیرد به بد یاد اوی
21. ۲۱ورا دخمه‌ای ساختند شاهوارابا مرگ او خلق شد سوکوار
22. ۲۲کنون پرسخن مغزم اندیشه کردبگویم جهان جستن یزدگرد